เมตตานุภาพของพระพุทธเจ้า : หน้า 170/208

เดรัจฉานได้มีโอกาสพบเราตถาคตในครั้งนี้ นับเป็นกุศล ยิ่งนัก ตถาคตนี้อุปมาดังพระยาช้างตัวประเสริฐ ประกอบด้วยคุณของพระอรหันต์ เป็นมิ่งมงกุฎใน ๓ โลก ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เจ้าอย่าดุร้ายไม่ทิ่มแทงมนุษย์อีก จงมีเมตตา ยังใจให้โสมนัส อย่าได้ประกอบโทษ จงหมั่น เจริญเมตตาให้ยิ่งขึ้นๆ เจ้าสิ้นชีพแล้วจะได้ไปเกิดใน สวรรค์เป็นแท้” ด้วยเมตตานุภาพอันไม่มีประมาณของพระพุทธ องค์ ช้างนาฬาคิรีได้ฟังเช่นนั้น ก็มีจิตชื่นชมโสมนัสยิ่งนัก มาตรว่าหากเป็นมนุษย์จะได้สำเร็จเป็นพระโสดาบันอย่าง แน่นอน แต่เนื่องจากเป็นสัตว์เดรัจฉานทำให้คลาดจาก การได้บรรลุโลกุตตรธรรมอันยอดเยี่ยม ช้างเอางวงลูบ ละอองธุลีพระบาทของพระองค์ แล้วพ่นลงบนกระหม่อม ย่อตัวถอยออกไปชั่วระยะที่แลเห็นพระผู้มีพระภาคเจ้า เดินกลับเข้าไปสู่โรงช้างแล้วยืนอยู่ตามปกติ และนับแต่วัน นั้นเป็นต้นมา ช้างนั้นก็มีชื่อใหม่ว่า ช้างธนปาล มหาชนใต้เห็นเมตตานุภาพของพระผู้มีพระภาค เจ้าอย่างนั้นก็เกิดปีติโสมนัส ต่างก็ได้กล่าวสรรเสริญ พระพุทธองค์ว่า “ขาวเราเอย ช่างน่าอัศจรรย์จริงหนอ คน บางหวก มักข้างและม้า ด้วยการใช้ท่อนไม้บ้าง ใช้ขอบ้าง ใช้แส้บ้าง ส่วนสมเด็จใจระพุทธเจ้า ผู้มีอานุภาพเป็นอจินไตย ทรงทรมานช้าง โดยใช้เพียงนาคือพระเมตตาเข้าลูบความ เมาของข้างให้กลายเป็นข้างที่เขื่องยิ่งนัก โอ...อปปมาโณ พุทโธ พระพุทธเจ้าผู้มีมหากรุณาธิคุณอัน ไม่มีประมาณ...." จากเรื่องนี้จะเห็นได้ว่า การบังเกิดขึ้นของ พระพุทธเจ้า เป็นการบังเกิดขึ้นเพื่อยังสันติสุขให้บังเกิด ขึ้นแก่โลกอย่างแท้จริง พระองค์ทรงอุบัติขึ้นเพื่อเปลื้อง ทุกข์ให้กับสรรพสัตว์ทั้งหลาย ถึงแม้ว่าบางพระชาติต้อง เอาชีวิตเป็นเดิมพัน พระพุทธองค์ก็ยอมเพื่อให้ได้มาซึ่ง พระสัมมาสัมโพธิญาณ ควรอย่างยิ่งที่เราจะระลึกนึกถึง พระองค์ เอาพระองค์เป็นแบบอย่างในการสร้างความดี หมั่นระลึกนึกถึงพระคุณอันไม่มีประมาณของพระองค์ ว่า การอุบัติขึ้นของพระพุทธเจ้าเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลม หลั่งรดไฟที่กำลังโหมไหม้ให้ดับเย็น ทรงอาศัยธรรมโอสถ รักษาใจของมนุษย์ให้หายเจ็บป่วยจากความทุกข์ทรมาน ในสังสารวัฏ ได้พบความสุขอันเกษม เปรียบเสมือนสุริยา ที่ทอฉายแสงให้กับสรรพสัตว์ทั้งหลาย ได้พบแสงสว่าง แห่งชีวิตอันเป็นนิรันดร และนอกจากนี้ควรทำในสิ่งที่ พระองค์ท่านอยากจะให้ทำ นั้นก็คือการปฏิบัติบูชา ตั้งใจ ประพฤติปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน อีกทั้ง ปีกฝนตนเองให้เป็นผู้เปี่ยมล้นด้วยมหากรุณา ไปที่ไหนก็ ให้มีเมตตาจิตเป็นเบื้องหน้า ให้พลังมวลแห่งใจที่บริสุทธิ์ และกระแสแห่งความเมตตาของเรานี้ แผ่ขยายครอบคลุม ไปสู่บรรยากาศโลก ให้ชาวโลกอยู่ร่วมกันด้วยความ ร่มเย็นเป็นสุข เมตตาธรรมเท่านั้นที่จะช่วยค้ำจุนโลก ให้ โลกนี้ร่มเย็นด้วยกระแสแห่งเมตตาธรรมตลอดไป... ©๖๔ กัลยาณมิตร มกราคม พ.ศ. ๒๕:๕