การใช้ชีวิตในต่างประเทศ : หน้า 98/138

๙๒ รับกลับรู้สึกว่าน้อยมาก เพราะเป็น ชีวิตที่มีคนอื่นเป็นผู้คอยให้อยู่เสมอ พ่อ-แม่ พี่ๆ ครู อาจารย์ ทุกคนป้อน ให้หมด เราไม่ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง มากนัก พอชีวิตในช่วงที่ไปอยู่ในเมือง นอกเกือบสองปี ทุกอย่าง ต้องเป็น ตัวของตัวเอง รู้จักดูแลตัวเอง คิดว่า ช่วงที่อยู่เมืองนอก เป็นช่วงสำคัญของ ชีวิตเลยที่เดียว แต่ก็มีคนเป็นจำนวน ไม่น้อย ที่ไปเรียนแล้วจะเสีย เพราะ เขาไม่รู้จักตัวเองดีพอ ส่วนหนึ่งที่ทำ ให้เขาเสียใจ อาจจะเป็นเพราะพื้นฐาน คุณธรรมเบื้องต้นในตัวเองไม่แน่น พอ ประกอบกับครอบครัวและสังคม รอบข้างด้วย เพราะในสังคมอเมริกา มีหลาย ๆ สิ่ง ที่สามารถดึงคนให้เสีย ได้ง่าย ๆ อย่างเช่น ในวันหยุด เสาร์- อาทิตย์เด็กอเมริกันจะไม่อยู่บ้าน เขามัก จะคิดแต่ว่า จะไปเที่ยวกันที่ไหนบ้าง เมื่อเด็กไทยที่ไปอยู่ที่นั่น ถ้าใครเป็น คนที่ไม่มีจุดยืนที่แน่นอนพอ ก็จะทำ ให้เสียได้ง่าย เพราะกลัวว่าจะไม่มีเพื่อน และอาจจะเห็นเป็นเรื่องสนุกไป เลย ทำตัวให้คล้อยตามเขาไปอะไรทำนองนี้ แล้วอะไรเป็นหลักยึดให้น้อง เจี๊ยบสามารถรักษาความเป็นตัวของ ตัวเอง ให้คงอยู่ได้อย่างดีเช่นนี้ คือที่บ้านนี้ มีพี่ ๆ เยอะ มีคุณ พ่อคุณแม่ด้วย กว่าจะโตมาก็ได้รับคำ สั่งสอน และดูพี่ ๆ เป็นตัวอย่างด้วยว่า เขาดีมาอย่างไร อีกประการหนึ่งคือ คุณแม่เป็นคนที่อ่อนโยนมาก เป็น คนที่เจี๊ยบยึดถือเป็นแบบอย่าง และ คิดอยู่เสมอว่า หากเราทำอะไรผิดพลาด ไป คุณพ่อคุณแม่ก็จะเสียใจ ดังนั้น เราจึงต้องทำตัวให้ดี สิ่งเหล่านี้เป็น FIE สามัญสำนึกที่ปักมั่นอยู่ในดวงใจของ เราว่า เราจะต้องทำให้ดีนะ อยากทราบถึงคุณธรรมที่น้อง เจี๊ยบใช้ในการดำเนินชีวิต เมื่อสมัยเด็ก ๆ ได้ศึกษาหลัก ธรรมในศาสนาต่าง ๆ คือ ที่โรงเรียน เขาสอนทุกศาสนาแต่เน้นหนักในทาง พุทธศาสนา พอศึกษาจากตัวหลักธรรม ศาสนาที่เป็นทฤษฎีแล้ว เมื่อตนเอง ได้ไปประสบกับชีวิตจริง ๆ คือ ชีวิต ข้างนอก เราก็เอามาปรับใช้ได้ มันเป็น เรื่องที่จะต้องทำความผูกพันระหว่าง ตำราเรียนกับชีวิต อยากให้น้องเจี๊ยบเล่าถึง ความ ประทับใจต่อบุคคลและเหตุการณ์ ในชีวิต คือ เมื่อสมัยเด็ก ๆ ที่อยู่ใน เมืองไทย เคยคิดอยู่เสมอว่า จะตั้ง Kalyanamitra.org