ประสบการณ์การบิณฑบาต : หน้า 55/138

วันแรกของ การบิณฑบาตนั้น รู้สึกซาบซึ้ง อย่างบอกไม่ถูก เพราะได้ข้าวเพียง ๓ ทัพพีเอง ปกครองของเราจะมาหรือเปล่านะ เพราะ เมื่อเช้าก็ไม่ได้มามอบผ้าไตร แต่ตอน นี้คงมามอบบาตรน่ะ จากนั้นก็ถึงพิธี รับบาตร มันช่างเป็นบรรยากาศแบบเดียว กับเมื่อเช้าไม่มีผิด บุคคลที่มอบบาตร ไม่ใช่ผู้ปกครองของผม เมื่อรับบาตร เสร็จก็เสร็จพิธี ผมกลับที่พักทันที (ศาลา ธรรม) ผมรีบมาเข้าห้องน้ำแอบหลั่งน้ำตา ให้สมกับความคิดถึงและอยากเห็น เห็นหน้าพ่อแม่พี่น้องเหมือนคนอื่น ๆ เขา วันที่ 6 พฤษภาคม ๒๕๒๘ เป็น วันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผมจะต้องบันทึก ไว้เป็นประวัติศาสตร์ประจำชีวิตผม มันเป็นวันที่มีทั้งความดีใจที่สุดจน เสียใจที่สุด แต่ความสำเร็จของกระผม ก็เป็นที่ประจักษ์ คือได้ผ่านการอบรม ด้วยความอุตสาหะวิริยะเพื่อหวังอย่าง เดียวคือ “บรรพชาอุปสมบท - พฤษภาคม ๒๕๒๘ ข่าว - ทัพพี เพิ่งได้รับบาตรเมื่อวาน วันนี้ ออกบิณฑบาตแล้วรู้สึกตื่นเต้นพิกุล แต่ก่อนออกเดินทางก็ได้คำแนะนำจาก พระพี่เลี้ยงหลายอย่าง เช่นเวลาเดิน ให้ใช้ลิ้นแตะที่เพดานปากจะได้ไม่ เหนื่อยง่าย ขณะเดินควรทำสมาธิไป ด้วย ผมก็ทำตามอย่างที่พระพี่เลี้ยงบอก แล้วยังอธิษฐานเพิ่มอีกว่าถ้าคุณโยมพ่อ คุณโยมแม่ของผมยังคิดถึงและมีเหตุ ขัดข้องบางประการก็ขอให้เหงื่อไม่ออก วันแรกของการบิณฑบาตนั้นรู้สึกซาบซึ้ง อย่างบอกไม่ถูกเพราะได้ข้าวเพียง ๓ ทัพพีเอง บุคคลที่ใส่ก็เป็นเด็กอายุ ประมาณ ๖-๗ ขวบ 6 คนและคนแก่อีก ๑ คน ทำให้ผมย้อนคิดถึงสภาพของตน เองคราวเป็นฆราวาสว่า เราไม่เคยใส่ บาตรเลย แต่ตอนนี้ยังมีคนเมตตาใส่ บาตรให้เราถึง ๓ ทัพพี และวันนี้ผม ก็ตั้งใจภาวนาธรรมให้พร ใช้หนี้ค่า ข้าวอย่างตั้งใจกว่าทุกวัน ๕ พฤษภาคม ๒๕๒๘ บตื่นมาแต่งตัว ต้องตื่นนอนแต่อีกเพราะยัง ครองจีวรไม่ค่อยเป็น กว่าจะเสร็จใช้ เวลาถึง ๒๐ นาที ถ้าตื่นตามเวลาปกติ ก็คงจะไม่ได้เจริญภาวนาแน่เลย และคง จะไม่มีเวลาทำวัตรเช้าด้วย ตอนสายก็ หาเวลายาก เวลากลางวันก็มีกิจกรรม อื่นที่ต้องทำอีกมาก ๖ พฤษภาคม ๒๕๒๘ ความหวัง วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องเตรียมตัว เพราะพรุ่งนี้จะไปอุปสมบทเป็นพระ ภิกษุ ถ้าไม่เชื่อคำแนะนำของพระพี่เลี้ยง ก็อาจจะไปแสดงอาการที่ไม่ดีไม่งาม ต่อสายตาของประชาชน และที่สำคัญ พรุ่งนี้ เป็นวันแห่งความหวังของผม อีกวันหนึ่ง คุณพ่อคุณแม่ของผมท่าน จะมาหรือไม่หนอ แต่ที่ท่านไม่มาผม ก็ไม่เก็บมาคิดให้จิตตก คิดว่าจดหมาย ของผมอาจจะไม่ถึงมากกว่า และที่ ประทับใจมาก ๆ ก็คือเพื่อนธรรมทายาท ที่ปักกลดอยู่ใกล้ ๆ กันอุตส่าห์เป็นห่วง เอาของใช้บางส่วนมาให้ แสดงให้เห็นถึง ความมีใจโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ซึ่งกันและกัน ๗ พฤษภาคม ๒๕๒๘ ขอเพียงได้เห็นขายผ้าเหลือง วันนี้เป็นวันที่ผมเป็นเนื้อนาบุญ อันสมบูรณ์ และสมบูรณ์เกือบทุกอย่าง ผมได้พบกับผู้ปกครองสมใจ ผมนี้ก็ ช่างกระไรยังตัดใจทางโลกไม่ขาด กระมัง เมื่อพบผู้ปกครองก็เริ่มถามว่าทำไม วันพรรพชาไม่มามอบผ้าไตรให้และอะไร อีกหลายอย่าง แต่ที่ซึ้งที่สุดคือได้ยินท่าน พูดค่าหนึ่งว่า "ถึงใคร ๆ มอบให้ก็ตาม ขอให้พ่อ เห็นชายผ้าเหลืองก็พอใจแล้ว” และแล้วท่านก็เล่าเหตุผลของท่าน ให้ฟังว่าทำไมท่านถึงมาไม่ได้ เมื่อผม ทราบแล้วถึงกับน้ำตาไหล..... แหละเขาเรียกว่าความไม่เท่ากันของ ชีวิตคน ไม่มีอะไรในโลกนี้จะเป็นไป ตามความคาดหวังของเราทั้งหมด ทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอน เราจึงพบ กับความผิดหวังบ้าง สมหวังบ้าง สุขบ้าง ทุกข์บ้าง บุคคลผู้ไม่ประ มาทจึงควรทำชีวิตในวันนี้ให้ดีที่สุด มีค่าที่สุด ประเสริฐที่สุด อย่ารอ วันพรุ่งนี้อยู่เลย...... เพื่อว่าไม่ว่า จะมีวันพรุ่งนี้สำหรับเราหรือไม่ ก็ตาม เราก็ได้ทำชีวิตวันนี้ให้ดีที่สุด แล้ว Kalyanamitra.org ๕๑