การเรียนรู้และประสบการณ์ชีวิต : หน้า 97/138

กองบรรณาธิการได้เปิดคำถาม แล้ว ประเทศไทยของเราได้เน้นทาง แรกด้วยความรู้สึกที่ประทับใจในความ ด้านพื้นฐานจิตใจมาตั้งแต่เด็ก ๆ ให้ สามารถว่ามีแรงบันดาลใจหรือมีสิ่งใด ที่สร้างสรรค์ ถึงกับได้ตั้งใจเรียนจน กระทั่งสามารถชิงทุนอันมีเกียรตินี้ได้ และยังได้ที่หนึ่งด้วย ก็เรียนไปตามปกตินะค่ะ คือว่า ที่บ้านนี้ เวลาทำอะไร จะพยายามทำ แต่ละอย่างให้ดีที่สุด คือ ทำให้ดีที่สุด ของตัวเราเอง ไม่ได้ไปเปรียบเทียบ กับใคร และอีกประการหนึ่งก็คือ พี่ ๆ ก็เคยสอบได้ทุนของรัฐบาลเหมือนกัน ก่อนจะไปเรียนต่อที่เมืองนอก กับขณะที่ไปนี้ ได้มองเห็นแง่มุมของ ชีวิตต่างกันในแง่ใดบ้าง? ถ้ามองในด้านต่างประเทศ ก่อนไป ก็ยังไม่มีความรู้อะไรมากนัก คิดว่า ชีวิต ส่วนใหญ่ของเขา เจริญในด้านวัตถุ มากกว่า แต่พอไปถึงจริงๆ ชีวิตของเขา ก็คล้าย ๆ กับของเรา คือมีทั้งคนดีและ คนไม่ดี อีกประการหนึ่งที่ได้เรียนรู้ก็ คือ ทำให้เราได้รู้จักการปรับใจขึ้นอีก เยอะ เพราะคนอเมริกัน ส่วนใหญ่ เขาจะวางตัวสบาย ๆ มีอยู่คราวหนึ่ง ป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ เพื่อนเขาไม่ไป เยี่ยม ตอนนั้นรู้สึกว่า ทำไมเพื่อนเรา ถึงได้เป็นเช่นนี้ แต่พอเพื่อนได้ชี้แจง ให้เข้าใจว่า ถ้าไปเยี่ยมก็อาจจะทำให้ ติดเชื้อไข้หวัดนั้นได้ และความจริง แล้ว เขาก็ได้ให้ความช่วยเหลือเรามา โดยตลอด แล้วเมืองไทยกับเมืองนอกนี้ ได้หลอมจิตใจประชาชนของเรากับ ของเขาในด้านดี และจุดบกพร่องแล้ว แตกต่างกันอย่างไร? ถ้าพูดถึงในด้านการเลี้ยงดูคน เป็นคนที่รู้จักการเสียสละ เอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ แต่ในอเมริกา เขาจะสอนเน้น ในทางตรงกันข้ามคือ ให้รู้จักช่วยเหลือ ตนเอง จะสังเกตเห็นได้ว่า คนอเมริกัน เขาจะทำอะไรก็รู้สึกรวดเร็ว ว่องไว มี ความมั่นใจในตัวเองมาก ถ้าเราสามารถ นำเอาคุณธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ เด่นของชาติไทย ไปผสมผสานกับความ กระตือรือล้นของชาวอเมริกันแล้ว นับว่าเป็นจุดรวมที่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง แล้วความสัมพันธ์ระหว่างครอบ ครัวของคนไทย กับคนอเมริกันใน ด้านความอบอุ่นหรือในลักษณะชีวิต ครอบครัว แตกต่างกันในแง่ใดบ้าง? ในกรณีของความอบอุ่น ไม่ว่า จะเป็นประเทศใดก็ตาม พ่อแม่ก็ย่อม ให้ความรัก ความอบอุ่นแก่ลูก ๆ เหมือนกัน สำหรับเด็กไทยโดยทั่วไป จะได้รับการ เลี้ยงดูอย่างดี พ่อแม่คอยประคับประคอง ตลอดเวลา แม้จะมีครอบครัวไปแล้ว ลูกก็ยังเป็นเด็กในสายตาของพ่อแม่ เสมอแต่คนอเมริกัน เขามีความคิดว่า ต้องช่วยเหลือตัวเอง ดังนั้น เมื่อเขา เติบโตพอที่จะรับผิดชอบตนเองได้ แล้ว เขาก็จะพยายามสร้างความสำเร็จ ให้แก่ตัวเอง ซึ่งสิ่งนี้ มันก็เป็นความ ภาคภูมิใจทั้งพ่อแม่และลูกด้วย แต่ เขาจะไปขาดความอบอุ่นเมื่อยามชรา ลองเปรียบเทียบชีวิตตั้งแต่ เล็ก ๆ มา จนถึงก่อนจะไปนอก กับ ชีวิตตั้งแต่เดินทางออกจากเมืองไทย จนกระทั่งได้ไปอยู่ในเมืองนอกนั้น ให้ข้อคิดอะไรบ้าง? ช่วงเด็ก ๆ มาจนถึงจะไปนอก เป็นเวลาที่ยาวมาก แต่บทเรียนที่ได้ Kalyanamitra.org