เจ้าแม่กวนอิมและพระถังซัมจั๋ง : หน้า 23/120

นั้นแหละ โดยเอาประสบการณ์ในการเดิน ทางของท่าน เอาความรู้สึกนึกคิดต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ปั้นขึ้นมาเป็นตัวละคร ปั้น ขึ้นมานะ ของจริงไม่มี ท่านทำยังไง? ระหว่างเดินทางนี้ ปัญหาแรกที่เจอคือ ปัญหาเรื่องอาหาร คนเรานี่มันก็ติดเรื่อง อาหารด้วยกันทั้งนั้น ติตรสอาหาร อา หารการกินถ้าไม่สะดวกละมันก็ทำงาน ไม่ค่อยจะได้ ท่านเดินทางไป เข้าแดนทุรกันดาร เป็นปัญหามากเลยเรื่องอาหาร จะกลับ เสียทั้งหลายหน ท่านเลยปั้นตัวละคร ขึ้นมาตัวหนึ่ง เห็นแก่กิน ใคร? เจ้าคือ โป๊ยก่ายนั่นเอง ตัวเป็นคน หน้าเป็นหมู อ้วนเขียว มาเป็นสัญลักษณ์ความเห็น แก่กินของท่าน เตือนใจท่านไม่ให้เห็น แก่กิน แล้วก็เจ้าคือโป๊ยก่ายมีนิสัยอีก อย่าง คือนอกจากเห็นแก่กินแล้วยังเจ้าชู้ อีกด้วย หลาย ๆ ตอนเจ้าคือโป๊ยก่าย เห็นลูกสาวใครแล้ว ทำเรื่องยุ่งเขียว นั่น พระถังซำจั๋งควักหัวใจออกมาพูดเขียว นะ ว่านี่อุปสรรคของฉันคือ หนึ่ง เรื่อง อาหารการกินลำบากเหลือเกิน ขาดแคลนจริง ๆ สอง แหมไปเจอ สาว ๆ สวย ๆ จะสึกเสียตั้งหลาย หน นั่นเจ้าตือโป๊ยก่าย ท่านควักใจ ออกมาเขียนทีเดียวนั่นน่ะ คราวนี้ปัญหาที่สอง คือปัญหา เรื่องอุปกรณ์ในการเดินทาง เพราะต้อง ผ่านทะเลทราย ผ่านแดนที่หนาวเหน็บ ผ่านแดนที่ร้อนระอุ ผ่านแดนที่มีพายุ ผ่านแดนที่ต้องขึ้นเขาลงห้วย โอ้โฮย่ำแย่ เลย เพราะฉะนั้นสิ่งที่เป็นปัญหามาก คือ อุปกรณ์ในการเดินทาง ท่านแทบ จะกลับเสียตั้งหลายหน แต่สามารถใช้ อุบายปลอบประโลมใจต่าง ๆ นานา ก็มีตัวละครที่ทำหน้าที่หาบสัมภาระ ท่านใช้ชื่อว่าอะไร เจ้าตัวเจ๋ง หาบ ของพะรุงพะรังเขียวตามมา เพราะคน เรามันก็คิดหาความสะดวกสบายกัน คราวนี้ พระถังซำจั๋งแก้ปัญหา อย่างไรในระหว่างทาง ใช้ปัญญาแก้ ไปทีละเปลาะ ๆ จะอดหรือตายก็ใช้ ปัญญาแก้ เรื่องผู้หญิงก็ใช้ปัญญาแก้ เรื่องอุปกรณ์การเดินทางก็ใช้ปัญญาแก้ เลยได้ตัวละครมาอีกตัว ใคร? ก็เจ้า เห้งเจีย คือใจน่ะแหละ ใจที่ฉลาด อุปมาเหมือนกับลิง มันฉลาด เอามา เป็นตัวละครได้ตัวละคร ๓ ตัว ตัวละคร € ๔ ตัวที่ ๔ ก็นึกถึงคุณธรรม คือพรหมวิหาร มีความเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ต่าง ๆ เหล่านี้ เอ... จะอุปโลกน์อะไรขึ้นมาดี สร้างตัวละครตัวที่ ๔ ขึ้นมาคือ เจ้าแม่ กวนอิม สร้างขึ้นมาเลย เขาสร้างเป็น ตัวละครขึ้นมา เป็นนิยายผูกใจคนให้นึก ถึงความดี รู้จักแก้ปัญหา ปรากฏว่า แปลกจริง ๆ พระถังซำจั๋งนี่ตายไปเป็น พันปีแล้ว เรื่องที่พระถังซำจั๋งแปลมา จากประเทศอินเดียน่ะ คนจำไม่ได้ ลืม หมด แต่นิยายที่พระถังซำจั๋งเขียนไว้คน จำได้ แล้วหลงทึกทักว่ามีตัวจริงขึ้นมาอีก ดูเอาเถอะ คนจีนมีหมู่บ้านที่ไหน จะมีศาลเจ้าพ่อเห้งเจียขึ้นมาที่นั่น มันมี ตัวจริงเมื่อไร ไม่มี ตือโป๊ยก่าย เจ้าแม่ กวนอิม เจ้าพ่อซัวเจ๋ง ไม่มีสักตัว อุป โลกน์กันขึ้นมาทั้งนั้น มาทั้งนั้น เราเห็นของโกหก เป็นของจริงไป ส่วนของจริง ๆ ไม่เอา นี่เป็นอย่างนี้ เพราะฉะนั้นเอากวนอิม มาไว้กับพระพุทธรูป มันก็ไม่เหมาะสม ไม่ถูกไม่ควร มีแต่พระพุทธรูปพอแล้วนะ ขัดพระพุทธรูป อย่าขัดใจ คนที่ชอบของใหม่ สดใส แจ่ม แจ๋ว เขาก็เห็นพระพุทธรูปสวยงาม แวววาว เราไปขัดไปภูเขาก็ชอบ แต่ถ้าเขาชอบของเก่า ชอบความ เคร่งขรึม จะได้ดูขลัง เราขึ้นไปขัด เข้า ก็จะขัดใจกันเสียเปล่า ๆ ถาม พระพุทธรูปบูชาทำด้วย ทองเหลือง แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะสวยงาม เหมือนเมื่อก่อน จะเอามาขัดให้สวยงาม ได้ไหมคะ? ตอบ ได้ลูก ขัดเข้าไปเถอะ แต่ ระวัง! คนในโลกนี้มีแปลกอยู่ ๓ จำพวก พวกหนึ่ง ชอบความสวยงาม อีกพวก หนึ่งสวยหรือไม่สวยไม่ว่า ขอให้เสียง เพราะ ๆ อีกพวกหนึ่งสวยหรือไม่สวย ก็ช่าง เสียงเพราะหรือไม่เพราะก็ช่าง แต่ ขะมุกขะมอมแล้วมันขลังดี ชอบความ ขะมุกขะมอม ชอบปอน ๆ จะยกตัวอย่าง ให้ดู พวกที่ ๑ เป็นพวกที่ชอบของ สวย ๆ เช่น เวลาจะคบคนจะคบเพื่อน เพื่อนผู้ชายเพื่อนผู้หญิง ถ้าไม่สวยไม่ หล่อไม่ชอบคบ ไม่อยากเข้าใกล้ จะตัด เสื้อผ้าชนิดที่มันเตะตามันเดี่ยว เดิน ผ่านแล้วก็ยังเหลือบมามองอย่างนั้น พวกนี้ถ้าจะไปเรียนสถาบันไหน ก็ต้อง สถาบันดัง ๆ ถึงจะไปเรียน ถ้าจะไปหา พระอาจารย์ ต้องพระหล่อ ๆ หน่อยละดี เทศน์ได้เรื่องไม่ได้เรื่องไม่เป็นไร แต่ หลวงพี่นี่ต้องหล่อไว้ก่อน ขอไปดูก็ยัง ชื่นใจ นี่พวกหนึ่ง พวกนี้มีไม่น้อย พวกที่สอง เป็นพวกที่ชอบเสียง Kalyanamitra.org 05