การอบรมและการพัฒนาตนเอง : หน้า 82/120

๖ อย่างดีก็ยังถูกพัดมกลิ้งล้มหงายเสีย หายหมดเลย คงเพราะเป็นที่โล่ง ลม สามารถพัดได้แรง ไม่มีสิ่งกีดขวาง พอเจอ เต็นท์ก็หอบไปซะเลย สำหรับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ผมได้พบกับข้อคิด เมื่อวานนี้ หลาย ๆ ช้อ แต่ผมขอเก็บไว้ขบคิด คนเดียวเล่น ๆ ก่อนที่จะให้คนอื่น ได้รับรู้ “ไม่แต่มนุษย์ด้วยกันเท่านั้น ที่คัดเลือก แม้แต่ธรรมชาติยังคัด เลือกเราอีกด้วย” ๙ เมษายน ๒๕๒๙ มุ่งสู่เส้นชัย เอาอีกแล้ว วันนี้หลวงพ่อท่าน คัดตัวธรรมทายาทอีกแล้ว คราวนี้ใช้ อุบายให้โกนผม หลายคนไม่อยากโกน แล้วคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้บวช ก็เลย รีบกลับบ้านไปเลย แต่ก็มีบ้างเหมือนกัน คนที่ไม่ได้บวช แต่อยากอยู่อบรมจน ครบกําหนด สําหรับคนพวกนี้ผมเองขอ ชมเชยพวกเขาด้วยใจจริง ที่มีความ อดทนและอยู่สู้ต่อไป เพื่อจะให้ได้มา ซึ่งสิ่งที่ตนต้องการ ส่วนคนที่กลับบ้าน ไปตั้งแต่มาเข้าอบรมใหม่ ๆ จนกระทั่ง ถึงวันนี้นั้น ผมเองรู้สึกเสียดายแทนเขา อย่างยิ่งในหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่าง เพราะสิ่งที่พวกเขาควรจะได้รับไป จากการอบรมนั้นเขาอาจจะได้รับไป โดยไม่รู้ตัวก็ได้ แต่ว่าด้วยจิตใจที่ อ่อนแอ พวกเขาจึงได้พลาดโอกาสอันดี นี้ไป บางครั้งผมเคยได้ยินคนอื่นเขา พูดคุยกันถึงเรื่องเลิกการอบรม เพราะ สาเหตุสารพัดอย่าง มันทำให้ผมคิด บ้างเหมือนกัน แต่ว่าผมได้คอยเตือน ตนเองอยู่เสมอ ๆ ไม่ให้ตกเป็น มันอยู่ ทาสของอารมณ์เหล่านี้ ทั้งยังคอยให้ จะบอกว่าได้น้อย หรือคิดในใจ กำลังใจตนเองอยู่เสมอ ๆ จึงทำให้ตัว ว่าได้น้อยจะกินไม่พอ ทั้ง ๆ ที่ ผมเองใกล้เส้นชัยของชีวิตเข้าไปทุกขณะ ยังไม่ได้ลงมือกันเลย ซึ่งการที่ แล้ว และผมเองก็กำลังก้าวเข้าไปหา เราบอกว่าได้น้อยนี้มันเกิดจาก เราเอาของที่ได้รับนี้ไปเปรียบเทียบ กับคนอื่นที่เขาต้องกินมาก ๆ แต่ ไม่เคยเลยที่จะเอาไปเปรียบเทียบ กับคนที่ได้น้อยกว่าเรา อันนี้มัน เลยทำให้จิตใจเราโลกขึ้นไปอีก ๒๗ เมษายน ๒๕๒๘ จับผิดตนเอง เผลอแผล็บเดียวเกือบจะครบเดือน ซะแล้ว วันเวลาช่างผ่านไปเร็วจังเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันหนึ่ง ๆ มีกิจวัตร ที่ต้องทำน้อยและเหมือนเดิมทุกวัน ๆ หรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกเบื่อ เลย เพราะเดี๋ยวนี้มันชินซะแล้ว ตั้งแต่มาอยู่ที่วัดนี้ ผมเองคอย สังเกตตนเองอยู่เสมอ หรือแทบจะตลอด เวลาก็ว่าได้ ทั้งนี้ก็เพื่อที่จะทำ ความรู้จักกับตัวเราเองให้มากที่สุด หรือให้ทะลุปรุโปร่งไปเลย คล้าย ๆ กับอย่างที่หลวงพ่อท่านจับผิดตนเอง นั่นแหละครับ เหมือนกับตนเองกำลัง จับตามองตนเองยังงั้นแหละ ซึ่งอันนี้ ผมคิดว่าทำได้ไม่ง่ายเลย ถ้าหากเรา ไม่ทำจริง ๆ แล้ว เราจะไม่มีวันได้รู้จัก ตนเองเลย มัวแต่ไปหลงสนใจแก้ไข แต่คนอื่น แต่การแก้ไขตนเองมักไม่ ค่อยได้สนใจ ผมเองนั้นจับผิดตนเองได้หลาย เรื่องเหมือนกัน ที่เกิดขึ้นได้ง่ายก็คือ เรื่องอาหารการกิน หรือสิ่งของเครื่องใช้ ต่าง ๆ อันนี้เวลาไม่มีมันก็ดีอยู่หรอก พอจะบอกหรือสอนตนเองได้ แต่ถ้า เมื่อไหร่ที่ความมีเกิดขึ้น จิตใจมักจะ ต้องต่อสู้อย่างหนักทีเดียวระหว่างความ อยากกับความพอ ซึ่งผมได้ข้อสังเกตมา ข้อหนึ่ง จากการสังเกตจิตใจของผมเอง คือ เรื่องอาหารการกินนี้ เรามัก ดังนั้น ผมเองเลยต้องรีบแก้ไขนิสัย ชอบเอาไปเปรียบเทียบเสียโดยมองดู แต่อาหารในจานของตัวเอง ไม่กล้ามอง จานคนอื่น ก้มหน้าอยู่อย่างนั้นแหละ คนอื่นจะมากน้อยยังไงก็ช่างเขา และ ผมยังกะประมาณอาหารที่กินในแต่ละ วันโดยใช้วิธีนับคำข้าวว่าคำจึงพอดีอิ่ม ไม่แน่นท้อง ซึ่งผมทำอยู่ทุกวัน ๆ แต่ยัง หาพอดีไม่ค่อยจะได้ ๒๘ เมษายน ๒๕๒๙ ติตดินเพื่อน วันนี้ได้ไปซ้อมพิธีบรรพชาที่วัด เบญจฯ ไปกันตั้งแต่บ่าย กว่าจะเสร็จ ก็เกือบ ๓ ทุ่ม นานน่าดูเหมือนกัน นี่ขนาดซ้อมนะ ถ้าวันจริงจะแค่ไหน คงตื่นเต้นมาก แล้วก็มีคนมาคอยจับตา มองเราอีก บางทีอาจจะทำให้เกร็งได้ เหมือนกัน บวชคราวนี้เราบอกแต่เพียงพ่อแม่ และเพื่อนอีกคนหนึ่งเท่านั้น เพราะ ไม่อยากรบกวนใคร แต่ถ้าหากญาติ ๆ จะไปกันคงไม่เป็นไร น่าเสียดายที เหลือเวลาอีกแค่ 6 วันเท่านั้นก็บวช แล้ว เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีเพื่อนอีกคน หนึ่งซึ่งเรารักใคร่สนิทสนมกันมาก แต่เสียดายที่ศึกษาอยู่กันคนละแห่ง Kalyanamitra.org