การฝึกฝนจิตใจ : หน้า 21/138

“พะอง” ไหม ไม้ไผ่มันจะมีกิ่งมีแขนงออกเป็น ๒ ข้าง เราตัดให้เหลือสักประมาณขนาดนี้แหละ เหยียบขึ้นแทน บันไดได้สบายเลย ตาเหมือนตาไม้ไผ่ อุปมาอันนี้หมายถึง ว่า เออ นัยน์ตานี้น่ะ ไอ้อะไรไม่ควรดูก็อย่าไปดูมันเลย เหมือนอย่างตาไม้ไผ่ ดูไม่เป็นหรอก อะไรไม่ควรดูก็อย่าไปดู มัน ไม่ควรมองก็อย่าไปมองมัน อย่าเที่ยวไปสอดรู้สอดเห็น เรื่องชาวบ้านเขามากนัก เดี๋ยวใจจะพัง ให้รู้จักสำรวจตา เหมือนตาไม้ไผ่ โดดเหยียบขึ้นไป ๆ มันก็เฉย ไม่เอาเรื่อง กับใคร หูเหมือนหูกระทะ หูกระทะนี่น่ะเอาไว้ทำอะไร เอา ไว้ฟังหรือทำอะไร เอาไว้หิ้ว อุปมานี้หมายถึงไอ้เรื่องอะไร มันไม่สมควรไปฟังก็อย่าไปฟัง พวกเราไม่อย่างนั้น ถ้าเสียง นินทาล่ะก้อ กระแซะเข้าไป แล้วก็ร้อนใจเอง แหมคนนั้น เขาว่าเรา ก็ไปฟังมันทำไมเล่า ก็ทำหูเป็นหูกระทะเสียก็ หมดเรื่อง มันอยากด่า ด่าได้ ก็ด่าไป อย่าไปรับไว้ก็เข้าตัว เขาเองนั่นแหละ แล้วยังไม่พอนะ เคยเตือนหลาย ๆ หน คนเราถูกเขาด่าแล้ว เอาล่ะพอฝึกใจถึงจุดหนึ่งก็เลยไม่ โกรธ อย่าคิดว่าเก่งนะ ที่เก่งกว่านั้นก็มี คือชมแล้วไม่ยิ้ม นี้ละเก่งจริง ๆ แต่ถ้าด่าแล้วไม่โกรธยังเก่งไม่จริง ถ้าชม แล้วเฉย ๆ ได้ เออ....นี่ล่ะคนเก่ง แต่ว่าเพราะชมแล้วยิ้มนี่ ลูกถึงได้เต็มบ้านหลานถึงได้เต็มเมือง “น้องจ๊ะ น้องจำ สวยจริง ๆ” เลยเลี้ยงลูกกันเต็มบ้านเต็มเมือง ถ้าชมแล้ว ยังเฉย....สบาย ป่านนี้บวชเป็นแม่ชีไปแล้ว กายเหมือนผ้าเช็ดเท้า ผ้าเช็ดเท้าเวลาใครมาเช็ด มันบ่นไหม ไม่เห็นมันบ่นเลย มีไหมผ้าเช็ดเท้าบ้านใครบ่น ได้บ้าง ไม่บ่นหรอก เมื่อคนเราจะทำงานอะไรก็ทำให้เต็ม กำลังลงไป เป็นคนไม่ถือเนื้อถือตัว ไม่เลือกงานกันแหละ ขอให้งานนั้นเป็นงานอาชีพสุจริต ก็ทำเข้าไป คุณยาย อาจารย์ (อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง) ท่านพูดเสมอ ๆ ว่า ตั้งแต่เป็นเด็กมาแล้ว ตอนนั้นท่านยังไม่ได้เข้าวัด ถ้ามันถึง คราวจะต้องไปรับจ้างเขา ไปเทกระโถน ล้างกระโถน ก็เอา เพราะมันเป็นอาชีพบริสุทธิ์ แต่จะให้ไปลักขโมย ใคร หัวเด็ดตีนขาด ยายไม่ยอมทำ จะเอากายอย่างกับ ผ้าเช็ดเท้า ใครจะโขกจะสับอย่างไรก็ยอมละ เพื่อให้ได้ Kalyanamitra.org ๑๙