การเตรียมตัวก่อนนอน : หน้า 114/132

เครื่องยนต์ เปิดประตูรถออกมา “รถเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” “เปล่าครับ ไปเปิดประตูบ้านเถอะผม จะอุ้มปุยให้” เอง” เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นไว้ นอกนั้นว่าง วันไหนผมจะพามาเอาไปในวันหลัง สำหรับ ห้องว่างบอกคนที่เช่าอยู่ให้เขาหาเพื่อนมาเช่า” “ทำไมคะ” เธอมองเหมือนผมเป็นมนุษย์ “ไม่ต้องค่ะ ปลุกแกก็ได้ ดิฉันจะปลุก ต่างดาวไปแล้ว “ถ้าอย่างนั้นขอน้ำเย็นให้ผมสักแก้ว เดี๋ยวผมจะปลุกตาปุยให้” พอผมช้อนตัวขึ้นจะอุ้ม ตาปุยก็รู้สึกตัว และรีบลุกขึ้น คงจะเป็นเพราะเคยชินกับการ ช่วยตัวเองมานานจึงไม่งอแงเหมือนเด็กโดย ทั่ว ๆ ไป “ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแปรงฟัน ก่อนนอนนะลูก อย่าลืมขอบคุณคุณลุงและ สวัสดีด้วยจ้ะ” บอกลูกแล้วเธอก็รินน้ำเย็นใส่แก้วส่งให้ ผมตัดสินใจทันทีที่เกิดความคิดขึ้นมาในใจ “พรุ่งนี้เลิกงานแล้วผมจะมารับ แต่ไม่ มาส่งหรอกนะ...เบื่อ...” ผมเน้นคำหลังหนัก เป็นพิเศษก่อนที่จะยกน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวจน หมด “รับอีกสักแก้วไหมคะ” เธอถามเมื่อ เห็นผมวางแก้วเปล่าลง ท่าทางนั้นปกติจนผม ไม่แน่ใจว่าเธอได้ยินที่ผมพูดครบถ้วนทุกคำ หรือไม่ “ครึ่งแก้วก็พอ ขอบคุณ” “ไม่เป็นไรค่ะ น้ำดื่มที่บ้านนี้ไม่มียาแก้ เบื่อผสมไว้ รับรองได้ว่าต่อให้ดื่มอีกเป็นสิบ “อย่าทำหน้าอย่างนั้นเลยผมยังไม่บ้า วิสาขบูชาที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๓๐ ผมตื่นนอนก่อนฟ้าสาง รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุด ขาวไปวัดเพื่อไปสมทบกับทุกคนในครอบครัว ซึ่งไปปักปลดอยู่ธุดงค์ตั้งแต่วันที่ 6 คำสะกิดใจของพ่อไม่ได้ ขณะขับรถอดคิดถึงคำพูดของตาปุยและ หรอก นั่งลงเถอะคุยกันก่อนก็ได้” ระหว่างที่ พูดกับเธอผมพยายามเอาใจจรดไว้ที่ศูนย์ “ปุยอยากให้คุณลุงไปปักกลดด้วยจังเลย กลางกายตลอดเวลา.....ด้วยเจตนาบริสุทธิ์ของ ครับ" คำพูดของตาปุยทำให้ทุกคนหันมามอง ข้าพเจ้าขอให้ทุกอย่างสำเร็จลงโดยง่ายด้วย เถิด........ผมอธิษฐานในใจ “พรุ่งนี้ผมจะมารับ ผมอยากให้คุณกับ ลูกไปอยู่ที่บ้าน คุณจะอยู่ในฐานะเป็นลูกสาว คนหนึ่งของพ่อ เป็นน้องสาวของผม เป็นพี่สาว ของนรี เวลาของเราทุกคนเหลือน้อยลง ทุกวัน ผมอยากให้เราใช้เวลาที่เหลือเพื่อตาปุย ร่วมกัน ผมจะย้ายไปอยู่กับพ่อชั่วคราว คุณกับ ลูกใช้ห้องของผมไปก่อน ไว้ช่างต่อเติมห้องให้ เสร็จค่อยย้ายไปอยู่ห้องใหม่ อย่าผัดอย่ารอ ต่อไปเลย ถ้าไว้ใจผมคุณก็ไม่ควรปฏิเสธ” “ดิฉันไว้วางใจคุณวิโรจน์เสมอ ขอบ พระคุณที่เมตตาดิฉันกับลูก” เธอพูดเสียงสั่น... ส่วนผมตื้นตันใจที่มีโอกาส.....เป็นผู้ให้..... 14 แก้ว โรคเบื่อของคุณวิโรจน์จะยังอยู่ครบถ้วน ได้คิด ไม่หายไปไหน” “ดี ถ้าอย่างนั้นก่อนนอนคืนนี้คุณเก็บ ๑๑๒ กัลยาณมิตร ผมราวกับนัดกันไว้ “ถ้าไม่ติดงาน ลุงก็จะไปกับปุย” “ทำไมคุณลุงมีงานเยอะจัง เยอะกว่า ใคร ๆ ในบ้านทุกคนเลยครับ” “คุณลุงมีตำแหน่งสูง งานก็เลยมากจ้ะ” คุณปานไหมอธิบายให้ลูกชายฟัง “ดีนะที่คุณลุงของปุยเป็นแค่ผู้อำนวยการ กอง หากเป็นรองอธิบดีหรือเป็นอธิบดีแล้วละ ก็ ปุยคงไม่เห็นคุณลุงมานั่งทานข้าวพร้อมกับ พวกเราอย่างนี้หรอก” พ่อพูดพลางหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ “ทำไมครับคุณตา” สีหน้าของตา ปุ๋ยบอกชัดว่างุนงง “ก็เพราะว่าคุณลุงของปุยต้องมีงานมาก ขึ้น เดี๋ยวก็ติดงานโน้นติดงานนี้ ติดรับแขก บ้าง ติดรับเชิญบ้าง ....” พ่อเว้นไปนิดหนึ่งแล้ว จึงพูดต่อว่า “เท่าที่ตารู้ คนใหญ่คนโตที่ไม่ ว่าง ถ้าไม่เกิดจากความจำเป็นก็เป็นเพราะติด เกียรติยศเกียรติศักดิ์ที่ติดมากับตำแหน่ง” ตาปุยนิ่งเพราะฟังไม่เข้าใจ ส่วนผมนิ่ง เพราะนึกถึงเหตุที่ทำให้ผมติด อันดับแรก พฤศจิกายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org