ความหวังของพ่อ : หน้า 113/132

ผมอยากให้คุณกับลูกไปอยู่ที่บ้าน คุณจะอยู่ ในฐานะเป็นลูกสาวคนหนึ่งของพ่อ เป็นน้องสาวของผม เป็นพี่สาวของนรี เวลาของเราทุกคนเหลือน้อยลงทุกวัน ผมอยาก ให้เราใช้เวลาที่เหลือเพื่อตาปุยร่วมกัน.... ผมเลื่อนรถออกมาช้า ๆ สงสารพ่อเต็ม หัวใจ ถ้ารู้ว่าความหวังของพ่อถูกปฏิเสธไป แล้ว พ่อจะทุกข์มากเท่าผมไหม “ผมขอโทษนะครับคุณปานไหม” นึก ขึ้นได้ผมก็พูดโพล่งขึ้นมา ผม “อะไรหรือคะ” เสียงเธอดังพอ ๆ กับ “แม่เป็นอะไร” เสียงงัวเงียของตาปุยทำ “ทำไมคะ” “วันนั้นคุณขอร้องไม่ให้ผมโกรธ คุณ มีดอกไม้ แต่วันนี้ผมไม่มี “ติดหนี้ไว้ก่อนดีไหมคะ วันหลังดิฉัน ขอเป็นกล้วยไม้สีขาวสวย ๆ จะได้เอาไปบูชา พระ “ตกลง จะแถมให้ปุ๋ยอีกช่อ แล้วอย่าลืม แบ่งบุญให้ผมด้วยล่ะ เอ....ซอยข้างหน้านี้ก็เข้า ให้ผมหัวเราะออก “ไม่มีใครเป็นอะไรหรอก ไปได้ใช่ไหม” ปุยง่วงก็นอนเถอะ” เบาะ ตาปุยหาวเสียงดังแล้วจึงล้มตัวนอนบน “ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาผมขอโทษ ผมไม่มีดอกไม้ คุณจะยกโทษให้ผมไหม” พฤศจิกายน ๒๔๓๑ “ค่ะ” “คุณปานไหมเปิดประตูให้ผมเข้าไป กลับรถได้ไหม ผมจะได้ตีรถวกกลับไปทางเก่า” “ค่ะ” ถอยรถพ้นประตูบ้านเข้าไปแล้วผมก็ดับ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๑๑