การเห็นธรรมและการเข้าถึงนิพพาน : หน้า 12/112

ชานตา ปสฺสตา อรหิตา สมมาสม พุทเธน ละ องค์นี้ทรงเป็นผู้กล่าว โอวาทปาฏิโมกข์ เอหิ คาถาห์ องค์นี้แหละเป็นผู้กล่าว องค์นี้ แหละปฏิญาณตนว่าเป็นผู้รู้ผู้เห็น นี่ แหละผู้รู้เองเห็นเองละ ชานตา รู้ ปสฺสตา เห็น คือ เห็นด้วยตา ธรรมกาย รู้ด้วยญาณธรรมกาย เห็นจริงรู้จริง ไม่ใช่คาดคะเนด้นเดา เห็นจริงรู้จริง เมื่อเห็นจริงรู้จริงจึง ได้ทรงกล่าว จึงได้ทรงแสดงโดย คาถาทั้งสามคาถา ดังจะพรรณนา ต่อไป ว่า ขนฺตี ปรม ตโป ตีติกขา นี้แหละจำไว้เถอะ หญิงก็จำไว้เถอะ ชายก็จำไว้เถอะ ว่าพระพุทธเจ้าให้ นิพพานไว้ชัด ๆ ทีเดียว หญิงจะ ไปนิพพานก็ต้องตั้งอยู่ในความอดทน ชายจะไปนิพพาน ก็ต้องตั้งอยู่ใน ความอดทน ถ้าไม่อดทนไปนิพ พานไม่ได้ ต้องอดทนกันจริง ๆ เห็นด้วยตาก็สักแต่ว่าเห็น ได้ยิน ve ด้วยหูก็สักแต่ว่าได้ยิน ได้กลิ่นด้วย เราจะตายไปเสีย รูป เสียง กลิ่น รส จมูกก็สักแต่ว่าได้กลิ่น ได้ทราบ โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ เหล่านี้มัน ก็มีอยู่แล้ว เราจะไปเป็นเจ้าของมัน ไม่ได้หรอก มันไม่ใช่ของของใคร มันเป็นของกลาง ๆ ด้วยลิ้นก็สักแต่ว่าทราบ ได้ทราบ ด้วยกายก็สักแต่ว่าทราบ ได้รู้แจ้ง ทางใจก็สักแต่ว่ารู้ อย่าไปเอาเป็น ชิ้นเป็นอัน เป็นแท่งเป็นก้อนไม่ได้ ถ้าเราไปเป็นเจ้าของเจ้าของ ก็สักแต่ว่าเป็นไปเท่านั้นแหละ มัน กลางนี้ เป็นยังไง? เราเห็นจะต้อง จะเป็นอย่างไรก็ช่าง เรื่องของมัน ตระหนกล่ะซี อ้ายนี่เห็นจะสติวิการ ก่อนเราเกิดมา รูป เสียง กลิ่น รส ไปเสียแล้ว เราไปในทะเล แล่นเรือ โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์เหล่านี้ มัน ใบ เรือกลก็ตามเถอะ หรือเรือสมุทร ก็มีอยู่แล้ว เราเกิดมาปรากฏอยู่ใน ใหญ่ เรือกลไฟใหญ่ก็ตาม พอไป บัดนี้ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ถึงทะเล ก็ดีอกดีใจใหญ่ หัวเราะ ธรรมารมณ์ เหล่านี้มันก็มีอยู่แล้ว ร่าเริง นี่ของข้าๆ ไม่ใช่ของใคร 66 ธมฺมกาโย อห์ อิติปิ เราผู้ตถาคตคือธรรมกาย ธรรมกายเป็น ตัวพระตถาคตเจ้า ๑๐ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕