การยึดถือและการปล่อยวาง : หน้า 13/112

ของข้าแท้ ๆ ใครจะมายุ่งไม่ได้ ทะเลของข้า น้อยไหม มันไปถือ เอาทะเลเข้า แล้วเป็นของมัน เอา เข้าซี แล้วจะว่าไงล่ะ อีกคนหนึ่ง ไม่เช่นนั้น เข้าไปในป่าใหญ่ ๆ มัน ก็ยืนหัวเราะร่าเริงเชียว ป่านของ ข้า ๆ เอาล่ะซี เอายังไงกัน ไอ้นี่ คงจะยังไงน่ะหว่า หากว่าหญิงก็ ไอ้นี่มันเป็นยังไงน่ะหว่า ชายก็เป็น ยังไงน่ะหว่า สติมันจะวิการเสีย แล้วละเจ้า นั่นแน่เราก็หาว่าเขาท่า นั้นเข้า เพราะทะเลมันเป็นของใคร มันก็เป็นของกลาง ใครไปเอามันได้ ป่าก็ของกลาง ใครจะเอามันได้ ทีนี้มันไปเรือบินในอากาศ ไปพบ อากาศว่าง ๆ เข้า หัวเราะร่าเริง บันเทิงใจ อากาศนี้ของข้า ของกู ใครจะมายุ่งไม่ได้ เราจะถือมันมั่น คงทีเดียว เราก็จะเอาเสียอีกแล้ว ไอ้นี่ไม่ได้การละจะต้องระวังจะโจน ผิดจากความอดทน ขันตี ไม่ได้ ประสงค์อย่างนั้น ขันตี อดทน จริง อดทนน่ะ อดใจด้วยยินดี ในรูป เสียง รักใคร่ในรูป เสียง ให้ ใจขาด ยินดีก็ยินดีไป รักก็รักไป อดทน ทนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เสีย ทำ เป็นไม่เอาใจใส่เสียอย่างนั้นแหละ รูปก็อดทนเสีย เสียงก็อดทนเสีย ยินดีในกลิ่นก็อดทนเสีย ยินดีในรส ก็อดทนเสีย ยินดีในสัมผัสก็อดทน เสีย ไม่ยุ่งกับมันละ ยินดีในอารมณ์ ที่เกิดกับใจ ก็ไม่ยุ่ง วางใจเป็นกลาง หยุดเลย ยิ้มแฉ่งเชียว อย่างนี้ คนมีปัญญา อย่างนี้คนเห็นสูตร อย่างนี้คนทำถูก อย่างนี้คนมี ขันตี อดทน อดทนอย่างนี้แหละ ใช้ได้ อดทนอย่างนี้แหละไม่ไปไหนละ ไป นิพพานตรงทีเดียว ถ้าอดทนได้ อย่างนี้ไปนิพพานทีเดียว นิพพานนะ เป็นอย่างไรล่ะ? เครื่องบินกันละ มันเลยไปกันแล้วนี่ ครั้นจะแสดงให้กว้างไปกว่านี้ เวลา เราก็จะตกใจอย่างนี้ นี้ฉันใด เรา มาถือเอารูปเป็นของของเรา เป็น ยังไงบ้าง เออ อ้ายรูปนี้ของของข้า ละ เราจะเป็นยังไงบ้างนึกดูซิ รูป ของข้าน่ะ รูปใครล่ะ รูปสามีภรรยา รูปบุตรธิดานี่ล่ะนะ ไม่ใช่รูปใครละ รูปถ้วยโถโอชามเหล่านี้แหละของข้า ละก็ เอ๊ะ! อ้ายนี่มันเป็นยังไง ใจ คอมันจะเป็นยังไงเสียแล้วหรือ เออ ไม่พอ มันน้อย จำกัดเวลาหน่อย เรื่องมาก พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า นิพพาน ปรม วทนติ พุทธา แปล สยามภาษาว่า พระพุทธเจ้าทั้งหลาย รับสั่งนิพพานว่าเป็นเยี่ยมเยี่ยมยังไง เยี่ยมกว่าทั้งหมด เราอยู่ในมนุษย์ โลกนี้ นี่ก็เป็นหญิงเป็นชายอยู่ใน มนุษยโลกนี้ เป็นเด็ก เดิมเราก็เป็น เด็ก แล้วก็แก่ แปรมาเป็นลำดับ เราช่วยไต่ถาม ใจคอมันเป็นยังไง เป็นเด็กอยู่หนักเข้าก็รุ่นหนุ่มรุ่นสาว เสียแล้วหรือนี่ เพราะไม่รู้จักของ หนักเข้าก็เป็นหนุ่มเป็นสาว หนัก กลาง ถือว่าของข้าไปเสียหมด นี้ ไปยึดถือเอาอย่างนี้ ยึดถืออย่างนี้ ผิดหรือถูก? ผิด ผิดจาก ขันตี เข้าก็เป็นคนมีเล่ามีเรือน หนักเข้าก็ เป็นคนแก่แปรไป เป็นตาเป็นยาย ไปแล้ว แปรไปอย่างนี้ เราอยู่ใน มนุษยโลก มันแปรได้อย่างนี้ นี่มัน ไม่เที่ยงมันไม่ตรง แล้วมันจะดีหรือ ไม่ดีล่ะอยู่ในมนุษยโลกนี้ เยี่ยมหรือ ไม่เยี่ยมล่ะ เยี่ยมอะไร เยี่ยมป่าช้า นะซี ประเดี๋ยวก็เผา ๆ กัน ประ เดี๋ยวก็ฝังกัน เยี่ยมอะไรล่ะ มันไม่ เยยม ๆ เมื่อไม่เยี่ยม เอ้า ตอนนี้ไม่ อยู่ละในมนุษยโลก ไม่เยี่ยม เลย กว่านี้ไปอีก เลยไปไหน จาตุมหา ราช ไปเป็นเทวดาชั้นจาตุมหาราช ไม่ช้าเท่าไร เทวดาจาตุมหาราชไป อีกแล้ว แบบเดียวกับมนุษย์อีกแล้ว ดับไปอีกแล้ว เอ้า ไม่เอาละ ไม่เยี่ยม จาตุมหาราช ดาวดึงส์ ยามา ดุสิตา นิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตดี แบบ เดียวกันหมด ไม่เอา เรื่องพรรณนี้ ไม่เอาละ ยุ่งนัก เรื่องชั้นกามภพนี้ ไปรูปภพเถอะ ไปเป็นรูปพรหม พรหมปาริสัชชา พรหมปุโรหิตา มหา พรหมว ปริตตาภา อัปปมาณาภา อาภัสสรา ปริตตสุภา อัปปมาณสุภา สุภกิณหา เวหัปผลา อสัญญีสัตตา อวิหา อตัปปา สุทัสสา สุทัสสี อกนิฏฐา เป็นชั้น ๆ ขึ้นไป ๑๖ ชั้น ทีเดียว ไปเป็นพรหม ๑๖ ชั้น ชั้นใด ชั้นหนึ่ง ก็แปรแบบเดียวกัน ๆ พอสิ้นอำานาจรูปฌานก็ต้อง ไปเกิดมาเกิดอีก ไม่เที่ยงไม่แน่แปร ผันทั้งนั้น ไปเกิดเป็นอรูปพรหมเถอะ อากาสานัญจายตนะ วิญญาณัญ จายตนะ อากิญจัญญายตนะ เนว สัญญานาสัญญายตนะ พอถึงแนว สัญญานาสัญญายตนะ ท่านบอกว่า แปดหมื่นสี่พันมหากัปนั้นแน่ะ ไป กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๑