บทสรุปของการอบรม : หน้า 85/120

ด้วยเหมือนกัน นอกจากนี้ เมื่อคืนได้ มีการนำวีดีโอเกี่ยวกับการอบรมของ เรามาฉายให้ดูด้วย เลยเลิกดึกไปหน่อย แต่ตอนเช้าก็ยังตื่นก่อนเวลา เดี๋ยวนี้ ผมรู้สึกจะเคยชินเสียแล้วกับการนอน น้อย ๆ แต่ ๓ ชั่วโมงราว ๆ นั้น เพราะ กว่าจะทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เที่ยงคืน เมื่อเช้านี้ผมไม่ได้ออกไป บิณฑบาต เนื่องจากว่าท้องไม่ค่อยจะดี กลัวจะเกิดปัญหาระหว่างทางก็เลย มานั่งท่าสมาธิแทน แล้วก็อ่านหนังสือ นวโกวาทที่หลวงพ่อให้มา รู้สึกเป็น หนังสือที่มีหลักที่ใช้ในการดำรงชีวิต ประจำวันได้ดีมากทีเดียว คิดดูแล้ว แม้จะเป็นฆราวาสก็สามารถนำมาปฏิบัติ ได้ด้วย ไม่เฉพาะแต่พระสงฆ์เท่านั้น วันนี้ถึงแม้จะไม่ได้ออกบิณฑบาต แต่เมื่อฉันแล้วผมก็ได้แผ่เมตตาให้กับ เพื่อนพระภิกษุที่ได้ออกบิณฑบาตนำ อาหารเหล่านี้มาให้ผมได้ฉัน และก็ ได้แผ่เมตตา แผ่บุญกุศลให้กับสาธุชน ผู้ที่ใส่บาตรเหล่านั้นด้วยเช่นกัน ตอน นี้เรื่องการฉัน การประมาณอาหาร ผมก็คิดว่าทำได้แล้ว และพยายาม เลือกฉันอาหารที่ธรรมดา ๆ แต่มี คุณประโยชน์ต่อร่างกาย ในปริมาณ ที่เพียงพอ ทั้งนี้ก็เพื่อให้มีสติ ไม่ให้ หลงกับรูป รส กลิ่น ของสิ่งเหล่านี้ ซึ่งทำได้ยากเหมือนกัน เนื่องจาก ความเคยชินเมื่อสมัยเป็นฆราวาสมี อยู่มาก นึกอยากฉันอะไรก็เอาเงิน ไปซื้อ ไม่ค่อยจะได้คำนึงถึงความ พอดี และความต้องการของร่างกายเลย ซึ่งผลเสียของมันมีมากเหลือเกิน ถ้าเราไม่รู้จักระวัง ๔ มิถุนายน ๒๕๒๕ บทสรุปของการอบรม ยอมทายาท "ขณะที่เป็นธรรมทายาท” เริ่มแรกก่อนหน้าที่ผมจะเข้าอบรม เพื่อนอยู่ ๆ นี้ ก็ทราบเพียงแต่ว่า ที่นี่มีการอบรม ทุกปี แต่ไม่ได้สนใจจะมาอบรมจริง บังเอิญคงจะเป็นด้วยบุญกระมัง มี เพื่อนอยู่ ๓ คน ซึ่งรู้จักกันดีและตั้งใจ จะมาอบรม เจอหน้าทีไร เขาก็ถาม ทุกทีเลยว่า “จะไปบวชไม่ ๆ” พบ ทีไรเป็นชวนคุยแต่เรื่องนี้ทุกที จนกระทั่งปิดเทอม หลังจากทำธุระเรื่อง การเรียนอะไรต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย ก็เลยตัดสินใจว่า - “ลองดู เพื่อจะได้อะไร ใหม่ ๆ บ้าง” และแปลกเหมือนกันที่ ในระหว่างการอบรมนั้น ธุระอย่างอื่น ไม่มีมารบกวนเลย ไม่เหมือนบางคน ที่ต้องมีธุระที่นั่นบ้าง ที่นี่บ้าง สิ่งที่ผมประทับใจมากก็คือ คุณ หลายคนได้แสดง ความคิทเพือน ๆ ออกมาต่อกันและกัน ซึ่งแต่ละคนนั้น มาจากฐานะต่างกัน ถิ่นฐานต่างกัน แต่ก็ให้ความเคารพต่อกันและกัน ดีมาก ทั้งนี้คงเป็นเพราะแต่ละคนมี ศีลอยู่ในใจ “ขณะที่เป็นพย:" ในช่วงของการเป็นพระภิกษุ นั้น ผมเองรู้สึกว่าเป็นระยะเวลาที่สั้นยิ่ง นัก การปฏิบัติตัวให้เหมาะสมนั้นก็ยัง ทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร แต่ก็ได้พยายาม อย่างเต็มที่แล้วและถึงแม้ช่วงนี้ หลวง พ่อมาพบกับพวกเราน้อยมากเพราะ ท่านมีงานจำเป็นรีบด่วน แต่คราวใด ที่หลวงพ่อมาพบพวกผม พวกผมก็รู้สึก ดีใจ และรู้สึกว่าธรรมะที่หลวงพ่อสั่ง สอนนั้น มีคุณค่ามากทีเดียว และ แน่นอน ผมจะต้องนำเอาไปใช้ในการ ดำเนินชีวิตให้ถูกต้องเหมาะสม สิ่งที่ได้รับการฝึกฝนมากที่สุดใน ช่วงนี้ก็คือ ความอดทนทางกายและทาง จิตใจ ซึ่งผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน ว่า ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาอบรม แต่ ทำไมถึงทนอยู่ได้จนกระทั่งสิ้นสุดการ อบรม คือเมื่อวานนี้ (4 มิถุนายน) และ ตอนนี้ก็ยังอยู่ช่วยเก็บงานต่าง ๆ อีก ซึ่งคนส่วนมากได้กลับบ้านกันไปเกือบ หมดแล้ว ในช่วงที่ย้ายออกไปอยู่ที่ด้าน หลังวัดนั้น แทนที่จะเป็น “ทุ่งนาฟ้า โล่ง” อย่างที่พูดกันอยู่เสมอ กลับ กลายว่าเป็น “ทุ่งนาฟ้ารั่ว” เพราะฝน ตกทุกวันเลย กรดที่อาศัยเปียกแล้ว เปียกอีก ดินแฉะแล้วก็แห้ง แห้งแล้วก็ แฉะ เป็นอยู่อย่างนี้ทุกวัน แต่ผมก็ไม่ได้ วิตกกับสภาพธรรมชาติเหล่านี้ สิ่งที่ ผมประทับใจมากและจะจดจำไว้เป็น ศาสตร์ในการดำรงชีวิต คือ การทำงาน ที่เป็นการทำงานอย่างแท้จริง ที่เต็มไปด้วยความเสียสละ พง กำลังกาย กำลังใจ อย่างยิ่งยวด ซึ่งผมไม่เคยพบมาก่อนเลย ทุกคน จะทำงานกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะ เมื่อวันก่อนงานวิสาขบูชา ท่านคงจะ ทราบดีว่ามีอุปสรรคมากขนาดไหน แต่ทุกคนยังคงตั้งหน้าตั้งตา ตา ลุย! งาน กันอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย ผมเห็น แล้วอยากจะช่วยเขาเหล่านั้นเหลือเกิน “ผมจะขอตราตรึงภาพประ สบการณ์เหล่านี้ไว้ในความทรงจำ ตลอดไป” Kalyanamitra.org ๗๙