การนั่งสมาธิและการพัฒนาตน : หน้า 125/138

ประเทศไทยTHAILAN A THAILAND เรือนจำกลางบางขวาง แดน ๑ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๒๙ เรียน คุณกัลยาณมิตร ที่นับถือ กราบขอบพระคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ กัลยาณมิตรทุกคน ที่มีน้ำใจอยากจะมา เยี่ยมเยียนผม... ผมขอให้คำสัญญาอีก ครั้งหนึ่งว่า เมื่อพ้นจากกำแพงสี่เหลี่ยม นี้เมื่อใด ผมจะมาร่วมแรงร่วมใจกับ ทุก ๆ คนอย่างเต็มที่ เต็มกำลังความ สามารถและสติปัญญาของผมที่จะ ทำได้ทุกประการ... ตอนนี้ ผมนั่งสมาธิเห็นองค์พระ แล้วครับ แต่ยังไม่ชัดครับ บางครั้ง เพ่งดู ก็เห็นชัดอยู่เพียงตอนล่าง คือ ช่วงขาของพระที่นั่งขัดสมาธิอยู่ พยายาม อย่างไรก็ยังแลเห็นอยู่อย่างนั้น.... เมื่อ วันเสาร์ที่ผ่านมา ผมตื่นขึ้นมา ก็ไม่ทราบ หรอกครับว่า เวลาเท่าไหร่แล้ว แต่รู้สึก ว่านอนหลับอิ่มแล้ว ก็เลยนั่งสมาธิ พอ เริ่มนั่งก็ได้ยินเสียงระฆังตีบอกเวลา ตีสาม ก็เลยนั่งโดยตั้งใจว่าจะนั่งสัก ชั่วโมงหนึ่งถึงตีสี่ ใจเริ่มสงบเป็น BANT BART จดหมาย จากผู้อ่าน สมาธิดีครับ ก็นั่งไปเรื่อย ๆ เหมือนเดิม (คือเห็นอย่างที่เล่าให้ทราบแล้วข้างบน) แต่รู้สึกสบาย เบาตัว เบาใจ โล่งไปหมด เลยครับ กำลังสบาย ๆ ระฆังก็บอก เวลาตีสี่ คิดว่า ไม่เป็นไรจะนั่งให้ถึง ตีห้า ให้สว่างไปเลย ถึงตีห้าแล้ว ผมก็ ยังไม่ลุกเลย... เพื่อน ๆ ที่นอนข้างๆ กันบางคนก็ลุกขึ้น เตรียมเก็บที่นอนแล้ว ผมก็ยังนั่งอยู่ด้วยความสงบ แต่ก็ต้อง ลุกขึ้นเก็บที่นอนตามเพื่อนเขา...เช้าวัน นั้น สดชื่น สุขใจ บอกไม่ถูกเลยครับ.... ผมยังงงเลยครับ ว่านั่งอยู่ได้อย่างไรถึง สองชั่วโมงกว่า แล้วเวลาลุกขึ้นนั้นก็ไม่ มีอาการปวดเมื่อยใด ๆ เลย (รวมทั้ง เวลาที่นั่งอยู่ด้วย) เพื่อนที่ชอบพอกัน ยังทักเลยครับว่า “วันนี้ดูหน้าตาของคุณ แจ่มใสจัง... ผมคิดว่า ผมจะต้องเพิ่ม ความเพียรให้มากขึ้นกว่านี้อีก เพื่อที่ ตัวเองจะได้พบของดี และเพื่อกัลยาณ มิตรของผมจะได้ไม่ผิดหวังที่คอย ส่งเสริมให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา ผมได้รับหนังสือ "กัลยาณมิตร แล้วครับ... ไม่ทราบว่า เป็นฉบับไหน ฉบับที่ส่งก่อนมาเยี่ยมผม หรือเป็นฉบับ ที่ส่งมาให้ใหม่.... เดี๋ยวนี้ผมทำใจได้กว่าก่อน ๆ มาก ๆ เลยครับ อย่างเช่นเรื่อง อาหารการกิน เมื่อก่อนนี้ อาหารที่ทางเรือนจำทำนั้น ผมจะทานไม่ได้เลย ต้องวิงวอนขอร้อง ให้ทางบ้านจัดส่งอาหารแห้ง หรืออาหาร ที่เก็บไว้ทานนาน ๆ ได้มาให้ แต่ถ้า ทางบ้านไม่จัดมาให้ ก็จะยอมทานกับ น้ำพริกป่นเปล่า ๆ คลุกกับข้าวเลย.... บางทีก็มีผู้ที่พักทานอาหารอยู่ใกล้กัน เขาสงสารก็จะแบ่งปันอาหาร หรือขนม นมเนยมาให้บ้าง แต่ก็เกรงใจเขาครับ เมื่อเขาให้เราบ่อย ๆ เพราะเราได้ทาน แต่ของของเขา แล้วเราไม่มีอะไรมาให้ แก่เขาบ้าง บางครั้งปฏิเสธไม่รับของของ เขา เขาก็ไม่ยอม.... เมื่อก่อน ๆ ผมมี ทิฐิมาก แม้กระทั่งของใช้ไม่มี ก็ไม่เอ่ย ปากกับใคร ไม่มีสบู่ ก็อาบน้ำเปล่า ผ้าถูตัวเอา ไม่มียาสีฟัน ถ้ามีเกลือ ก็เอาเกลือแปรงฟัน ไม่มีเกลือก็แปรง เปล่า ๆ ไม่มีผงซักฟอก ก็ชักน้ำเปล่า ๆ เอา ซึ่งการกระทำที่กล่าวมานี้ ผมเรียก ว่า อาบดิบ แปรงดิบ ซักดิบ... แต่เรื่อง อาหารนั้น เมื่อผมมาอ่านพบที่ว่า “บางวัน หลวงพ่อท่าน บิณฑบาตมา ได้กับปลาร้ากับ Kalyanamitra.org ๑๑๗