ความสัมพันธ์และการทำงานร่วมกัน : หน้า 96/132

อย่างพร้อมเพรียง” นี่เป็นคำที่เขาเตือนสานุศิษย์อยู่ เป็นนิจ เขาพูดถึงตัวเขาว่า เขาเป็นนักศึกษา เป็น "ผู้ แสวงหาปัญญา” อย่างนี้จนกระทั่งถึงวันแห่งมรณะ กรรมของเขา สหายและผู้ทำงานร่วมกันมีอยู่ทุกคน เคยรับ ประทานอาหารร่วมกันเสมอที่โต๊ะอาหาร ตรงมุมหนึ่ง ในห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ ทุกคนสนิทสนม และรักใคร่ดร.วอชิงตัน ในเวลารับประทานอาหาร น้อยนักที่เขาจะมิได้กล่าวขวัญถึง ดร.วอชิงตัน เพื่อน โต๊ะตัวใหญ่วางอยู่ตรงกลางห้องพักของเขา ร่วมโต๊ะอาหารเหล่านี้ต่างก็เคยแลกเปลี่ยนของขวัญ คริสต์มาสแก่กันเสมอ ในบันทึกครั้งสุดท้ายที่ ดร. คาร์เวอร์ได้เขียน และเมอร์ลี่ คูเปอร์ ผู้อำนวยการเรือน ต้นไม้ที่ทัสดีก็เป็นผู้เก็บรักษาไว้ด้วยความทะนุถนอม นั้น ลงวันที่ ๔ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ (ค.ศ. ๑๙๔๒) บนโต๊ะมีหินร็อค (rock) หินสโตน (stone) หินย้อย (stalactite) หินงอก (stalagmite) และมีอย่างอื่นอีก เป็นจำนวนสิบ ๆ ซึ่งเฉพาะนักธรณีวิทยาเท่านั้นจึง จะรู้จัก ขณะนี้คาร์เวอร์เข้าใจแล้วว่า ผลิตภัณฑ์ที่ เป็นประโยชน์หลายอย่างอาจขุดออกมาจากหินได้ ดร.คาร์เวอร์ได้เขียนขึ้นขณะที่เขาล้มเจ็บนอนอยู่บนเตียง ปั่นด้าย ข้างนอกหน้าต่างบนหิ้งใหญ่มีต้นไม้และดอกไม้วางอยู่ สิ่งแรกที่ผู้เข้าห้องของเขาจะแลเห็นก็คือ เครื่องใน ท้ายของมารดาของเขา ซึ่งตั้งอยู่ริมหน้าต่างที่ แดดส่องถึงได้ สิ่งนี้ไม่มีฝุ่นหรือละอองจับอยู่ที่วงล้อ หรือที่แท่นเลยแม้แต่เม็ดเดียว เขารักษาห้องของเขา ด้วยตนเอง เขาเช็ดถูเครื่องในด้วยผ้าอ่อน ๆ ทุกเช้า บนม้าเล็กข้างเตียงนอนมีหนังสือซึ่งเขาชอบหยิบขึ้นอ่าน ในเวลาเช้ามืดและกลางคืนก่อนนอนเป็นครั้งสุดท้าย คือพระคัมภีร์ “บทร้อยกรองทางศาสนาอันยิ่งใหญ่ ของโลก โดย ซีเอ็ม ฮิลล์ และอ่านจดหมายของคนใหญ่ โตอีกด้วยบ่อยครั้ง ในระหว่างจำนวนหนังสือมากมายนี้ มีหนังสือเล่มหนึ่งคือ "จดหมายของธีโอดอร์รูสเวลต์ ถึงบุตร” ของพระราชาคณะที่ช็อป เขาชอบใช้เวลาว่างทำการเย็บปักถักร้อย เขา ออกแบบเอง แบบลูกไม้ควักเป็นตาข่ายสี่เหลี่ยมจัตุรัส ของเขานั้นฝีมือดีมาก จะหาที่ทัดเทียมกันได้ก็เฉพาะแต่ที่ นอน เมื่อคริสต์มาสใกล้เข้ามา เขาได้เขียนสั่งว่า “กรุณา ส่งต้นไม้เล็กน้อยไปให้ท่านเหล่านี้เช่นเคย” แล้วก็บอกชื่อ คนที่จะต้องส่งไปให้ คือ นางดับลิว.ที.ซี (Mrs. W.. Shehee) เอ.ดี.ลอง (A.D. Long) ซีเลีย ว็อดกิ้นส์ (Celia Watkins) เอส.พี.มาร์ติน (S.P. Martin) คนเหล่านี้เป็น ผู้ร่วมโต๊ะอาหารที่ยังมีชีวิตอยู่ ในบันทึกนั้นลงท้ายด้วย คำว่า Yours very truly (ทำนองแสดงความนับถือ) แล้วลงลายมือชื่อ G.w. Carver ดอกไม้ซึ่งเป็นของขวัญที่ดีที่สุดของเขานั้น เขา เขียนด้วยสีและทำเป็นจํานวนมาก ๆ ด้วยกระดาษและ ฉาบด้วยไขให้เห็นเหมือนของจริง กล่าวกันว่า "ท่านจะ ไม่รู้เลยว่าดอกไม้ที่ ดร.คาร์เวอร์ ประดับนั้น เป็นของจริง หรือเทียม เขาประดับกายด้วยดอกไม้เสมอ เสื้อผ้าที่เขาแต่งกายเป็นเหตุให้คนที่รักเขาต้อง หงุดหงิดและรำคาญใจ กล่าวกันว่า เขายังคงสวม อยู่ตามร้านที่ดีที่สุดเท่านั้น มีเรื่องเล่ามาว่า ครูสตรี เสื้อผ้าชุดเดียวกับที่เขาสวมมาทัสติกครั้งแรกอยู่จนบัดนี้ คนหนึ่งรู้สึกกลุ้มใจที่เธอไม่สามารถหาลูกไม่เหมาะ ๆ คำกล่าวนี้น่าจะเป็นความจริง แม้ภายหลังต่อมาก็ยังมี รองเท้าด้วยตนเอง ปะกางเกงและเย็บเสื้อที่ขาด มาติดกับเครื่องแต่งกายใหม่ของเธอได้ คาร์เวอร์ขอให้ เรื่องกันอยู่ คือ เขาทำผ้าผูกคอด้วยตนเอง ซ่อมแซม เธอบอกรายละเอียดของลูกไม้ที่เธอต้องการ อีกสองสาม วันต่อมาเขาก็ให้ลูกไม้ที่งามไม่มีที่ดีแก่เธอ เธอติดไว้ที่ ด้วยตนเอง เขาชอบทำให้แขกเข้าใจว่าเขาเป็น ส่วนหน้าของเครื่องแต่งกาย ปรากฏว่าความงาม ชาวนาที่อยู่ใกล้เคียง เพื่อประหยัดเวลาและช่วยให้ และความประณีตได้ดึงดูดให้คนเกิดความสนใจมาก ทีเดียว เมื่อเครื่องแต่งกายนั้นชำรุดแล้ว ด้วยสักเส้นเดียว ของลูกไม้ก็ยังไม่หลุดออกหรือขาดเลย เมื่อเธอไม่ใช้ เครื่องแต่งกายนั้นต่อไปอีก เธอจึงได้คืนลูกไม้มาให้ คาร์เวอร์ เขาก็เก็บรวมไว้กับชิ้นปัก ชิ้นถัก และชิ้นควัก อื่น ๆ ไม่ต้องมีการอิหลักอิเหลื่อ เขาไม่เคยประสบความสำเร็จ ในการที่จะให้มีศิลปะแห่งการสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ เขาตุนิสิตบ่อย ๆ ว่า “เธอจะไม่พบคนที่ใช้ความคิดได้อย่างลึกซึ้ง จากหมู่คนที่พูดมาก หยุดพูดมากกันเสียทีเถอะ” แต่เขาไม่อยากจะให้ใครคิดว่าเขาไม่สุภาพ และ พฤศจิกายน ๒๕ng ๔ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org