พิธีการแสดงตนเป็นพุทธมามกะ : หน้า 23/138

ไม่ควรทำที่อื่น ถ้าจัดในพระอุโบสถได้เป็นดี เพราะเป็น ถ้าเป็นการแสดงตนหมู่ ให้หัวหน้าเข้าไปจุดธูปเทียน สถานที่สำคัญอันเป็นหลักของวัด แต่ถ้าในพระอุโบสถ | บูชาคนเดียว นอกนั้นวางธูปเทียนดอกไม้ในที่ ๆ จัดไว้ ไม่สะดวกด้วยประการใด ๆ ควรจัดในวิหารหรือศาลา การเปรียญ หรือหอประชุมแห่งใดแห่งหนึ่งก็ได้ แต่ไม่ควร จัดในที่กลางแจ้ง ควรมีโต๊ะหมู่บูชา พระพุทธรูปประธาน ในพิธี บริเวณนั้น ๆ จัดให้สะอาดเรียบร้อยตามธรรมเนียม แล้วนั่งคุกเข่าพนมมือ หัวหน้านำกล่าวคำบูชา ให้ว่าพร้อม ๆ กัน การกราบต้องก้มลงกราบให้ถึงพื้นด้วยเบญจางคประดิษฐ์ ทุกครั้ง (๔) เข้าสู่ที่ประชุมสงฆ์ตรงหน้าพระอาจารย์ ถวาย และจัดให้เด่น ตรงกลางถัดหน้าโต๊ะหมู่บูชาออกมาตรง | พานเครื่องสักการะแด่พระอาจารย์ แล้วกราบพระสงฆ์ หน้าพระประธาน ตั้งหรือปูอาสนะสงฆ์ หันหน้าออกตาม ประธานนั้น ๆ อันนี้เป็นเรื่องของสงฆ์นะ ในสมัยโบราณ ฝ่ายผู้แสดงตนจะนุ่งขาวห่มขาวและ มีผ้าสไบเฉียงห่มทับอีกผืนหนึ่ง ถ้าเป็นนักเรียนหรือ ข้าราชการ แต่งเครื่องแบบของตนให้เรียบร้อยทุกประการ เว้นแต่รองเท้าต้องถอดในเวลาท่าพิธี อีกประการหนึ่ง ต้องเตรียมเครื่องสักการะสำหรับ ถวายพระอาจารย์ในพิธีเฉพาะตนด้วย คือ ดอกไม้ธูปเทียน ใส่พานมา กับจัดดอกไม้ธูปเทียนสำหรับจุดบูชาพระรัตนตรัย ในพิธี นอกนั้นจะมีไทยธรรมถวายพระสงฆ์ในพิธีด้วยก็ ได้ 4. พิธีการ เมื่อเตรียมการพร้อมทุกอย่าง ถึงวัน ประกอบพิธีพึงปฏิบัติดังนี้ (๑) ให้ผู้แสดงตนเป็นพุทธมามกะนุ่งขาวห่มขาว หรือแต่งเครื่องแบบของตนให้เรียบร้อย ในกรณีดังกล่าว แล้ว ไปถึงบริเวณพิธีก่อนกำหนด นั่งรอที่บริเวณพิธีตาม ที่วัดจัดให้ (๒) ถึงเวลากำหนด ให้พระอาจารย์และพระสงฆ์ เข้าสู่บริเวณพิธีกราบพระพุทธรูปประธานแล้วประจำ อาสนะ (๓) ให้ผู้แสดงตนเข้าไปคุกเข่าหน้าโต๊ะบูชา จุด ธูปเทียน แล้ววางดอกไม้บูชา ส่งใจระลึกถึงคุณพระรัตนตรัย เปล่งวาจาว่า “อิมินา สักกาเรนะ พุทธัง ปูเชมิ ข้าพเจ้าขอบูชา พระพุทธเจ้าด้วยเครื่องสักการะนี้ (กราบ) อิมินา สักกาเรนะ ธัมมัง ปูเชมิ ข้าพเจ้าขอบูชา พระธรรมด้วยเครื่องสักการะนี้ (กราบ) อิมินา สักกาเรนะ สังฆัง ปูเชมิ ข้าพเจ้าขอบูชา พระสงฆ์ด้วยเครื่องสักการะนี้ (กราบ)” ตรงหน้าพระอาจารย์นั้นด้วยเบญจางคประดิษฐ์ ๓ ครั้ง (๕) กราบเสร็จแล้วคุกเข่าประณมมือ เปล่าคำ ปฏิญาณตนให้ฉะฉานต่อหน้าคณะสงฆ์ทั้งบาลีและคำแปล เป็นตอน ๆ ไปจนจบ พิธีก็ไล่เรื่อยกันไปตั้งแต่ ตั้ง “นโม” จนกระทั่งกล่าวคำปฏิญาณต่าง ๆ ก็ไปตามลำดับกันไป เฉพาะฉะนั้นที่ถามมาคงเข้าใจนะ พิธีกรรมนั้น แม้จะไม่ใช่สาระสำคัญที่สุด แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งในการน้อมเหนี่ยวนำใจคน ทำให้เกิดการรวมคนได้ ทำให้ระลึกถึงความสำคัญ ของเรื่องที่เราต้องการระลึกได้ง่าย เป็นการแสดง ออกที่เด่นชัดของความเป็นชุมชน เป็นประเทศชาติ และเป็นชาวพุทธ Kalyanamitra.org bo