ชีวิตและการทำงานของคุณยาย : หน้า 111/208

นช่วงที่คุณยายได้เริ่มสร้างศูนย์พุทธจักร ปฏิบัติธรรม(วัดพระธรรมกายในปัจจุบัน) ให้เป็นพุทธ สถานที่สมบูรณ์แบบนั้น ท่านโหมทำงานหนักมาก เร่งวัน เร่งคืน เพื่อจะสร้างวัดให้เสร็จ เพราะท่านเกรงว่า “เวลา จะไม่คอย อายุมากแล้ว อยากจะทำให้สำเร็จทันที่ยังมี ชีวิตอยู่” กิจวัตรที่คุณยายท่านทำมาอย่างสม่ำเสมอตลอด เวลา 90กว่าปีที่ท่านเริ่มย้ายมาอยู่ศูนย์พุทธจักรฯเป็นดังนี้ เช้ามืด เวลาตี ๓ หรือบางครั้งก็ มี ๔ ท่านจะ ลุกขึ้นมานั่งธรรมะ - ดี ๕ ท่านจะเดินไปที่โรงทานหรืออาคารยามา เพื่อไปต้มนํ้าร้อนโดยใช้กานาอะลูมิเนียมใบเล็กที่ใช้ ประจำ แล้วน่ากลับมาที่กุฏิ พร้อมกับปลุกเด็กวัดให้ลุก จากที่นอน - 5 โมงเช้า ท่านจะไปช่วยดูแลที่โรงทาน หรือ ครัวในสมัยนั้น สอนให้เด็กวัดจัดอาหารถวายพระอย่าง เป็นระเบียบ ประณีต สะอาด งดงาม ๗ โมงเช้า ท่านจะรับประทานอาหารเช้าที่ครัว (อาคารยามา) ประมาณ 4 โมงเช้าถึงเพล ท่านจะนั่งธรรมะ อธิษฐานจิตตามคนดีให้มาร่วมงาน ตามสมบัติทั้งหลายให้ มาเป็นปัจจัยในการทำงาน พร้อมทั้งทำวิชชาธรรมกาย แก้ไขเหตุการณ์ต่างๆ เพื่อให้เกิดสิ่งที่ดีงามทั้งภายในวัด ทั้งในประเทศและทั่วโลก - เพล รับประทานอาหารกลางวัน - บ่ายโมง ถึง 4 โมงเย็น ท่านจะลงปลูกต้นไม้ เองหรือคุยให้โอวาทแก่คนงานปลูกต้นไม้ หรือดูแลความ เป็นระเบียบเรียบร้อย เดินตรวจตราดูความสะอาดของวัด ทั้งหมด - ๕ โมงเย็น อาบน้ำ และดูแลให้เด็กวัดจัดเตรียม น้ำปานะถวายพระ ด ทุ่มถึง ๔ นั่งธรรมะพร้อมทั้งอธิษฐานจิต ทุม ตามคนและตามสมบัติสำหรับการสร้างวัด คุณยาย ท่านเป็นทั้งพ่อบ้าน แม่บ้านดูแลพื้นที่ ๑๙๖ ไร่ของศูนย์พุทธจักรฯอย่างครบถ้วน ทั้งการดูแล ความเป็นอยู่ ภัตตาหารขบฉันของพระภิกษุ และอาหาร ความเป็นอยู่ของคนในวัด เวลามีปัญหาท่านก็จะช่วยแก้ ปัญหาให้ทุกอย่าง หากเปรียบเทียบดู ขนาดแม่บ้านดูแล บ้านหนึ่งหลังก็หนักแล้ว แต่คุณยายท่านต้องดูแลทั้งวัดใน ขณะที่ท่านอายุใกล้ ๗๐ ปี คุณยายบอกว่า “ที่ศูนย์ฯเราเป็นเหมือน ครอบครัวใหญ่ ยายต้องแบกทุกอย่างตลอดเวลา คนที่อยู่ ประจำ ในศูนย์ฯ ก็เหมือนอยู่ในรัศมีของยาย ถ้าเขา อดอยากไม่มีกิน ไม่มีใช้ ก็ไม่ได้ เขาลำบากยายก็ทนไม่ได้ ต้องหาให้เขามีกินมีใช้ ไม่ให้อดไม่ให้อยาก “คนอื่นเขานอน ก็หลับได้อย่างสบาย แต่ยาย เวลาจะนอน ก็จะต้องนึกว่า จะเอาสมบัติที่ไหนมาเลี้ยงเขา ต้องดิ่งธรรมะตามสมบัติทุกคืน" ดังนั้น ปลายปี พ.ศ.๒๕๒๒ คุณยายอายุ ๗๐ ปี พอดี ท่านก็ล้มป่วย ซึ่งท่านบอกว่า “เวลาไม่สบาย ใจมันไม่เอาอะไรทั้งนั้น ติดอยู่ กับธรรมะเพียงอย่างเดียว คิดอยู่แต่ว่า อยากสร้างวัดให้ เสร็จก่อน และอยากให้พวกเราทุกคนเช้าถึงธรรมะ จะได้ มีที่พึ่งภายใน” เมื่อคุณยายได้พบแพทย์ที่ให้ยาถูกต้องกับอาการ ของโรค อาการของท่านจึงเริ่มดีขึ้นในระดับหนึ่ง แต่คุณ ยายก็ยังคงออกมาบุกท่า งานเหมือนเดิม ท่านเร่งงานเต็ม กำลังของคนอายุ ๗๐ ปีต่อไปอีกโดยไม่ยอมหยุด เพื่อ หวังจะบรรลุจุดหมายคือสร้างวัดให้สำเร็จ ใจของท่านจะ จดจ่ออยู่กับงานและธรรมะตลอดเวลา ไม่ได้สนใจกับ คุณภาพของอาหารหรือการที่จะต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ดังนั้น ต่อมาในปี พ.ศ.๒๕๒๕ ท่านก็ล้มป่วยหนักอีกครั้งหนึ่ง ท่านบอกว่า ไม่รอด” “ป่วยครั้งนี้ ยายเจ็บหนักมาก ถ้าเป็นคนอื่นคง แต่ด้วยความที่มีใจสู้ อดทนเป็นเลิศ และใจปักแน่น อยู่กับบุญ คุณยายท่านจึงประคองรักษาสังขารให้รอดพ้นมา ได้ และในปี พ.ศ.๒๕๒๕ นั้น ขณะที่ท่านอายุได้ ๗๓ ปี ท่านมีอาการก้าวขาไม่ออก หมดแรงเดิน แต่ท่านก็ไม่ ยอมบอกให้ใครทราบแม้แต่พระเดชพระคุณหลวงพ่อฯ ธัมมชโย คุณยายเล่าว่า “พยายามก้าวขา มันก็ก้าวไม่ออก พยายามมันก็ กัลยาณมิตร มกราคม พ.ศ. ๒๕๒๕ 006