การบำเพ็ญสมณธรรม : หน้า 91/138

“ท่านขึ้นไปหาที่สบายใจเพื่อบำเพ็ญ สมณธรรมของท่าน ที่อื่นไม่มีแล้วหรือ? ซึ่งจะไม่ลำบากในการเดินทาง ถึงแก่ ปีนป่าย อันเป็นการเสี่ยงภัยอยู่มาก เช่นนั้น” นั่นน่ะซี ตอบยากจริง ๆ ความ จริงที่อื่นอันจะให้ความสงบสุขมีลักษณะ ใกล้เคียงกับที่ท่านประสงค์ก็น่าจะมีเป็น แน่แท้ แต่เรื่องเช่นนี้เข้าใจว่า เป็นเรื่อง เฉพาะแต่ละบุคคล ด้วยคนเราต่างชีวิต จิตใจ ต่างนิสัยและสันดานกันอยู่ และ ความจริงก็มีอยู่ทั่ว ๆ ไป ถึงในขณะนี้ก็ เข้าใจว่ามี ซึ่งต่างคนต่างนิสัยกันก็อาจ เห็นไปว่า “อุตริไม่เข้าเรื่อง” ความจริง เป็นเรื่องของท่าน ทั้งเป็นเรื่องดีเสียด้วย มิใช่อุตริอะไรเลย ด้วยว่าคนเราจะทำ อะไร ย่อมทำตามใจชอบ เมื่อเรื่องที่ทำ นั้นอยู่ในวิสัยและไม่ผิดศีลธรรม ไม่เป็น ภัยแก่ผู้อื่นทั้งเป็นประโยชน์แก่ผู้ทำด้วย แล้ว เห็นควรสนับสนุน จงดูพระเจดีย์ บนดอยสุเทพ พระพุทธรูปที่เขาพระงาม และที่เขานางพระจันทร์เถิด การก่อสร้าง คงลำบากมากทีเดียว แม้แต่เพียงเราขึ้น ไปนมัสการด้วยตัวเปล่า ยังเหน็ดเหนื่อย ใช้ปากช่วยจมูกหายใจ บางคนขึ้นไม่ถึง ต้องนมัสการข้างล่าง ปูชนียสถาน เหล่านี้ได้เรียกร้องความสนใจ ให้คน ต่างบ้านต่างเมืองไกลเดินทางไปนมัสการ ประทับใจของผู้ที่ขึ้นไปแล้วให้รำพึงรำพัน ถึงอยู่ไม่รู้หาย กล่าวขวัญชมกันอยู่เสมอ คราวนี้ลองทวนนึกถึงเมื่อแรกสร้างบ้าง ถ้าไปเห็นในเวลาสร้าง คนที่บารมีน้อย จะนึกตำหนิที่เดียว หรือถ้าระงับใจไว้ไม่ อยู่ ก็อาจพูดว่า “อุตริไม่เข้าเรื่อง” ที่อื่น ไม่มีสร้างแล้วหรือ คนเราบารมีต่างกัน เมื่อบารมีไม่ถึงกันแล้ว ไปด้วยกันไม่ได้ แม้แต่คิดก็ยังต่างกัน แล้วอย่างไรจะพูด จะทําไม่ขัดกัน ความจริง งานทุกอย่าง เมื่ออยู่ ในวิสัยของท่านแล้ว ขอให้เป็นเรื่องของ ท่านเถิด ลักษณะเช่นนี้ไม่ต้องดูอื่นไกล เลย เพียงแต่คนชอบดูมหรสพไปเห็นคน นั่งเจริญกรรมฐาน หรือเดินจงกรมเท่า นั้น ก็อาจเห็นไปว่า “บ้าไม่เข้าเรื่อง” เพราะเขารักปักใจติดอยู่ในความอึกทึก ครึกโครม ด้วยเสียงปากร้องและดนตรี บรรเลงอยู่สนั่นหวั่นไหว ลืมหิวลืมระหาย ลืมบ้านเรือน ลืมนอน ลืมการงานซึ่ง จะต้องรีบทำ กำลังตกอยู่ในคลองแห่ง ความเสื่อม ซึ่งมีกระแสอารมณ์อันเชี่ยว กำลังพัดให้ตกไปไกลจากความเจริญ แต่เขาหารู้สึกไม่ว่า นัยน์ตาเขากำลังฝ่า กำลังบอด และกำลังบ้าคลั่งอยู่ในอารมณ์ วุ่นวายเช่นนั้น กลับไปมองเห็นผู้ที่กำลัง เจริญกรรมฐานหาความสงบสุข อย่าง ตรงข้ามเพียงเท่านี้ จะเห็นได้ว่าผิดกัน อย่างขาวกับทีเดียว อีกอย่างหนึ่ง ลองนึกถึงนักไต่ เขาดูบ้าง คนเหล่านี้นิยมหาความเพลิด เพลินในการปีนป่ายภูเขาสูง ตระเตรียม หาเครื่องช่วยกำลังในการปืนทั้งพยุงกาย และยัน เกาะเหนี่ยวแม้จะเหน็ดเหนื่อย เขากลับเห็นเป็นเกมสนุกสนานเกมหนึ่ง ในบางคราวพลาดพลั้งถึงตายก็มี (ทราบ ว่าเมื่อไม่กี่ปีมานี้ กษัตริย์แห่งประเทศ อะไรจำไม่ได้ ถ้าต้องการทราบโปรด ถามนักประวัติศาสตร์ดูเถิด ต้องเสีย ประชนม์ชีพเพราะการปีนป่ายเขา ด้วย ความรักสนุกในการนี้) คนที่ไม่มีนิสัย ไม่มีใจรักในเรื่องนี้ ก็เหมาเอาว่า “อุตริไม่เข้าเรื่อง” ทราบว่านักขึ้นเราสูง สามารถขึ้นภูเขาเอเวอเรสหิมาลัยได้ สำเร็จ ปรากฏว่าได้รับยกย่องว่าทำ ประวัติการณ์ได้เป็นเลิศ เพราะทั่วไป เห็นร่วมกันมานานแล้วว่า ภูเขาสูงลูก | นี้เป็นที่พำนักของเทพเจ้า มนุษย์ไม่ สามารถจะขึ้นไปได้ มีคนพยายามขึ้น มาหลายร้อยปีแล้ว แต่ไม่สำเร็จ เพิ่งมา ทำสำเร็จเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๕ นี้เอง โดยผู้ ที่ได้รับเกียรติอันนี้ คือ เซอร์ เย็ดมัน อา ได้ทำโลกให้ตื่นเต้นเห็นเป็น อัศจรรย์ แซ่ซ้องสรรเสริญกันสนั่นหวั่น ไหว ทราบว่า ในการขึ้นยอดเขาเอ เวอเรส ต้องมีเครื่องช่วยท่าอากาศหาย ใจ เพราะตอนยอดเขาลำาบากด้วยอากาศ หายใจ เมื่อความจริงประจักษ์เป็นสักขี พยานอยู่เช่นนี้แล้ว ทำไมพระบาทเสน จะขึ้นบ้างไม่ได้ จะต่างก็แต่ว่า เซอร์ เอ็ดมัน ฮิลลารี่ ขึ้นมุ่งโลก พระบาทเสน ขึ้นมุ่งธรรม เซอร์ เอ็ดมัน ฮิลลารี่ มุ่งติด พระบาทเสน มุ่งหลุดพ้น เซอร์ เอ็ดมัน ฮิลลารี่ มุ่งแซ่ซ้องสรรเสริญ พระบาทเสน มุ่งความวิเวกความสงบสุข ฉะนั้น ด้วย ความพยายาม ด้วยความอดทน ด้วย ความตั้งใจจริง และด้วยความปรารถนา ในความสําเร็จ พระบาทเสน ผ่านยอด เขาทั้ง ๕ ลูก ที่โอบล้อมโลหบรรพต ขึ้นไปยืนอยู่บนแผ่นมายอดภูเขาลูกที่ 4 ได้ในเวลาตะวันเที่ยง พระบาทเสนรู้สึกดีใจมาก ที่ได้ ผ่านงานไต่เขามาได้สำเร็จชั้นหนึ่ง แหงน หน้ามองดูโลหบรรพต เห็นเป็นภูเขาสูง ชั้น มีไม้ใหญ่ๆ งามสะพรั่ง ต้นหว้า ใหญ่สูงตระหง่านน่ารื่นรมย์ สมดังคำ ท่านอาจารย์บอกทุกประการก็ดีใจ แต่ ในเวลานั้นเพิ่งเป็นเวลาเที่ยง มีลมพัด มาน้อยเต็มที่ ทั้งนาน ๆ จึงจะมี จะต้อง รอถึงเวลาบ่ายมากสักหน่อย พระบาท เสนจึงคิดว่าควรจะนอนพักผ่อน รวม กำลังไว้ใช้ต่อไป ประกอบกับร่างกาย ก็บอบช้ำต้องการพักผ่อนเป็นทุนอยู่แล้ว Kalyanamitra.org GE