เหตุการณ์ชนแล้วหนี : หน้า 74/120

๖๙ เพราะพอพ้นเชิงสะพานลงไปแล้ว ถัด จากเลนซ้ายจะมีไหล่ถนนเป็นดินลูกรัง ค่อนข้างเป็นหลุมเป็นบ่อ แต่ก็มีรถ จากเลนซ้ายเบนออกไปตั้งแถวเป็นเลน ที่สาม ซึ่งรถแลนด์โรเวอร์ก็กำลังหนี ข้าพเจ้าไปเข้าเล่นนี้ด้วยเช่นกัน ดูเหมือน รถในเลนซ้ายจะเป็นใจให้ข้าพเจ้าเบียด เข้าไป ชะรอยคงรู้เห็นเหตุการณ์ และ เข้าใจดีว่าข้าพเจ้ากำลังทำอะไร ชั่ว พระ อึดใจต่อมา ข้าพเจ้าก็เบียดเข้าไป อยู่ในเลนซ้ายได้สำเร็จ เหลืออีกเพียง ๒-๓ ช่วงรถเท่านั้น ที่ข้าพเจ้าจะขยับ เข้าไปตีคู่กับแลนด์โรเวอร์ได้ ไม่เข้าข้างคนผิด ในที่สุดข้าพเจ้าก็ สามารถขยับรถเข้าไปตีคู่ได้สำเร็จ ข้าพเจ้าเอี้ยวตัว ชะโงกหน้าไปถาม ข้าพเจ้า นี่ ขนแล้วหนีใช่ไหม? แลนด์โรเวอร์ : อะไร อะไร ไม่รู้เรื่อง!? เลี้ยวรถเข้าโรงพักเดี๋ยวนี้ ข้าพเจ้า นะ (สถานีตำรวจภูธร สำโรง ตั้งอยู่ระหว่าง สะพานสำโรงกับทวง แยกเข้าถนนเทพารักษ์) แลนด์โรเวอร์ : อะไร อะไร ไม่รู้เรื่อง!? ข้าพเจ้ารีบลงจากรถพร้อมสมุด เล่มจิ๋ว และปากกาที่เตรียมไว้ใน รถอยู่แล้ว ชะโงกดู ก.ท.รถแล้วจดลง สมุดทันที จากนั้นก็ขึ้นรถ ขับเบียด แลนด์โรเวอร์ ค่อย ๆ ยื่นหัวรถออกไป กันท่า ไม่ให้ขับหนีไปในเส้นทางตรง สู่ปากน้ำ เพราะจากช่วงสำโรงไป ถนน บางตอนไม่มีไฟฟ้าเป็นระยะ ๆ การ จราจรเบาบาง อัตราการเสี่ยงภัยจะ มีมากกว่า ในสภาพเช่นนั้น แลนด์โร เวอร์เห็นข้าพเจ้าเอาจริงไม่ยอมลดละ จึงตะโกนมาว่า “ประเดี๋ยวเลี้ยวซ้าย แล้วจะจอด เขาเริ่มโอดครวญสาธยาย ความยากลำบาก อ้างว่าเวลานี้เขามี ภาระต้องส่งเสียแม่ซึ่งพิการนัยน์ตาบอด เล่นไม้นี้ข้าพเจ้าเริ่มใจอ่อน แต่พอ นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เขาชนแล้วหนี ครั้นจับได้ไล่ทันแทนที่จะรู้สำนึก ป้ายความผิดให้ข้าพเจ้า อย่างไร้ความอาย "เป็นเสียเถิด จ้างให้ก็ไม่เชื่อ” ข้าพเจ้าคิด พร้อมทั้งปฏิบัติการจองเวร ต่อไป พอรถเลี้ยวซ้ายได้ ข้าพเจ้าเห็น แลนด์โรเวอร์ชะลอช้าลง จึงเหยียบ คันเร่ง แซงปาดขึ้นไปจอดอยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นเขาลงจากรถแล้ว ข้าพเจ้าจึง ก้าวลงไปประจันหน้าทันที ปรากฏว่า เป็นเด็กหนุ่ม ๒ คน อายุราวยี่สิบเศษ ดูจากลักษณะพอบอกได้ว่า มีอาชีพ รับจ้าง ข้าพเจ้า ลูกผู้ชาย ขับรถภาษา อะไร ชนแล้วหนี แลนด์โรเวอร์ : ไม่ได้ขน ไม่ได้ขน คุณ นั่นแหละชนผม ถ้าชนคุณ ทำไมรถฉัน จึงเสียหายด้านข้าง แล้ว ข้าพเจ้า ในเมื่อคุณถูกชน ท่าไม ต้องหนี? ถ้าฉันชนคุณ จริง จะไล่จับคุณให้ไม่ ทําไม แลนด์โรเวอร์ : คุณนั่นแหละขนผม ข้าพเจ้า : ไปพูดกันที่โรงพักเดี๋ยวนี้ เขาไม่ยอมไป แต่เดินไปโทรศัพท์ ที่ร้านค้าแถวนั้น ข้าพเจ้าเดินไปโทรศัพท์ บ้าง เรียกเพื่อนที่อยู่ใกล้ที่สุดออกมา Kalyanamitra.org ช่วย ระหว่างรอเพื่อน ข้าพเจ้านึกอะไร ขึ้นมาได้ ข้าพเจ้า ขับรถแบบนี้ มีใบขับขี่ หรือเปล่า? แลนด์โรเวอร์ : มีสิ นี่ไง นี่ไง (พูดพร้อม กับล้วงใบขับขี่ขึ้นมาอวด อย่างภูมิใจ) ข้าพเจ้า :ไหน ขอดูหน่อยซิ ข้าพเจ้ารีบคว้าใบขับขี่มาทำที สำรวจดู แล้วยึดไว้ ไม่ยอมคืน สักครู่ เขาเอะใจ พอรู้ว่าหลงกลข้าพเจ้า เสียแล้ว เขารีบทวงใบขับขี่คืน ข้าพเจ้า ปฏิเสธแล้วเก็บใบขับขี่ลงในกระเป๋า กระโปรงเพื่อให้ยากหากจะมีการ แย่งชิง เขาทําท่าอึดอัด แต่พอเห็น เพื่อนข้าพเจ้า ซึ่งเป็นชายมาถึง เขาก็ กลับกลายเป็นคนละคน พยายามจะ เจรจาขอน้ารถไปซ่อมให้ ขอร้องอย่า ให้เรื่องถึงตำรวจ ข้าพเจ้าไม่ยอม ยื่นคำขาดว่า “มีทางเดียวที่จะตกลงกันได้ เมื่อไปถึงสถานีตำรวจ ข้าพเจ้า คือไปโรงพัก” แจ้งความต่อร้อยเวร ข้าพเจ้า :รถดิฉันถูกชนแล้วหนี