ความทุกข์ของนายบรรหาร : หน้า 106/132

- โยมทราบหรือเปล่าว่าเวลานี้ เขากำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน?” “เขากำลังตามฆ่าผมอยู่ที่เดียว” นายบรรหารตอบ พลางมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความหวาดระแวง “ไม่เฉพาะตัวเขาเท่านั้น แม้แต่ญาติพี่น้องและ เพื่อนฝูงของเขาก็ออกตามล่าผมอยู่ด้วย เขาประกาศว่า พบผมที่ไหน เมื่อไร จะฆ่าทันที “ดูเรื่องมันสับสนอลหม่านน่าดู” อาตมาปรารภขึ้น “นายปั่นตามฆ่าโยม โยมตามฆ่าอาตมา เอาล่ะเป็นอัน ว่าเวลานี้โยมกำลังตกอยู่ในความทุกข์ใหญ่ มีศัตรูตาม ฆ่าอยู่รอบด้าน โยมต้องเที่ยวหลบซ่อนอยู่ตามบ้าน เพื่อน กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ต้องพลัดพรากจากลูกเมีย ต้องเสียการงานและเกียรติยศชื่อเสียง อาตมาสงสาร โยม และอยากจะช่วยโยมให้พ้นจากทุกข์คราวนี้ อาตมา เชื่อว่ามีทางพอจะช่วยได้ถ้าโยมให้ความร่วมมือ” “ท่านจะให้ผมทำอย่างไรครับ? นิมนต์บอกมา เถอะ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง ผมยินดีจะทำตาม ผมเบื่อ ภาวะอันแสนทุกข์ทรมานนี้เต็มที่แล้ว” “อาตมาเห็นว่า ความทุกข์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะ โยมไม่ยอมจ่ายเงินให้เขา ถ้าโยมจ่ายเงินให้เขาเสีย ตั้งแต่ต้นสิ่งทุกอย่างก็คงเรียบร้อย ถ้าโยมอยากจะ พ้นทุกข์คราวนี้ ก็ไม่มีทางอื่น นอกจากจะยอมจ่ายเงิน ให้เขาเท่านั้น อาตมาสังเกตดูกิริยาท่าทางนายบรรหารใน ขณะนั้น รู้สึกว่าเขากำลังตกอยู่ในภาวะยุ่งยากใจอย่างยิ่ง เขายังไม่ตอบอาตมา เพียงแต่แสดงอาการกระสับกระส่าย ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง “อาตมาเชื่อว่า ถ้านายปั้นไม่ได้เงินจำนวนนี้จาก โยมเขาจะต้องหมดเนื้อหมดตัว เพราะโยมเองบอกว่า เขาถึงกับจำนองบ้านมาเล่น บ้านของเขาจะถูกริบ เขา พร้อมทั้งบุตรภรรยาจะต้องระเหเร่ร่อนและอดอยาก หลายร้อยหลายพันเท่า จ่ายเงินให้เขาเสียเถิดโยม นึกว่า เห็นแก่หัวอกคนยากจนเถิด ถ้าโยมจ่ายเงินให้เขา อาตมาเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเรียบร้อย นายปั้นและ พวกพ้องจะเลิกปองร้าย โยมจะกลับบ้านไปอยู่กับลูกกับ เมียได้อย่างสงบสุขตามเดิม แต่ถ้าโยมไม่ยอมจ่ายเงิน ให้เขา สักวันหนึ่งโยมจะต้องตายเพราะน้ำมือของเขา ถ้ายังไม่ตาย ก็จะต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่อย่างนี้ หมด อิสรภาพ หมดความสุข พลัดพรากจากลูกเมียเสียการงาน ถูกคนเกลียดชังแช่งชักหักกระดูก ถึงแม้โยมจะไป ดำเนินงานแบบเดิม ก็จะไม่มีใครเชื่อใจ โยมนั่นเอง แหละเป็นผู้ทำลายอาชีพและอนาคตของโยมเอง ไม่ใช่ อาตมาดอก ขอให้โยมคิดให้ดี ว่าโยมจะยอมเสียเงิน หรือยอมเสียชีวิด นายบรรหารนั่งจ้องดูอาตมาอยู่ครู่หนึ่ง เสร็จแล้ว ก็ก้มลงกราบแทบเท้าอาตมา พลางกล่าวด้วยเสียง สั่นเครือว่า “ท่านครับ เทศน์ของท่านทำให้ผมเกิดแสงสว่างขึ้น ในใจมองเห็นเหตุการณ์ทะลุปรุโปร่งหมด ทำไมนะ ตอนแรกผมจึงไม่ได้คิดอย่างนี้ ถ้าผมคิดได้อย่างนี้ ความ ทุกข์ระทมขมขื่นเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้น ผมต้องขอกราบ ขอบพระคุณท่านสักพันครั้งที่ได้ชักนำผมเข้าสู่ทางที่ถูก ถ้าไม่ได้พบท่าน ผมคงจะทนทุกข์ทรมานไปอีกนาน ทีเดียว พรุ่งนี้ผมจะให้คนไปติดต่อกับนายปั้น นัดแนะ ให้เขามารับเงินต่อไป ผมต้องกราบขออภัยจากท่าน ที่ได้ล่วงเกินท่านในตอนแรก เพราะตอนนั้น ผมถูกความ โกรธแค้นครอบงำจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว” “อาตมายินดีให้อภัยแก่โยม และขออนุโมทนา ที่โยมกลับใจได้ แต่อย่าลืมว่า ต้นตอใหญ่ของ ความยุ่งยากทั้งหมดนี้ อยู่ที่โยมเป็นเจ้ามือสลาก กินรวบ ถ้าโยมสามารถกลับใจเลิกเป็นเจ้ามือเสีย ส่วนโยมเล่า ถ้าโยมจ่ายเงินจำนวนนี้ให้นายปั่น โยมจะ หันมาประกอบอาชีพอื่นที่สุจริตต่อไปอาตมาจะ ถึงกับล้มละลายหมดเนื้อหมดตัวอย่างนายปั่นไหม? อนุโมทนายิ่งขึ้น เพราะถ้าไม่เลิกความยุ่งยากก็จะ ขอให้บอกอาตมาตามความเป็นจริง" “ก็ไม่ถึงกับหมดตัว" นายบรรหารตอบด้วยเสียง อ่อยๆ เกิดขึ้นอีกแน่นอน ไม่วันใดก็วันหนึ่ง นายบรรหาร รับคำแนะนำของอาตมาไว้พิจารณา แล้วก็ลาจากไป อ่านต่อฉบับหน้า “หมายความว่าโยม ยังมีเงินเหลืออยู่ที่บ้าน ยังมี ร้านค้าและกิจการค้าซึ่งจะทำเงินให้โยม มีที่ดินของตนเองอยู่ใช่ไหม?” อาตมาถาม ๑๐๔ กัลยาณมิตร “ใช่ครับ” นายบรรหารตอบ ยังมีบ้าน “ถ้าอย่างนั้น โยมยังอยู่ในฐานะดีกว่านายปั่น พฤ. กยน ๒๕๓e Kalyanamitra.org