ธิดาเศรษฐีและการหนีจากบ้าน : หน้า 103/112

ยืนชักช้าจะไม่ทันการ ไปคน เดียวก็ได้ นางตัดสินใจ พอสามีเข้า ป่าไปหาผักหาฟื้นตามปกติ นาง มารดาให้มารับใช้ใกล้ชิดประจำตัว รีบลงเรือน แวะสั่งความกับเพื่อน นสมัยพุทธกาล ณ กรุงราช คฤห์ ธิดาสาวคนเดียวของ มหาธนเศรษฐี มีใจผูกสมัคร รักใคร่ต่อทาสหนุ่ม ที่บิดา เข้าใจอะไรเสียเลย นางกลัวว่า หากบิดามารดารู้ความ ถูกจับส่งไปอยู่ที่อื่น นางจึงเอ่ยปาก ชักชวนเขาให้พาหนีไปทางประตูลับ โดยรวบรวมเครื่องประดับมีค่าติดตัว เพื่อนบ้าน รีบติดตามไปทันระหว่าง ทาง ปรากฏว่านางได้คลอดบุตร บ้านถึงเขา แล้วออกเดินทาง จริงเข้า เขาจะถูกลงโทษหนักและ สามีกลับจากป่า รู้ข่าวจาก ไปด้วย แล้ว ในเมื่อการคลอดที่น่ากลัว ทั้งสองไปอยู่ร่วมกันในถิ่นไกล ผ่านพ้นไปแล้ว จึงไม่มีความจำเป็น ที่ไม่มีใครรู้จัก ต่อมาธิดาของ ที่จะต้องหอบหิ้วทารกแรกเกิด และ เศรษฐีได้ตั้งครรภ์ ครั้นครรภ์เริ่มแก่ ลากสังขารซึ่งอ่อนเพลียเพราะเสีย นางก็เริ่มคิดหวั่นวิตกถึงภาวะในวัน เลือดจากการคลอดบุตร เดินรอน คลอด ซึ่งลำบากและขาดญาติผู้มี แรมทางไกลไปหาบิดามารดา ดังนั้น ประสบการณ์คอยแนะนำช่วยเหลือ นางจึงชวนสามีกลับ ดังนั้น นางจึงชวนสามีเดินทางกลับ สองสามีภรรยาได้ตั้งชื่อให้ กรุงราชคฤห์ เพื่อไปคลอดบุตรที่ บุตรชาย ผู้เกิดในระหว่างทาง บ้านของบิดามารดา ทั้งหลายของลูก ล้วนอาศัยอยู่ใน พระนครแห่งนี้ เมื่อบุตรชายถามว่า เหตุใด ครอบครัวของเราจึงแยกมาอยู่ในที่ ไกลญาติเช่นนี้ นางก็ได้แต่นิ่งไม่ กล้าบอก เมื่อลูกชายรบเร้าขอให้ พาไปเยี่ยมท่านตาท่านยายบ้างนาง จึงแอบปรึกษาเรื่องนี้กับสามี พร้อม กับออกความเห็นสรุปว่า ท่านบิดา มารดาเห็นหน้าพวกเราแล้วจะโกรธ ถึงกับสั่งให้ฆ่าให้แกงพวกเราเที่ยว หรือ เราควรจะพาลูกไป ทั้ง ๆ ที่กลัวอาญาจากพ่อตา แม่ยาย แต่สามีก็ไม่กล้าขัดใจภรรยา เขาเพียงยิ่งว่า พาลูกไปถึงแล้วควร หาวิธีให้หลานได้พบท่านตาท่านยาย โดยที่เราทั้งสองไม่ควรไปเผชิญหน้า ท่าน นางตกลงตามนั้น ทั้งสี่ชีวิตออกเดินทางมุ่งสู่กรุง ตามความหมายของสถานที่เกิดว่า ราชคฤห์ ถึงประตูเมืองได้หยุดพัก ณ ศาลาแห่งหนึ่ง เมื่อคนเคยรู้จัก ทาสหนุ่มผู้เป็นสามีของนาง นั่นถูก นั้นตระหนักดีว่า ที่ตนพาธิดาเศรษฐี หนีมาเป็นความผิดสถานหนัก หาก ต่อมานางตั้งครรภ์อีก และ ผ่านมา ธิดาเศรษฐีได้เข้าไปทักทาย มีความคิด เกิดเหตุการณ์เช่นเดียว กลับไปให้ท่านเศรษฐีเห็นหน้าแล้ว กับคราวแรก บุตรชายคนที่สองจึง ไซร้ คงไม่พ้นต้องถูกลงโทษถึงตาย ได้ชื่อว่า จุลลปินถูก ส่วนบุตรชาย เป็นแน่ แต่ความที่ตนกับภรรยา เคยเป็นบ่าวเป็นนายกันมา จึงไม่ กล้าขัดใจ ได้แต่บ่ายเบี่ยงผัดวัน ประกันพรุ่งไปเรื่อย ๆ คนโตเพิ่มชื่อเป็น มหาปันถูก และฝากสั่งความไปถึงบิดามารดา ของตน ฝ่ายมหาชนเศรษฐีกับภรรยา ครั้งเมื่อธิดาสาวสุดรักสุดสวาทดั่ง ลักลอบหนีไปกับ แก้วตาดวงใจ ทาสหนุ่ม ทั้งสองท่านต่างกินไม่ได้ เนื่องมาจากความ เมื่อเด็กทั้งสองเจริญวัย วัน นอนไม่หลับ ครรภ์ยิ่งแก่ ธิดาเศรษฐี หนึ่ง มหามันถูกได้ถามมารดาว่า เศร้าโศกเพราะอาลัยในตัวลูกรักและ ยิ่งคิดถึงผู้เป็นที่พึ่งของนางคือบิดา ทำไมเขากับน้องชายจึงไม่มีญาติเช่น มีความเสียใจกับการกระทำต่ำทราม มารดา เวลานี้ นางลืมความผิด ปู่ ย่า ตา ยาย น้า อา เหมือนเด็ก ในอดีตที่เคยทำเอาไว้เสียสิ้น นึก อน ๆ เห็นชัดก็เฉพาะแต่ความรักความ d นางตอบบุตรชายคนโตไปว่า เอื้ออาทรที่เคยได้รับมาตลอด เมื่อ ในถิ่นนี้เราไม่มีญาติก็จริง แต่ใน สามีอิดออด นางก็นึกตำหนิว่าเขา กรุงราชคฤห์นั้น ลูกทั้งสองมีท่าน ช่างเป็นคนขลาดและเขลา ช่างไม่ ตาเป็นมหาเศรษฐี และบรรดาญาติ ไม่รักศักดิ์ศรีวงศ์ตระกูลของลูก ญาติสนิทมิตรสหายของท่าน ทั้งสอง ได้เข้ามาปลอบโยนแสดง ความเห็นอกเห็นใจ บางท่านมีความ เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ก็พูดจา ชักชวนให้ท่านเศรษฐีกับภรรยาเข้า กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร o