ภัทเทกรัตตคาถา : หน้า 61/138

ภัทเทกรัตตคาถา ธรรมกถา สมฺมาปุญฺโญ ภิกฺขุ ทุก ๆ นาทีของวันนี้ เป็นเวลาที่มีค่าที่สุด เพราะเป็นเวลาที่เรายังมีชีวิตอยู่ ส่วน วันวานที่ผ่านพ้น เป็นอดีตที่มิอาจหวนคืนกลับมาได้ สำหรับวันพรุ่งนี้จะมาถึงเป็น อนาคตที่ไม่แน่นอน ผู้ฉลาดและนักปราชญ์ทั้งหลายในโลก จึงใช้เวลาทุก ๆ นาทีของ “วันนี้” ให้คุ้มค่ามากที่สุด ให้ได้ประโยชน์สูงสุด และดีที่สุด นี้แหละคือ “ภัทเทกรัตตคาถา” อตีต์ นานวาดเมยย นปปฏิกงฺเข อนาคต ยทวีตมุปหีนนต์ อปปตฺตญฺจ อนาคต ผู้มีปัญญา ไม่ควรคำนึงถึงสิ่งที่ล่วงไปเสียแล้ว ไม่ควรหวังสิ่งที่ยังมาไม่ถึง สิ่งใดที่ล่วงไปแล้ว สิ่งนั้นก็ละเสียแล้ว อนึ่งสิ่งที่ยังไม่ถึง สิ่งนั้นก็ยังไม่มาถึง ธรรม ที่เกิดขึ้น ปัจจุบันนญฺจ โย ธมฺม ตตฺถ ตตฺถ วิปสฺสติ ก็บุคคลใด มาเห็นแจ้งชัดซึ่งธรร อสหิร์ อสงฺกุปป์ ต์ วิทธา มนุพรหย อซเซว กิจจมาตปป์ โก ปัญญา มรณ์ สุเว น หิ โน สงครนเตน มหาเสเนน มาจนา เอว วิหารมาตาปี อโหรตามตนทิต ติ เว ภัทเทกรตโตติ สนฺโต อาจิกขเต มุนิติ เฉพาะหน้าในที่นั้น ๆ ไม่ง่อนแง่น ไม่คลอนแคลน บุคคลนั้น ได้รู้ความนั้นแล้ว ควรเจริญไว้เนือง ๆ ความเพียรเผากิเลส ควรทำในวันนี้นี่แหละ ใครเล่าจะพึงรู้ว่า ความตายจะมีในวันพรุ่งนี้ ความต่อสู้ด้วยพญามัจจุราชผู้มีเสนาใหญ่นั้น ย่อมไม่มีแก่เราทั้งหลายเที่ยว นักปราชญ์ผู้สงบระงับ ย่อมสรรเสริญบุคคล ผู้มีธรรมเป็นเครื่องอยู่ ผู้มีความเพียรอันเผากิเลส ไม่เกียจคร้านแล้วทั้งกลางวันและกลางคืน อย่างนี้นั้นแลว่ามีราตรีเดียวเจริญ (คือถึงเป็นอยู่ วันเดียวก็ยังดี) แล Kalyanamitra.org ๕๗