พระเทวทัตและกรรม : หน้า 118/138

ก็หาเชื่อไม่เข้าวันหนึ่ง พบพระอานนท์ ซึ่งบิณฑบาตอยู่ในกรุงราชคฤห์ ได้ กล่าวกับพระอานนท์ว่า “อานนท์ผู้มีอายุ! ตั้งแต่วันนี้ เป็นต้นไป ข้าพเจ้าจักทำอุโบสถสังฆ กรรมต่างหาก ไม่รวมกับพระศาสดา และภิกษุสงฆ์ของพระศาสดา” พระอานนท์เข้าเฝ้าพระผู้มี งทราบ พระภาค ทูลเรื่องนั้นให้ทรง พระพุทธองค์เกิดธรรมสังเวช และทรง ปริวิตกว่า “เทวทัต ทำกรรมอันเป็นเหตุให้ หมกไหม้ในนรกเสียแล้ว กรรมอย่างนี้ เป็นไปเพื่อความย่อยยับแก่สัตวโลก รวมทั้งเทวโลก” ตรัสว่า ธรรมแล้ว พาภิกษุเหล่านั้นกลับมาเฝ้า เลยแม้เท่าปลายผม จงกรุณาพาข้าพเจ้า พระศาสดา ขณะนั้นพระเทวทัตนอนพักผ่อน อยู่ เพราะนึกว่าพระอัครสาวกทั้งสอง เลื่อมใสในตนจึงตามมา พระเทวทัต จึงให้แสดงธรรมแทนตน เมื่อพระอัครสาวกพาภิกษุ ๕๐๐ | รูปไปหมดแล้ว พระโกกาลิกะ ซึ่งเป็น สาวกสนิทของพระเทวทัตเข้าไปปลุก พระเทวทัตพลางกล่าวว่า “เทวทัต! ลุกขึ้นเถิด พระสารีบุตร, โมคคัลลานะ นภิกษุไปหมดแล้ว ข้าพเจ้าเคยบอกท่านแล้วมิใช่หรือว่า อย่าไว้ใจพระสารีบุตร, โมคคัลลานะ เป็นต้นดังนี้แล้ว เพราะทั้งสองนั้นมีความปรารถนาชั่ว ตกอยู่ในอำนาจของความปรารถนา ชั่ว” ดังนี้แล้ว ด้วยความเจ็บใจ จึงเอา เข่ากระแทกอกพระเทวทัตจนกระอัก “กรรมที่ไม่ดี ไม่เป็นประ โยชน์ ท่าได้ง่าย ส่วนกรรมที่ดี และมีประโยชน์หาได้ยากยิ่ง" ทรงเปล่งอุทานอีกว่า "กรรมดี คนดี ทําได้ง่าย แต่ คนชั่วหาได้ยาก กรรมชั่ว คนชั่ว ทําได้ง่าย แต่พระอริยเจ้าไม่ห่า เลย" พระเทวทัตได้ภิกษุใหม่ชาววัชชี ๕๐๐ รูปเป็นบริวารเพราะเลื่อมใส หลงเชื่อในเรื่องวัตถุ ๕ ประการ แล้ว พาไปสู่ตำบลคยาสีสะในเขตแคว้นมคธ นั่นเอง พระศาสดา ทรงเป็นห่วงภิกษุใหม่ เกรงจะต้องวอดวายเสียจากคุณธรรม อันพึงบรรลุ จึงรับสั่งให้พระสารีบุตร และพระมหาโมคคัลลานะไปนำภิกษุ เหล่านั้นกลับมา พระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะ ไปสั่งสอน อบรมชี้แนะ จนภิกษุเหล่า นั้นเข้าใจแจ่มแจ้ง ได้ดื่มรสแห่งอมต เลือด เพราะเหตุที่ถูกกระแทกหน้าอก จนกระอักเลือด และความเสียใจที่ พระอัครสาวกทั้งสองมาพาภิกษุบริวาร ไปเสีย พระเทวทัตจึงป่วยหนักอยู่นาน ถึง ๙ เดือน ในระหว่างที่ป่วยนั้นคงจะได้มี โอกาสคิดทบทวนถึงกรรมของตนบ้าง จึงรู้สึกตัวว่าได้ทำผิดไว้ในพระศาสดา มาก จึงอยากจะเข้าเฝ้า ขอร้องให้ ศิษย์หามไปเฝ้า สาวกทั้งหลายกล่าวว่า “เมื่อยังสามารถไป - มาได้อยู่ ได้ประพฤติตนเป็นคนมีเวรกับพระศาสดา ข้าพเจ้าไม่สามารถพาท่านไปได้” พระเทวทัตอ้อนวอนครั้งแล้ว ครั้งเล่า “จริงอยู่ ข้าพเจ้าผูกเวรในพระ ศาสดา แต่พระองค์หามีเวรต่อข้าพเจ้า ไม่ พระองค์มิได้ผูกอาฆาตข้าพเจ้า ไปเฝ้าพระศาสดาเถิด” จริงอย่างนั้น พระผู้มีพระภาค ทรงมีพระหฤทัยสม่ำเสมอในบุคคลทั้ง ปวง เช่นในคนแม่นธนู พระเทวทัต โจรองคุลีมาล ช้างนาฬาคีรี และแม้ ในพระราหุล คือมิได้ทรงมีอคติ เลือก ที่รักผลักที่ชังประการใดเลย เมื่อพระ เทวทัตอ้อนวอนมากเข้า ศิษย์ก็พร้อม ใจกันหามพระเทวทัตออกจากคยาสีสะ ไปเฝ้าพระศาสดา ณ เมืองสาวัตถี ภิกษุทั้งหลายทราบข่าวนั้นจึง กราบทูลให้พระพุทธองค์ทรงทราบ พระศาสดาตรัสตอบว่า “ภิกษุทั้งหลาย ในชาตินี้ เทวทัต จักไม่ได้เห็นเราอีกเลย” ท่านกล่าวว่า ภิกษุที่ขอวัตถุ ๕ ประการแล้วจะไม่ได้เห็นพระศาสดา อีกเลย ข้อนี้เป็นธรรมดา เมื่อพระเทวทัตมาถึงที่ต่าง ๆ ในระหว่างทาง ภิกษุทั้งหลายก็กราบทูล พระศาสดาว่า “บัดนี้ พระเทวทัตมาถึงนั้นแล้ว มาถึงที่นั้นแล้ว พระเจ้าข้า” พระศาสดาตรัสว่า “เทวทัตจะมาถึงไหน จะทำ อย่างไรก็ตาม เรื่องที่เทวทัตจะได้ เห็นเรานั้นเป็นไม่มี” เมื่อพระเทวทัตเดินทางใกล้เข้ามา ภิกษุทั้งหลายก็กราบทูลพระศาสดาอีก ว่า “บัดนี้ พระเทวทัตอยู่ห่างจากที่นี่ เพียงโยชน์เดี่ยว, บัดนี้ถึงโยชน์, บัดนี้ พระเทวทัตมาถึงสระโบกขรณีหน้า วัดเชตวันแล้ว” พระศาสดายังคงยืนยันว่า “แม้พระเทวทัตจะเข้ามาภายใน ๑๑๐ Kalyanamitra.org