การเขียนเพื่อสังคม : หน้า 101/138

พิเศษสำหรับเด็ก คือ เรื่องที่เจี๊ยบ เขียนลงนั้น เป็นเรื่องแรกที่เขานำไป ลง จึงนับเป็นความภาคภูมิใจ มา จนถึงบัดนี้ ตอนหลัง ๆ ก็ได้เขียนอีก โดยมากมักจะเขียนเรื่องในแนวยากจน ไม่ทราบเพราะอะไร หรืออาจจะเป็น เพราะความรู้สึกสงสารคนอื่นก็ได้ ก็ เขียนเรื่อง “กว่าจะเป็นเมล็ดข้าว” เป็นเรื่องของเด็กสลัมที่ยากจน ยัง ชีพอยู่ได้ด้วยการไปคุ้ยขยะ คือ ที่เขียน ลงในคอลัมน์นักเขียนเยาว์นี่ สามัญ สำนักส่วนหนึ่งก็เพราะ อยากจะให้เด็ก ๆ ที่เขามีความสุขสบาย อยู่ดีกินดี ได้มี ดวงใจที่รู้จักการเสียสละ อยากเผื่อแผ่ ความสุขของตนเองที่มีอยู่นั้นแก่เพื่อน มนุษย์ที่ยากจนกว่าตัวเองบ้าง พอต่อ ๆ มา รู้สึกว่า ความบริสุทธิ์มันน้อยลง เกิดความคิดขึ้นมาว่า หากเราเขียนเพียง เพื่อที่จะให้ลงในหนังสือต่าง ๆ เท่านั้น ก็อย่าเขียนเสียเลยดีกว่า...คือจะทำ กันอย่างละเอียดลึกซึ้งแล้ว จะเห็นได้ และชีวิตก็ยังเป็นสิ่งที่สวยงาม แม้ อะไรก็ขอให้ได้ทำอย่างดีที่สุด ถึงจะ ว่า ชีวิตเป็นสิ่งสำคัญ เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ สบายใจ ตอนนี้ยังเขียนหนังสืออยู่รึเปล่า? | องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ โดยมากตอนนี้เขียนเปลี่ยน ทรงรู้แจ้งโลก พระองค์ก็ไม่เคยทำลาย แนวไป เรื่องที่เขียนมักเป็นพวกปรัชญา อะไรมากกว่า เพราะว่าอ่านหนังสือใน ชีวิต.... จะมีใครบ้างล่ะที่สามารถชุบ ชีวิตที่ถูกทําลายแล้วได้บ้างฉะนั้น ชีวิต แนวนี้มาก คือเห็นอะไรสักนิดก็ | จึงมีความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง คือ จะจับความรู้สึกได้ ไม่ว่าสิ่งนั้น ศีลข้อที่หนึ่งนั่นเองก็ลองคิดดูเถิดว่า จะเป็นวัตถุหรืออะไรก็ตาม และ หากไม่มีชีวิตแล้วเราจะเอาอะไรมา ก็คิดว่า วัตถุมีชีวิต และสัตว์ทุก | พูดกัน ที่ว่า ทุกอย่างมีชีวิตนั้น เป็น อย่างพูดได้ และเท่าเทียมกันหมด จินตนาการที่ละเอียดอ่อนลึกซึ้งมาก แม้เพียงที่เราไปเดินเหยียบหญ้า ฉะนั้นผู้ที่สามารถมองเห็นสรรพสิ่ง ก็ยังคิดว่า มันคงจะได้รับความ ทั้งหลาย เป็นสิ่งที่มีชีวิตและเท่าเทียม เจ็บปวด เขาเรียกว่า เป็นผู้มีจินตนาการ เป็นผู้ที่มีความรู้สึกเพียบพร้อม ไม่ใช่ เป็นการเพี้ยน เพราะถ้าหากจะมอง กันได้นั้น ต้องเป็นคนที่ละเอียดอ่อน มากทีเดียว และบุคคลเช่นนี้แหละ ที่จะเป็นนักเขียนที่ดีได้ จึงนับได้ว่า เป็นบุญอย่างยิ่งทีเดียว ที่ได้ยินคำนี้ เพราะว่า ทุกคนที่ไม่ทำลายชีวิตก็เพราะ มองเห็นคุณค่าของชีวิต แต่จะเป็นผู้ที่ ให้เกียรติกับทุก ๆ ชีวิต อยากจะโอบ อุ้มทุก ๆ ชีวิตให้เข้าสู่ชีวิตที่สมบูรณ์ ก็ชีวิตที่สมบูรณ์นี่แหละ คือยอดปรารถนา ของทุก ๆ ชีวิต เป็นยอดชีวิตเลยที่ เดียวก็ว่าได้ ซึ่งพี่ ๆ ก็อยากให้น้องเจี๊ยบ ได้ศึกษาแม้ขณะที่อยู่เมืองนอกก็ตามว่า ชีวิตทุก ๆ ชีวิตเดินทางไปสู่จุดสลาย กับชีวิตที่เดินทางไปสู่จุดสมบูรณ์นั้น แตกต่างกันอย่างไร และพี่คิดว่า เจี๊ยบ นั้น จะเป็นหนึ่งในหลายร้อยหลาย พันล้านคนที่จะต้องเป็นสะพานแก้ว ให้เขาทั้งหลายเหล่านั้น ได้ก้าวเดินไป สู่ชีวิตที่สมบูรณ์ อีกประการหนึ่งที่พวกพี่ๆ อยาก จะทราบความประทับใจที่น้องเจี๊ยบมี ต่อวัดพระธรรมกาย Kalyanamitra.org ๕๕