การพยายามไปให้ถึงตะวัน : หน้า 96/138

๘๐ “ไปให้ถึงตะวัน” ฉันบอกตนเอง เหงื่อหยดแล้วหยดเล่า ความพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า ที่ไม่มีทีท่าว่าจะประสบผล สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้หัวใจของ ฉันจะย่อท้อ จะละเลยความ ตั้งใจที่จะบินไปให้สูงขึ้น สูงขึ้น สูงจนแสงทองอำไพเปล่งประกาย อยู่เบื้องบนนั้นได้สาดแสง และ ถ่ายเทความอบอุ่นมาสู่ปีกของ ฉัน..ปีกอันอ่อนล้าและหนัก ราว กับมีก้อนหินมาผูกถ่วงไว้ก็ไม่ปาน Kalyanamitra.org ไปให้ถึงตะวัน... ทะเลสีเทาเข้มเบื้องล่าง อย่างดีที่สุด...อย่างเต็มกำลัง คลื่นที่ทยอยและถาโถมกระหน่ำ ที่สุดเพื่อที่จะไปให้ถึงวันนั้น... ทะเล...เจ้าช่างน่าสะพรึงกลัว เวลานั้นวันที่ฉันจะเป็นผู้ก้าว ยิ่งนัก คลื่นลมเอย...เจ้าจะไม่ เข้าไปพบกับแสงสว่างอันแท้จริง ลดราความรุนแรงบ้างหรือไร ด้วยตัวของฉันเอง อีกครั้ง หลายครั้งหลายหนที่ฉันต้อง อีกครั้ง และอีกครั้งไม่ว่าจะ ร่อนลงสู่พื้นทรายใช้ปีกและรอ กี่ครั้งกี่หนก็ตาม ฉันสัญญา เวลาที่จะให้แสงแดดขจัดความ เพื่อตัวของฉันเอง และเพื่อที่ เปียกชื้นออกจากปีกทั้งสอง จะมีโอกาสชี้นำหนทางแห่ง เมฆและหมอกยามเช้าดูจะ แสงสว่างแก่เพื่อนของฉัน เพิ่มพูนความหนาขึ้นทุกขณะ บดบังแสงอาทิตย์ยามเช้า ฉัน ครอบครัวของฉันและที่สำคัญ จะพยายามไม่ว่าจะสูญสิ้นเวลา ที่สุด แก่เพื่อนร่วมโลกของฉัน ไปมากเพียงใด ฉันจะพยายาม... ใช่...ฉันสัญญา ไม่ว่าอย่างไรก็ เพื่อศักดิ์ศรี ไม่ใช่สินะ ฉัน ตามฉันจะไปให้ถึงตะวัน ไป จะพยายามเพื่อความเป็นนก ถึงจุดสีทองจุดนั้นแล้วเธอล่ะ นางนวล เพื่อความเป็นตัวของ เธอจะไม่ร่วมทางไปกับฉันหรือ ฉัน เพื่อที่จะบอกกับตัวเอง มาเถอะ เราจะร่วมโบยบินไป อย่างภูมิใจได้ว่าฉันได้พยายาม ให้ถึงตะวัน