นโยบายสร้างวัดและการเผยแผ่พระศาสนา : หน้า 88/132

นโยบายสร้างวัด คัด คุณภาพด้วยคุณธรรม เมื่อคุณไชยบูลย์บวชในปี ๒๕๑๒ คุณ ยายก็มีดำริจะสร้างวัด เพื่อเป็นศูนย์กลางการ เผยแผ่พระศาสนาให้กว้างขวางขึ้น ตามหน้าที่ ที่หลวงพ่อวัดปากน้ำได้มอบหมายให้คุณยายถือ เป็นงานหลักตั้งแต่เมื่อหลวงพ่อใกล้มรณภาพ เมื่อได้ที่ดินสร้างวัด ๑๙๖ ไร่ ที่ ต.คลอง สาม อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี โดยการบริจาค ของคุณหญิงประหยัด แพทย์พงศาวิสุทธาธิบดี อย่างที่กล่าวมาแล้วในปี ๒๕๑๒ พอปี ๒๕๑๓ ก็เริ่มสร้างวัด อาตมาจึงลาออกจากงาน มาควบคุมการปรับพื้นที่เต็มเวลา ก่อนเริ่มงานสร้างวัด คุณยายเรียก ประชุมลูกศิษย์ทุกคน ชี้แจงให้ฟังว่า “เราจะช่วยกันสร้างวัด แล้ววัดที่จะ สร้างก็เป็นวัดใหญ่ เนื้อที่มาก เมื่อจะ สร้าง ยังไง ๆ เราก็พยายามจะสร้างให้ดี ว่าถูกนินทาลับหลัง “ไอ้ตี๋ใหญ่นี่ สงสัยจะมาหลอกต้ม เสียก็ไม่รู้” บางคนเห็นท่าจะศรัทธามาก อาตมาจึงพามาพบหลวงพ่อธัมมชโย ซึ่งตอน นั้นท่านเพิ่งบวชได้พรรษาเดียวก็มีเสียงอีกว่า “พระหนุ่ม ๆ อย่างนี้ จะสึกเมื่อไหร่ ก็ไม่รู้” ระยะไหนที่งานก็หนัก เงินฝืด ชาวบ้าน ก็ไม่เข้าใจ ทำให้สมาธิตก ใจขุ่นมัวง่าย หน้าดำ คร่ำเครียด คุณยายเห็นท่าไม่ดี ก็เรียกมานั่ง สมาธิต่อเนื่องกันเสียทีหนึ่ง คราวละ ๒ วัน ๓ วัน วิธีป้องกันไม่ให้ศิษย์ ก่อเวร บางครั้ง อาตมาถูกคนพาลรังแกมาก มาขโมยของบ้าง ขโมยเรือบ้าง สืบรู้เอาคืนมา ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง คราวหนึ่งอาตมาโกรธ มาก เพราะถูกขโมยเรือไปแล้วถึง ๒ ลำ ๆ ที่สุด เพราะฉะนั้นสิ่งที่จะตามมาอย่าง ที่ ๓ นี้ยกขึ้นมาซ่อม เอาชันยาคว่ำตากแดด หลีกเลี่ยงไม่ได้ คือเราต้องทะเลาะกันแน่ ยายขอให้พวกเราถามตัวเองตั้งแต่เดี๋ยวนี้ เลย ใครคิดว่าต่อไปข้างหน้า ถ้าเถียง กันแล้ว ทะเลาะกันแล้ว อดจะโกรธกัน ไม่ได้ ให้ถอยออกไปนั่งข้างหลัง ถ้าใคร คิดว่าทะเลาะกันแล้ว เถียงกันเรื่องงาน แล้ว จะไม่โกรธ ก็ขยับขึ้นมานั่งใกล้ยาย” อาตมาเป็นคนหนึ่งที่นั่งแถวหน้าไม่ถอย อยู่แล้ว จึงได้รับความไว้วางใจให้มารักษา แผ่นดิน คุณยายอยู่ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ก็ทำ หน้าที่บอกบุญสร้างวัดทุกวัน เพราะเรามีเงิน ทุนเริ่มต้นเพียง ๓,๒๐๐ บาท คนทั่วไปเขา ศรัทธาคุณยายมาก คุณยายจึงมีเงินให้อาตมา นำมาจ่ายค่าแรงคนงานได้ทันการทุกที สำหรับอาตมาก็หาเวลาว่างออกบอก บุญเหมือนกัน แต่หาคนศรัทธาจริงจัง อยาก ร่วมทำบุญด้วยเต็มที่ยากมาก ขณะออกบอกบุญมีข่าวมาเข้าหูบ่อย ๆ ๘๖ กัลยาณมิตร ไว้ข้างที่พักยังถูกขโมย สืบรู้ตัวคนขโมยแล้ว แค้นมาก คิดอาฆาตถึงกับจะตามฆ่า พอดีถึง วันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันกำหนดมานั่งสมาธิกับ คุณยายที่บ้านธรรมประสิทธิ์ จึงพกความแค้น มาด้วย พอวันจันทร์จะกลับ คุณยายไม่ให้กลับ ท่านบอก เหนื่อยกันมามากแล้วอย่าเพิ่งกลับ เลย นั่งสมาธิไปก่อน วันรุ่งขึ้นก็ยังให้นั่งสมาธิ ต่อ วันนั้นพอเลิกนั่งสมาธิแล้ว คุณยายพนมมือ อธิษฐานในใจอยู่นานกว่าทุกครั้ง อาตมาจึง ถามว่า ตอบว่า “ยาย อธิษฐานอะไร นานจัง” คุณยาย “ยายอธิษฐานว่า เกิดภพชาติ ต่อไปเบื้องหน้า ไม่ว่าศัตรูจะยกมาเป็น กองทัพใหญ่แค่ไหน ก็อย่าให้มันฆ่ายาย และบริวารได้ ตัวยายเองและบริวาร ก็อย่าได้มีจิตไปคิดฆ่าใคร แม้แต่มด แต่ ปลวก ก็ขออย่าให้คิดฆ่าเลย” อาตมายิ้ม และประนมมือ ตอบท่านสั้น ๆ จากใจจริงว่า “ครับ” ท่านจึงยิ้มตอบอย่างเบิกบาน คุณยายล่วงรู้กระทั่งความคิดของอาตมา ห้ามก็ไม่ห้ามโดยตรง ใช้วิธีซึมลึกด้วยธรรมะ โอสถวิเศษของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คุณยาย รู้นิสัยของอาตมาดีว่า เจ้าโทสะ ไม่ยอมแพ้ ใครง่าย ๆ โดยเฉพาะถ้าไม่ใช่ฝ่ายผิด แต่ คราวนั้น อาตมายอมเลิกล้มความคิดอาฆาต โดยเด็ดขาด เพราะเมื่อนั่งสมาธิจนใจใสแล้ว ก็รู้ว่าในเส้นทางบุญ เราไม่ควรประมาทก่อเวร “เราจะช่วยกันสร้างวัด แล้ววัดที่จะสร้างก์ เป็นวัดใหญ่ เนื้อที่มาก เมื่อจะสร้าง ยังไง ๆ เรา ก็พยายามจะสร้างให้ ดีที่สุด เพราะฉะนั้น สิ่งที่จะตามมาอย่าง หลีกเลี่ยงไม่ได้คือเราต้อง ทะเลาะกันแน่...” เพิ่มขึ้นอีก ยิ่งฟังคำอธิษฐานของคุณยายแล้ว ก็กลับไปบุกงานสร้างวัดต่อด้วยใจที่ผ่องใส ชุ่มชื่น เยือกเย็น คุณยายมักมีวิธีสอน วิธีป้องกันลูกศิษย์ ไม่ให้ก่อเวรได้อย่างน่าทึ่งทั้ง ๆ ที่ท่านไม่รู้ หนังสือสักตัว ตำราพิชัยสงครามอะไรก็ไม่ได้ เรียน ตอนที่อาตมาบวชแล้วได้ ๒ พรรษา และจะย้ายจากวัดปากน้ำมาอยู่ที่วัดพระธรรม กาย (ตอนนั้นยังเป็นศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม) คุณยายสั่งให้เด็กวัดปลูกกล้วยไว้รอบกุฏิ อาตมาถามคุณยายด้วยความสงสัยว่า พฤศจิกายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org