ความเมตตาและการสร้างบารมี : หน้า 33/132

ตามอย่างท่านทันที ทั้งที่เวลาอยู่ตามลำพัง ใจคอเราอ่อนไหว โลเลอยู่เสมอ ความประทับใจ เพราะ ได้เห็นคุณค่า คนที่คุณยายและหมู่คณะของเราเห็น เหมาะสมที่สุดคือ หลวงพ่อทัตตชีโว ขณะนั้น มีอาชีพเป็นนักธุรกิจ มีรายได้ค่อนข้างดี (ปี ๒๕๑๒) เป็นหนุ่มฉกรรจ์เต็มตัว อายุแก่กว่า หลวงพ่อประมาณ ๓-๔ ปี ร่างกายแข็งแรง ล่ำสัน จิตใจดีงาม โอบอ้อมอารี มีความเมตตา เห็นอกเห็นใจผู้คนทั่วไป เป็นอัธยาศัยประจำตัว บุคลิกลักษณะองอาจเข้มแข็ง แม้จะไม่สวยงาม เหมือนดาราภาพยนตร์ แต่ก็สง่ายิ้มแย้มแจ่มใส ใครเห็นหรืออยู่ใกล้ คบหาสมาคมด้วย จะเกิด ความอบอุ่นใจ รู้สึกปลอดภัยว่ามีคนที่สามารถ เป็นที่พึ่งได้อยู่ด้วย สำหรับหลวงพ่อธัมมชโย ข้าพเจ้ารู้สึก ต่อท่านว่า ท่านเป็นคนงามมาก ท่านงามชนิด ที่เห็นแล้วเหมาะสำหรับเทิดทูนไว้เป็นของมีค่า ควรบูชา เห็นแล้วใจคอสงบสบาย ความกังวล มีมาจากเรื่องใด ที่ไหน พอมองเห็นใบหน้า ท่านความรู้สึกเหล่านั้นหรือความทุกข์ร้อนอื่น ๆ ไม่รู้หายไปไหนหมด ยิ่งเวลาฟังคำพูดที่ท่าน ทักทายหรือสั่งสอน จะรู้สึกเหมือนไม่เคย แล้วมีแต่คิด “อยากจะให้” เวลาไม่ได้พบ ยามใดที่ระลึกถึงก็จะระลึกถึงเหมือนท่านเป็น สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เวลามีภัยอันตราย นึกให้บารมี ท่านมาคุ้มครอง เวลาท้อแท้นึกเอาท่านมาเป็น ตัวอย่างการสร้างบารมี ส่วนความงามในใจ ของท่านไม่ว่าจะเป็นคุณธรรมข้อใด ความ เมตตา กรุณา ความกตัญญูกตเวที ความ เสียสละ ความอดทน ความเพียร ฯลฯ รำพัน เท่าใดไม่มีวันจบ เราทุกคนย่อมซาบซึ้งด้วยใจ ของตนเองเป็นอย่างดี ส่วนคุณยายเล่า บุคลิกของท่านที่ข้าพเจ้า สัมผัสรู้ก็คือ ถ้าอยู่ต่อหน้าท่านสายตาที่ท่าน มองเราเหมือนมองทะลุผ่านเข้าไปในใจจนหมด เราจะรู้สึกว่าเรามีความลับอะไรไม่ได้ ท่าน รู้หมด คนไม่บริสุทธิ์ ไม่มีศีล ไม่มีคุณธรรม ไม่ใคร่กล้าเข้าใกล้ท่าน เพราะจะรู้สึกหวาด หวั่น ใครก็ตามเมื่อได้พูดคุยหรืออยู่ใกล้คุณ ยายแล้ว จะเห็นอุปสรรคเป็นเรื่องเล็ก กล้าทำ ความดีไปทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องเนกขัมม “ตกเหว” คือต้องทุกข์ยากเสียเอง แต่เจตนา ที่อยู่เบื้องหลังการกระทำที่คุณยายมีต่อลูกศิษย์ ของท่านนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ชีวิตนี้แต่ข้ามภพ ข้ามชาติกันไป ใครมีทุกข์ร้อนท่านจะช่วย ถึงที่สุด ช่วยทางภายนอกได้ก็ช่วย ช่วยทาง สมาธิได้ก็ช่วย บางทีช่วยต่อไปจนถึงวงศา คณาญาติของเหล่าศิษย์ มีหลักฐานจากคำพูด ของท่านเรื่องความเมตตาว่า “ยายจะเรียกบุญใหญ่ บุญละเอียด ให้มาเป็นสมบัติ ให้เขากินเขาใช้กันให้พอ ให้มีสมบัติเลี้ยงเขาให้อิ่ม อยากใช้เท่าไร ใช้ อยากกินเท่าไรกิน จะกินเท่าไหร่ไม่ว่า ยายไม่สะเทือน ขอแต่อย่าทำเลอะเทอะ สกปรก ยายไม่ชอบ ใครทำจะต้องถูกบ่น เรื่องความสะอาดนิยายต้องวางกฎเกณฑ์ เพราะเห็นตัวอย่างข้อเสียหายที่อื่นมามาก แล้ว วัดของเราต้องแก้ไขกันให้เรียบร้อย ยายจะตามสมบัติมาให้” บารมี คุณยายมีพลังเรื่องนี้เป็นพิเศษ เราจะ เพื่อหมู่คณะ ยอมสละสุข รู้สึกปรารถนาประพฤติพรหมจรรย์ตามอย่าง ส่วนตัว ท่านทันที ทั้งที่เวลาอยู่ตามลำพังใจคอเรา อ่อนไหวโลเลอยู่เสมอ คุณยายมักสอนลูกศิษย์ให้มีเมตตา กรุณาได้ แต่ให้ดูพอสมควร ถ้ามากไปจะ เมื่อตัดสินใจกันว่าหลวงพ่อทัตตชีโว มีความเหมาะสมยิ่งกว่าใคร ๆ ในหมู่คณะ คุณยายได้ขอร้องให้ลาออกจากการประกอบ มีทุกข์ร้อนอะไรมาก่อนเลย เยือกเย็นเบิกบาน คิดอยากประกอบแต่กุศลกรรม เห็นท่านแล้ว อยากให้ท่านพบแต่ความสบายใจ สิ่งใด ที่ท่านปรารถนาถ้าอยู่ในวิสัย เป็นต้องแสวงหา ให้จนสุดกำลังความสามารถเรียกว่า พบท่าน พฤศจิกายน ๒๕๐๑ กัลยาณมิตร ๓๑ Kalyanamitra.org