กฎระเบียบของห้องสมุด : หน้า 33/120

3333314 อาจารย์ที่เข้าไปใช้ห้องสมุด ก็ไม่เห็น มีใครสวมเสื้อกาวน์สักคนเดียว ยังมี ผู้ยึดถือกฎนี้อยู่คนเดียวเท่านั้นคือ หัว หน้าบรรณารักษ์ห้องสมุด ซึ่งยังยืนยัน เข้มแข็งที่จะปฏิบัติตามกฎนี้ แม้เวลา เข้ามาทำงานที่ห้องสมุด ก็ยังสวมเสื้อ กาวน์เป็นปกติ ในฐานะที่เป็นนักศึกษาใหม่ อาตมาก็ถูกทดลองโดยกฎข้อเดียวกัน นี้ โดยบรรณารักษ์ยืนยันว่า อาตมา ต้องสวมเสื้อกาวน์ไปกล่าวคำปฏิญาณ ต่อหัวหน้าบรรณารักษ์ว่า จะปฏิบัติ ตามกฎของห้องสมุด เป็นต้นว่า จะ ไม่ขีดเขียนข้อความลงในหนังสือ หรือ ทำให้หนังสือชำรุดเสียหาย จะไม่นำ ห้องสมุดของ Lincoln College. อาตมาว่า “ท่านต้องยืนยันให้แข็งขันนะครับ ว่าท่านจะไม่ยอมสวมเสื้อกาวน์ ไม่ว่า กรณีใด ๆ เพราะผิดวินัยสงฆ์ อาตมาจึงได้ยืนยันไปว่า ตาม วินัยสงฆ์ พระภิกษุจะแต่งกายเยี่ยง ฆราวาสไม่ได้ มาถึงตอนนี้ หัวหน้า บรรณารักษ์กับผู้ช่วยได้ปรึกษาหารือ กันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วในที่สุด ก็ยินยอม ให้พระภิกษุได้รับการยกเว้นเป็นกรณี พิเศษ หลังจากทำบัตรห้องสมุดเรียบร้อย แล้ว อาตมาก็แยกทางจาก Dr.Palmer เดินกลับมาวิทยาลัยแต่ผู้เดียว ปรากฏว่า เดินหลงทางอยู่เกือบชั่วโมง เพราะหาตึก สัตว์เลี้ยงเข้าไปในห้องสมุด ฯลฯ...และ Oriel College ไม่พบ แปลกที่ว่ามหา บรรณารักษ์ก็ยังย้ำกฎเดิมว่า การสวม เสื้อกาวน์เข้าไปใช้ห้องสมุด ถือว่า เป็นสิ่งจำเป็น Dr. Palmer ได้กระซิบบอก วิทยาลัยนี้เขาไม่มีป้ายติดชื่อ College แต่ละแห่งไว้เลย วิทยาลัยแต่ละแห่ง ค่อนข้างจะภูมิใจในศักดิ์ศรีของตน ถือว่า ทุกคนที่เข้ามาในสถานที่นี้จะต้องรู้จัก College แต่ละแห่ง จึงเป็นธรรมดาที่ น้องใหม่แต่ละคนใน Oxford จะต้อง ประสบกับปัญหาเรื่องการหลงทางกลับ College ไม่ถูกในตอนแรก ๆ จนกว่า จะหัดจดจำสังเกตเอาเองในภายหลัง เพราะสภาพของมหาวิทยาลัย Oxford ก็คือเมือง ๆ หนึ่งนั่นเอง - การเป็นพระภิกษุ โกนผม ห่ม ครองผ้าเหลือง เดินไปตามลำพังใน เมืองอังกฤษนี้ เป็นสภาพที่ไม่ค่อย สบายใจนัก เพราะคนอังกฤษเคยชิน กับการพบเห็นพวกหริกฤษณะ” ซึ่ง แต่งกายคล้ายสงฆ์ เดินร่อนเร่ไปมา เป็นกลุ่ม ๆ ฉะนั้นเมื่อเขาพบสงฆ์ไทย เข้า ก็คิดว่าเป็นพวกหริกฤษณะ คน บางกลุ่มจึงแสดงกิริยาไม่น่าดูเช่น มอง อย่างล้อเลียน เหยียดหยาม บางคนก็ล้อ เลียนด้วยการร้องเพลงของพวกหริกฤษณะ รถยนต์บางคันแล่นผ่านมาก็บีบแตร เสียงดัง ถ้าเป็นเด็กหนุ่มสาววัยคะนอง บางทีก็จะตะโกนลั่นรถ เคราะห์ดีที่ สภาพเช่นนี้ไม่เกิดในเขตวิทยาลัยที่ อาตมาเรียน แต่ถ้าออกนอกเขตวิทยาลัย หรือมาลอนดอน จะต้องระมัดระวัง ตัว และข่มอารมณ์ให้ดี เพราะภาพ พจน์ของพวกหริกฤษณะ ถูกมองอย่าง เหยียดหยามมากในสายตาของชาว ตะวันตก เนื่องจากการแต่งกายแปลก ๆ คล้ายสงฆ์ และโกนผม มีหางหนูยาว ตรงท้ายทอย เดินมาเป็นกลุ่ม ตีฉิ่ง ตีฉาบ ตีกลอง ส่งเสียงเอะอะรื่นเริง กันอย่างสนุกสนาน เป็นที่น่ารำคาญ แก่สายตาคน ยิ่งกว่านั้น พวกนี้ชอบไป ขอเรี่ยไรเงินจากผู้โดยสารตามสนามบิน อ่านคำอธิบายท้ายเรื่อง Kalyanamitra.org ๒๙