การเข้าวัดและการปฏิบัติธรรม : หน้า 35/138

ถือเป็นกิจวัตรประจำทุกเดือน” น้า สุธรรมเลยชวนผมให้ไปวัดพร้อมกับ คุณพ่อคุณแม่ ในระหว่างที่พี่ ๆ พัก อยู่นั้น เขาก็มีการแต่งคติพจน์ประจำ แผนกต่าง ๆ (แผนกที่ทำงานอยู่ที่วัด) ผมได้รับคำชวนจากพี่ศิโรจน์ ศิลป สุวรรณชัย ว่ามาช่วยกันแต่ง ผมก็นึก ในใจว่า “เอาก็เอา ไหน ๆ ก็เล่นกันแล้ว ผม แล้วพี่ศิโรจน์ก็เลยชวนผมเข้าเป็น เจ้าหน้าที่แผนกสวัสดิการกลาง ผม ไม่ปฏิเสธอะไร พอถึงวันสุดท้ายก่อน ที่พี่ ๆ จะเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ หลวงพ่อธัมมชโยได้มาที่สัตหีบ พบท่านครั้งแรกก็มีความรู้สึกกลัว ไม่กล้า แม้แต่จะมองท่าน ตอนถวายของแต่ หลวงพ่อนั้นมือของผมสั่นนิด ๆ แต่ พอรู้สึก หลังจากวันนั้น ผมก็มีความรู้สึก ว่า หลวงพ่อองค์นี้ดุดีแฮะ แต่ผมกล้า ที่จะยืนยันได้เลยว่า ในตอนที่ผมถวาย ของ ผมกลัวและเกรงอย่างบอกไม่ถูก เลย มันเป็นความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในใจ ของผม ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ทำไมถึงต้องกลัวท่านทั้ง ๆ ที่ท่านก็ ยิ้มแย้มแจ่มใสดี บอกไม่ถูกเหมือนกัน แล้วผมก็ได้ไปที่วัดพระธรรมกาย พอผมเจอกับพี่ศิโรจน์ก็โดนดึงตัวไป ช่วยงานทันที แต่พอผมไปทำงานให้ กับทางวัด ผมกลับมีความรู้สึกว่า ความเหนื่อยต่าง ๆ มันเปลี่ยนเป็น ความยิ้มแย้มชื่นบานอิ่มอกอิ่มใจ อย่างบอกไม่ถูก ผมก็ได้แต่เก็บความ รู้สึกนั้นไว้ ผมมีโอกาสไปช่วยที่แผนก สวัสดิการกลางในวันบุญใหญ่ได้สอง ถึงสามครั้ง เพราะบ้านของผมอยู่ถึง สัตหีบ จังหวัดชลบุรีโน่นแนะ แต่ผม ก็พยายามมาให้บ่อยที่สุด เท่าที่จะทำ ได้ | และแล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น วันนั้น ผมนั่งอยู่ที่ศาลายามา หน้า ห้องยา เป็นวันเสาร์ เสาร์ที่สดใส ผม มีโอกาสได้พบกับหลวงพ่อธัมมชโย อีกครั้ง หลังจากที่พี่เจ้าหน้าที่ที่วัด กลับจากสัตหีบแล้ว ท่านเดินผ่านผมไป แล้วก็หยุดถามผมว่า “หนูอายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะ” ผมตอบว่า “สิบสองครับ” ท่านถามผมต่อไปว่า “ขึ้นดอยกับหลวงพ่อไหม” ผมก็งง ไม่รู้ว่าขึ้นดอยคืออะไร ขึ้นไปทำไม ผมจึงมองหน้าป้าแต๋ว (คุณป้าเพ็ญจันทร์ คณะฤกษ์) ยังไม่ทันพูดอะไร ป้าแต๋วก็พยักหน้า ผมจึงตอบว่า ไปครับ ซึ่งยังไม่รู้เลยว่า และ ไปทำไม ดอยอะไร และการเตรียมตัว ของผมนั้น ก็เหมือนกับคนทั่วไปที่ไป เที่ยวไหนต่อไหน แต่ตอนก่อนที่จะ ออกจากบ้านนั้น พี่ของผมถามผมว่า “โอ้ต นี่นายจะย้ายบ้านหรือไง ถึงได้หอบไปเต็มกระเป๋า” ผมก็ได้แต่ยิ้ม ๆ และนึกในใจว่า เออ ก็จริงเหมือนกันแฮะ แล้วขึ้นรถ ตรงไปที่แอร์พอร์ตเลย ในตอนแรกที่ผม แต่งตัวขึ้นเครื่องบินนั้น เล่นเอาป้าแต๋ว ปวดหัวไปเหมือนกัน เพราะผมเล่น เอาซะเลี้ยวฟ้าวเลยครับ แล้วก็ต้อง เปลี่ยนเป็นชุดพระราชทานเรียบ ๆ เหมือนเดิม พอเครื่องบินถึงเชียงใหม่ และนั่งรถไปบนดอยสุเทพ ผมก็มีความ รู้สึกว่าเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่มี ทีวีและวีดีโอ เครื่องเล่นเทปและเครื่อง อำนวยความสะดวกต่าง ๆ มีแต่เพียง อากาศเย็น ๆ ห่อหุ้มร่างกายไว้ และ ธรรมชาติที่ยังคงเป็นธรรมชาติ พลอย ให้มีความรู้สึกสบายใจอยู่ลึก ๆ พอเข้า ไปที่บ้านพักในอุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ ผมก็จัดแจงอาบน้ำทันที ตอนแรกก็ นึกว่าอุณหภูมิของน้ำ มันก็คงเหมือน กับทั่วไป แต่ตรงกันข้าม น้ำที่ผมอาบ นั้นเย็นจนเล่นเอาสั่นไปเหมือนกัน พอ Kalyanamitra.org ๓๓