ความรู้สึกในวันบรรพชา : หน้า 54/138

๕๐ ผู้มอบผ้าไตร นั้นไม่ใช่พ่อแม่ ของผม ทำให้ หัวใจของผมนั้น ว้าวุ่นขึ้นมา ทันที น้ำตา ของผมแทบจะ ไหลออกมา จะได้ใช้คำว่า “สามเณณ” อยู่รอมร่อแล้ว และกลัวจะเสียระเบียบธรรมทายาท ๓ ตามที่ซ้อมไว้ เมื่อฆ้องโหม่งที่สองผม ก้มกราบ พอก้มกราบครั้งที่ ๓ แล้วผม ก็สุดที่จะทนได้ ผมชำเลืองตามอง แทบ ไม่เชื่อสายตาของตัวเองเพราะผู้มอบ ผ้าไตรนั้นไม่ใช่พ่อแม่ของผม ทำให้ หัวใจของผมนั้นว้าวุ่นขึ้นมาทันที น้ำตา ของผมแทบจะไหลออกมา แต่สิ่งที่กั้น น้ำตาไว้ได้ก็คือ “สัมมา อะระหัง” เมื่อผมเดินกลับเข้ามาพักก็มาคิดทบทวน อยู่นานจึงตัดใจได้ คิดว่าท่านคงมาไม่ทัน มากกว่าเพราะบ้านอยู่ชานเมือง เวลาที่ มอบผ้าไตรนั้นเพิ่ง ๔ โมงกว่าเอง คิดปลอบใจตัวเองว่าไม่ว่าใครจะมอบ ผ้าไตรให้ เราก็เป็นสามเณรได้เหมือนกัน ก็เพียงผ้าไตรเท่านั้นเองก็คิด แหละ อีกทีว่าท่านคงมาตอนมอบบาตร เวลาที่ตื่นเต้นที่สุด ๆ จนถึงที่สุด ก็มาถึง คือเวลาประมาณ ๑๓.๐๐ น. กว่า ๆ ก็ถึงเวลาบรรพชาเป็นสามเณร เมื่อเข้าพระอุโบสถ หัวใจของผมเต้น ตูมตามเหมือนพระรัวกลองเพล จน ถึงเวลากล่าวคำขอบวช (เอ สาหัง) หลัง จากนั้นผมยอมรับว่าผมลืมภาวนา “สัมมา อะระหัง” ไปอย่างสิ้นเชิง เพราะ เมื่อกล่าวคำ เอ สาหัง จบก็มีพระรุ่นพี่ มารับตัวไปครองผ้ากาสาวพัสตร์ด้วย ความเร่งรีบและพาไปขอศีล ผมเตรียม ตัวไปอย่างคล่องแคล่ว แต่ถึงเวลาจริง ๆ ผมกลับพูดติดอย่างคนประหม่า และ มาคิดได้ตอนหลังว่าเป็นเพราะไม่ได้ เอาใจจรดศูนย์กลางกาย จึงต้องเป็น เช่นนี้ เมื่อรับศีลเรียบร้อยแล้วก็เตรียมตัว ไปรับบาตรที่ศาลา ๑๐๐ ปี ผมมีอาการ แบบเมื่อเช้าเกิดขึ้นทันที คือคิดว่าผู้ Kalyanamitra.org