การสร้างวัดและการเสียสละ : หน้า 34/132

อาชีพ เป็นที่น่าชมเชยความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ข้าง ๆ ตัว ใครมาทำบุญท่านก็เก็บใส่ถุงใบนั้น เข้มแข็งในการสร้างบารมี หลวงพ่อทัตตะ ไว้ ไม่เคยเปลี่ยนใบใหม่ ท่านกล่าวว่า “คอย ของเราท่านยินยอมเสียสละรายได้แต่โดยดี ทั้งที่ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ท่าน ลาออกจากงานที่มีรายได้มากมาย มาทำงาน ที่ไม่มีรายได้ตอบแทนเลยแม้แต่สตางค์เดียว อพยพย้ายที่อยู่ไปปักหลักอยู่กลางท้องทุ่งนา อันเวิ้งว้างเพียงลำพังผู้เดียวเพื่อสร้างวัด คุณยายมีเงินให้หลวงพ่อทัตตะสร้างวัด เป็นครั้งแรกเพียง ๓,๒๐๐ บาท แต่คุณยาย ก็ไม่ย่อท้อ ท่านเรียกบุญละเอียดมากเข้า ๆ ดูนะ ยายจะสร้างวัดด้วยถุงใบนี้ เป็นถุง วิเศษล้วงเอาเงินเท่าไรไม่มีหมด” ท่าน ทําได้จริง ๆ เป็นอัศจรรย์ แม้บางสัปดาห์มี รายจ่ายเพิ่มเติมเป็นยอดเพิ่มมามากน้อย แค่ไหน เงินในถุงก็มีพอเพียงทุกทีไป เพียงแต่ ว่าไม่มีเหลือเฟือให้รู้สึกอบอุ่นใจมาก ๆ มีแค่ พอดีๆ ให้ใช้ กลั่นจากประสบการณ์ ของตนเองขึ้น ท่านจึงนำสิ่งเหล่านั้นมาปรับปรุง แก้ไขให้ได้ประโยชน์เต็มที่ สิ่งใดที่ควรป้องกัน ก็ป้องกันเสียแต่ต้น ดีกว่าปล่อยให้เกิดความ ผิดพลาด แล้วจึงมาตามแก้ เช่นเรื่องการวาง ระเบียบห้ามผู้คนเข้าไปพลุกพล่านถึงในกุฏิ ที่พระภิกษุอยู่ ถ้ามีแขกต้องการพบ ไม่ว่าหญิง หรือชาย ให้พระภิกษุออกมารับแขกในสถานที่ จัดไว้ภายนอก ผู้หญิงเข้ากุฏิพระไม่ได้ ในวัดก็แบ่งเป็น ๓ เขตคือ เขตพุทธาวาส เขตธรรมาวาส และเขตสังฆาวาส ให้แบ่ง ชั้นในไว้เป็นเขตสังฆาวาส ไม่จำเป็นไม่ให้ ผู้คนก็ทยอยกันมาทำบุญ มาด้วยตนเองบ้าง มาเป็นสุดยอดแห่งปัญญา คนภายนอกเข้าไปพลุกพล่าน การรับแขก วัด คือการขุดคูน้ำรอบบริเวณเพื่อให้เป็น ขอบเขตต่างออกมาจากนาแปลงอื่นด้วย เพราะ ไม่มีเงินทำรั้ววัดในเวลานั้นด้วย ค่าแรงงาน ในปี ๒๕๑๓ ค่อนข้างถูก แรงงานผู้หญิง ไม่ถึงวันละ ๑๐ บาท ถ้าเป็นผู้ชายก็ประมาณ ๑๒-๑๕ บาท มีชาวบ้านประมาณ ๕๐-๖๐ คนมารับจ้างขุดดิน ค่าแรงงานสัปดาห์หนึ่งๆ ตกราวๆ 5,000 บาท ซึ่งคุณยายจะต้อง หาเงินจ่ายค่าแรงคนงานให้หลวงพ่อทัตตะ คุณยายคงใช้วิธีเรียกเงินดังกล่าว ท่านมี ถุงกระดาษปูนสีน้ำตาล (ที่สมัยนั้นแม่ค้าผลไม้ หน้าที่ของคุณยายไม่ใช่งานเล็กน้อยเลย พ่อแม่ชาวโลกมีลูกชายลูกสาวเพียงบ้านละ ไม่กี่คนยังหนักใจมากมาย ลูก ๆ ของคุณยาย มีคราวเดียวกันเป็นหลายสิบเลย วัยเดียวกัน เสียด้วย ล้วนแต่ปัญหาเดียวกันหนัก ๆ ทั้งนั้น ไม่ใช่ลูกที่มีวัยต่างกันแบบชาวโลก ปัญหา ไม่หนักพร้อม ๆ กัน คุณยายสามารถแก้ปัญหา ลุล่วงไปได้หมด และเป็นการแก้ในระยะยาว ไม่ใช่เพียงแค่เฉพาะหน้าชั่วคราว ด้วยเหตุที่คุณยายมีชีวิตอยู่ในวัดหลาย สิบปี ได้เห็นข้อบกพร่อง ข้อดีข้อเสียตามวัด นิยมใส่ผลไม้ให้ผู้ซื้อ) อยู่หนึ่งใบวางไว้ที่ ต่าง ๆ หลายอย่างหลายประการ เมื่อได้มามีวัต หลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว และคณะสงฆ์ในวัด ปรารถนาที่จะตอบแทน พระคุณที่ขายได้ อบรมสั่งสอนธรรมะ ท่านมา และยายก็อายุ . มากแล้ว จึงพร้อมใจ กันให้ยายได้สร้าง ๒ กัลยาณมิตร กุศลครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต และยายก็ขอเป็น ประธานใหญ่เพียง น ครั้งเดียว อยากได้เงิน มาก ๆ เพื่อเอาไปสร้าง A ธุดงคสถาน แม้ยาย ตายแล้ว ยายก็ยังได้ บุญต่อไปอีก ต้องรับเป็นเวลา เช่น อย่างมากไม่ควรเกิน 5 โมงเย็น เหล่านี้เป็นการป้องกันไม่ให้เกิด ความเสื่อมเสียชื่อเสียง หรือการกระทำความ ผิดอื่น ๆ ระเบียบต่าง ๆ ในวัดพระธรรมกาย จึงค่อนข้างมีมาก ล้วนแต่มาจากการคิดป้องกัน ไว้ก่อนของคุณยายทั้งสิ้น ระเบียบส่วนที่เพื่อการปรับปรุงแก้ไข คุณยายก็นึกถึงผลดีที่จะได้รับเช่น เรื่องความ สะอาด ความเป็นระเบียบ และการจัดเป็น สัดส่วน จึงได้รับคำชมเชยอยู่เสมอว่า ครัว วัดพระธรรมกายสะอาด ส้วมสะอาด บริเวณ สถานที่สะอาด สิ่งของเครื่องใช้สะอาด ความเป็นระเบียบ ก็ในทํานองเดียวกัน ภาชนะสำหรับพระภิกษุสงฆ์ใช้ จะต้องเก็บไว้ ต่างหาก ไม่ปะปนกับชาวบ้าน การกระทำ อย่างนี้คือ แยกของพระ ของคน ออกจากกัน ทำให้เกิดความศักดิ์สิทธิ์ขึ้นในสิ่งของเหล่านั้น ตามไปด้วย นอกจากนั้นยังทำให้สิ่งของของ พระได้รับการดูแลรักษาได้รับการคารวะ เป็นพิเศษ ในการสร้างวัดตั้งแต่ต้นมาจนกระทั่ง ทุกวันนี้ แม้คุณยายจะไม่ใช่คนเขียนแบบแปลน แต่เนื่องจากที่ท่านมีประสบการณ์มาก ทาง คณะผู้ดำเนินการสร้างจะต้องเรียนถามท่าน ทุกเรื่องว่า ที่ใดควรเหมาะทำอย่างไร ส่วนไหน ควรใช้ของชนิดไหน จึงจะเหมาะสมต่อการ พฤศจิกายน ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org