ความถ่อมตนและการทำงานหนัก : หน้า 97/132

ด้วยความสุภาพในจิตใจนี้เองที่ทำให้เขาต้องลำบาก ทำงานหนัก เพื่อที่จะไม่ให้กระทบกระเทือนใจผู้อื่น ครั้งหนึ่งเขาได้ยินด้วยหูของเขาเองว่า การที่เขาไม่ไปที่ งานต้อนรับหรืองานสังคมอันใหญ่โต ซึ่งนาง บูเก้อร์ ที. วอชิงตัน กับอาจารย์สตรีในคณะได้จัดขึ้นและเชิญเขา เสมอ ๆ นั้นว่า “เขาถือว่าเขาสูงและเป็นคนวิเศษกว่า เพื่อน” ฉะนั้น ในงานใหญ่ซึ่งนางวอชิงตันจัดขึ้นครั้ง ต่อมาเขาจึงได้ปิดห้องทดลอง กลับไปยังที่พัก สวมเสื้อ “เขามาแล้ว แม่ เอาอะไรมาให้แม่ชิมด้วย” นางวอลคอตต์ผู้มีอัชฌาสัยดีไม่เคยทำให้เขา เสียกำลังใจเลย นางวอลคอตต์ว่า “ฉันต้องยอมเสี่ยงอย่างน่ากลัว (คือต้องชิมสิ่งที่ไม่เคยรู้จัก) เขาชอบกระตุ้นเตือนเด็ก ให้กระตือรือร้นเรียนของใหม่อยู่เสมอ ๆ และเขาให้เพ่งดู ให้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ประทับใจในแต่ละชิ้นของหิน หญ้า และดินเหนียว เขาจะพบของใหม่ในทุก ๆ สามวัน กางเกงเต็มยศ ตัดดอกกุหลาบติดที่คอแบะเสื้อแล้วเดิน ต่อครั้ง แต่ละอย่าง ๆ อาจทำให้เขามั่งมีศรีสุขและมี ตัดสนามไปยังบ้านวอชิงตัน เล่นเอานิสิตแทบหยุดเดิน นามอุโฆษได้ เขาได้ขยายสิ่งที่พบเหล่านั้นแก่ฉันด้วย ความยินดีและเบิกบาน แล้วเขาก็เดินไปเป็นระยะทาง เพื่อมองดูเขา เมื่อประตูบ้านวอชิงตันเปิดออกเพราะการกดกริ่ง ตั้งหลาย ๆ ไมล์ เพื่อค้นหาเหตุผลที่ทำให้พืชผลบางอย่าง เรียกของเขา เขาก็ล้วงกระเป๋า ควักเอานามบัตรออกมา แล้วส่งให้นิสิตหญิงที่รับใช้ เธอเปิดตากว้างเพราะแปลกใจ “ท่านจะไม่เข้าไปหรือ อาจารย์คาร์เวอร์” เธอต้อง สูดลมหายใจ พลางคำนึงถึงความตื่นเต้นซึ่งเธอคาดว่า คงจะต้องเกิดขึ้นเมื่อเขาเดินเข้าไป แต่คาร์เว่อร์สั่นศีรษะปฏิเสธ “ไม่หรอก ฉันมาเพื่อแสดงความนับถือเท่านั้น คืนนี้ฉันจะต้องทำงานที่หอเกษตรศาสตร์จนดึก” แล้วเขาก็กลับไป ถอดเครื่องเต็มยศออก สวมเสื้อ กระสอบปุปะ ทำไหล่ค่อมลงแล้วกลับไปทำงาน ในการแสดงความเป็นเพื่อนบ้านและความสนุก สนานนั้น ไม่มีอะไรที่เขาจะชอบมากกว่าการให้เพื่อน ชิมรสอาหารที่เขาประกอบขึ้นใหม่ เด็กบ้านวอลคอตต์ คือบ้านใหญ่อยู่เชิงเขาจากหอร็อคกี้เฟลเล่อร์ไป ได้เห็นเขา ถือหม้อซึ่งมีไอน้ำพ่นออกมา เดินไปที่นั่นบ่อย ๆ เด็ก วิ่งเข้าไปบอกแม่ว่า ของชาวไร่ประสบความล้มเหลว เมื่อพบแล้วก็รักษาให้ แล้วเดินผ่านป่ากลับมา พลางค้นหาดอกไม้ที่สวยงาม อันหาได้ยาก หรือหาหินที่มีสีสดงดงามด้วย” ในสมัยนั้นเงินอัตคัดมาก ราคาฝ้ายอันสูงใน ระหว่างสงครามได้ตกต่ำลง ไร่นาถูกทอดทิ้ง และ แรงงานหาได้ยาก เนื่องด้วยฝ่ายกำลังเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ คาร์เวอร์จึงตั้งหน้าตั้งตาผลิตแผ่นฉนวนไฟฟ้า เชือก กระดาษ พรมหรือเสื่อ และกระเบื้องปูพื้น ทั้งหมดนี้ล้วนทำมาจากฝ่าย ซึ่งถ้าทิ้งไว้ก็จะต้อง เน่าเปื่อยอยู่ตามไร่นาเหล่านั้น การค้นพบของคาร์เว่อร์ได้เริ่มดึงดูดความสนใจ ในวงการค้า ครั้นแล้วในฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. ๒๔๗๑ (ค.ศ. ๑๙๒๘) คาร์เวอร์ได้รับจดหมายจากนาย จอห์น แอล. ฮิลล์แมน (John L. Hillman) แห่งซิมป์สัน วิทยาลัย เชิญเขาให้ไปร่วมงานมอบปริญญาบัตรในปีนั้น วิทยาลัย กัลยาณมิตร ๘๔ พฤศจิกายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org