ข้อความต้นฉบับในหน้า
รัศมีสว่างขึ้นทุก ๆ คน ทั้งหน้าตาก็
ยิ้มแย้มเบิกบาน เห็นแล้วก็เกิดศรัทธา
พี่ป้อ (พรเทพ ภัทรกานต์กุล) ที่ขึ้น
ไปปฏิบัติธรรมในกลุ่มพี่อุบาสก ได้
ซื้อขนมให้ผมและยุวกัลยาณมิตรอยู่
บ่อย ๆ ผมก็เลยล้อพี่เขาเล่นว่า พี่จะ
ติดสินบนยุวะหรือไง ก็เล่นเอาพี่ป้อ
หน้าแดงไปเหมือนกัน สิ่งเหล่านี้ล้วน
เป็นเรื่องหยุมหยิม แต่สนุกดีนะครับ
ผมจึงเก็บเอามาเล่าให้ท่านสาธุชน
ลองอ่านดู เพื่อจะได้เป็นการเปรียบเทียบ
ว่า ความสุขทางโลกกับทางธรรม อัน
ไหนจะมีความสุขมากกว่ากัน แต่ใน
ความคิดของผมคิดว่า ไม่มีความสุข
ที่ไหนมากกว่าความสุขที่ได้เข้าถึง
ธรรมกาย แต่ก็อย่างว่าแหละครับ
ความคิดของคนแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน
ในฐานะที่ผมได้ผ่านชีวิตในวัยเด็ก
และกำลังอยู่ในวัยรุ่นนี้ ผมจึงอยาก
ให้ข้อคิดกับน้อง ๆ พี่ ๆ เพื่อน ๆ และ
ท่านสาธุชนทั้งหลายว่า ในทางโลก
แล้ว เราสนุกก็จริง แต่ก็เป็นเพียงภาย
นอกเท่านั้น บางท่านมีเงินล้นฟ้า
มหาสมุทร แต่ท่านก็ซื้อความสุขที่เป็น
อมตะไม่ได้ อย่างมากก็บ้านสวย ๆ
รถคันงาม ๆ อาหารการกินอย่างดี
แต่ใจของท่านล่ะ อิ่มหรือมีความสุข
จริง ๆ หรือ ท่านสาธุชนครับ ทำไม
ทุก ๆ ท่านไม่หันหน้าเข้าวัด และคิด
ว่าวัดเป็นสิ่งจำเป็นแก่ตัวท่านเอง ธรรมะ
ช่วยให้ท่านพบความสุขที่เป็นอมตะ
ได้
ท่านสาธุชนครับ ท่านหยุดคิด
ซักนิดเถอะว่า ที่ท่านตื่นแต่เช้า
ไปทำงาน เย็นกลับมาบ้านก็ต้องทำ
กับข้าว ทำเช่นนี้เรื่อย ๆ ไป วัน
เสาร์อาทิตย์ ท่านก็หยุดพักผ่อน
นี่ละหรือคือแก่นแท้ของชีวิต ท่าน
เคยถามตัวเองบ้างหรือไม่ว่า เรา
เกิดมาทำไม เพื่ออะไร ตายไป
แล้วจะอยู่ที่ไหน นรกมีจริงหรือไม่
แล้วสวรรค์นั้นมันคืออะไร บุญเป็น
อย่างไร ใครอธิบายได้บ้าง ปัญหา
เหล่านี้ ผมเคยคิดแล้วคิดอีก จน
กระทั่งผมพบที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
ได้ ผมจึงอยากเชิญชวนท่านสาธุชน
น้อง ๆ พี่ ๆ เพื่อนชาวพุทธทุก ๆ
ผมคิดว่า
ไม่มีความสุข
ที่ไหนมากกว่า
ความสุขที่
ได้เข้าถึง
ธรรมกาย
ท่าน มาเถอะครับ เรามาปฏิบัติ
ธรรมกัน เรามาร่วมกันเป็นกัลยาณ
มิตร ที่คอยชักจูงให้บุคคลที่ยัง
ไม่เข้าใจธรรมให้มาเดินทางสาย
เดียวกับเราเถอะครับ
ผมในนามของยุวกัลยาณมิตร
ขอให้ผลบุญที่พวกกระผมได้ทำมาดี
แล้วนี้ คอยเป็นกำลังใจให้แก่ท่าน
กัลยาณมิตร ทหารกล้าแห่งกองทัพ
ธรรม กอดคอร่วมกันต่อสู้ต่อไป จน
กว่าเราจะชนะ และเข้าถึงพระนิพพาน
ทุก ๆ ท่านด้วยเทอญ
Kalyanamitra.org
๓๕