การค้นหาศูนย์กลางกาย : หน้า 53/138

ผมแทบไม่ เชื่อตัวเองว่า ศูนย์กลางกาย มีจริง ๆ ผมพบแล้ว ๑๑ เมษายน ๒๕๒๘ ทำไมไม่เหมือนเดิม เมื่อวานผมพบจุดศูนย์กลางกาย ๒ ครั้ง ดีใจมาก พอรุ่งเช้าผมติดใจ พยายามทำอีก แต่น่าเสียดายมาก ทั้ง วันจนถึงขณะที่กำลังเขียนอยู่นี้หาจุด ศูนย์กลางกายไม่พบเลย ผมคิดว่าอาจ เป็นเพราะอากาศร้อนมากหรือเสียง เพื่อนธรรมทายาทด้วยกันไอหรือจาม ก็จะสะดุ้งทุกที่ แต่ผมไม่โทษคนอื่น หรอก ผมคิดว่ากำลังใจและสมาธิของ ผมไม่มั่นคงเอง แต่ผมก็จะต้องสู้ให้ ถึงที่สุด ๑ พฤษภาคม ๒๕๒๘ ภาวนาเพื่อตับความฟุ้งซ่าน วันนี้รู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะว่าใน วันพรุ่งนี้จะเข้าบรรพชาเป็นสามเณร แล้วก็ต้องเตรียมใจเตรียมกาย และกำลัง จะได้พบผู้มีพระคุณ คิดแล้วใจก็หวั่นไหว อีกนั่นแหละว่า เราจะใช้คำพูดอะไร กับคุณพ่อคุณแม่ การนั่งสมาธิต้อง ภาวนา “สัมมา อะระหัง” ตลอด หยุดไม่ได้เลยเพราะถ้าหยุดแล้วจิตไม่ เป็นสมาธิ จะคิดถึงบุคคลทางบ้านบ้าง เรื่องบวชบ้าง ฯลฯ การที่เราใช้คำภาวนา บังคับจิตนั้นก็ดีเหมือนกัน ทำให้ผมคิด ย้อนไปถึงสมัยยังไม่ได้อบรมธรรม ทายาท เมื่อจิตใจฟุ้งซ่านผมดับความ ฟุ้งซ่านด้วยการดื่มเหล้าบ้าง เสพของ เมาบ้าง ผมเคยคิดว่าอบายมุขพวกนี้ช่วย ผมได้ พอเมาแล้วก็หลับสบาย แต่พอ ผมเข้ามาอบรม รู้จักการเจริญภาวนา จึงทำให้หูตาสว่างขึ้น ๒ พฤษภาคม ๒๕๒๘ ดวงใจให้หา เป็นวันแรกที่ผมจะต้องเปลี่ยน สรรพนามจากนายเป็น “สามเณร” ตั้ง แต่เช้าตรู่ที่ผมออกจากวัดพระธรรม กายเข้าสู่วัดเบญจมบพิตรฯ ใจก็อยาก จะให้ถึงพิธีไว ๆ เพราะจะได้พบญาติ แล้วเวลานั้นก็มาถึง เริ่มจัดขบวนเดิน ประทักษิณเวลาประมาณ ๗ โมง เดิน ครบ ๓ รอบก็ใช้เวลาประมาณ ๑ ชั่วโมง ผมเบอร์ ๑๙๙ ยังไม่ต้องเข้าพระอุโบสถ์ ต้องเดินไปพักที่ศาลาธรรมก่อน ประ มาณ ๑ ชั่วโมงต่อมาก็เดินมาเข้าโบสถ์ ตอนนี้แหละที่หัวใจผมเต้นแรงมาก เพราะใกล้เวลาพบญาติเข้ามาทุกที่ ๆ จนในที่สุดผมก็เข้ามาในโบสถ์ เมื่อ กราบพระเสร็จก็นั่งรออยู่ประมาณ ๑๕ นาที ในช่วงเวลานั่งรออยู่นั้นเอง ผมได้ยินเสียงประกาศเรียกผู้ปกครอง ของเบอร์ ๑๙๙ ให้เข้ามาในวิหารคด เสียงประกาศเรียกอยู่ประมาณ ๔ - ๕ ครั้งด้วยกัน ผมรู้สึกเอะใจคิดว่าผู้ปกครอง ของผมคงไม่ได้มาหรืออาจจะมาไม่ทัน หรืออาจจะมาแล้วเดินเข้าวิหารคดก็ได้ เสียงประกาศหยุดไปแล้ว หัวใจ ของผมก็แทบจะหยุดเต้นตามไปด้วย อยากจะเข้าไปในวิหารคดเร็ว ๆ จะได้ เห็นหน้าพ่อแม่เสียที ในที่สุดเสียงฆ้อง ก็ดังขึ้น มันเป็นเวลาของผมแล้วละที่ จะพบพ่อแม่ ผมก้าวเดินออกจากประตู โบสถ์มุ่งสู่วิหารคดทันที ทอดต่ำตลอดทั้งที่ใจจริงอยากเงยหน้า มองให้เต็มที่ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะกำลัง สายตาผม Kalyanamitra.org ๔๙