การเข้าถึงนิพพาน วารสารกัลยาณมิตร ปี 2535 ฉบับที่ 2 หน้า 30
หน้าที่ 30 / 112

สรุปเนื้อหา

ไปทวนมานับครั้งนับหนไม่ถ้วน ครั้น ละเอียดประณีตถูกส่วนเข้า อายตน นิพพานก็ดึงดูดธรรมกายของพระองค์ เข้าไปอยู่ในพระนิพพานนั้น เมื่อ ธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าถึง อายตนนิพพานแล้วขณะใด ขณะนั้น เรียกว่าเข้าถึงอนุปาทิเสสนิพพาน อายตนนิพพานที่เรียก ว่า อนุ ปาทิเสสนิพพานนี้ เมื่อธรรมกายของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ดี ของพระ อรหันต์ก็ดี เข้าไปแล้ว จะไม่กลับมา เวียนว่ายตายเกิดอีก สิ้นภพชาติกัน แต่เพียงแค่นี้ ประสบแต่ความสุข อย่างยิ่งตลอดไป ทุกชีวิต จบที่นิพพานจริงหรือ ? ที่สุดของชีวิตทุก ๆ ชีวิตไม่ว่า หญิงไม่ว่าชาย เมื่อสร้างความดีเต็มที่ แล้วธรรมกายก็เกิดขึ้นในตัว อาศัย ความดีได้เต็มที่ อุดมการณ์ข้อที่ ธรรมกายนี้เองที่จะนำให้เข้านิพพาน มันแล้ว ชาติใดชาติหนึ่งก็จะมาเกิด มีขันติมาก ๆ แล้วจะมีโอกาสสร้าง เพ

หัวข้อประเด็น

- การเข้าถึงนิพพาน

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ไปทวนมานับครั้งนับหนไม่ถ้วน ครั้น ละเอียดประณีตถูกส่วนเข้า อายตน นิพพานก็ดึงดูดธรรมกายของพระองค์ เข้าไปอยู่ในพระนิพพานนั้น เมื่อ ธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าถึง อายตนนิพพานแล้วขณะใด ขณะนั้น เรียกว่าเข้าถึงอนุปาทิเสสนิพพาน อายตนนิพพานที่เรียก ว่า อนุ ปาทิเสสนิพพานนี้ เมื่อธรรมกายของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ดี ของพระ อรหันต์ก็ดี เข้าไปแล้ว จะไม่กลับมา เวียนว่ายตายเกิดอีก สิ้นภพชาติกัน แต่เพียงแค่นี้ ประสบแต่ความสุข อย่างยิ่งตลอดไป ทุกชีวิต จบที่นิพพานจริงหรือ ? ที่สุดของชีวิตทุก ๆ ชีวิตไม่ว่า หญิงไม่ว่าชาย เมื่อสร้างความดีเต็มที่ แล้วธรรมกายก็เกิดขึ้นในตัว อาศัย ความดีได้เต็มที่ อุดมการณ์ข้อที่ ธรรมกายนี้เองที่จะนำให้เข้านิพพาน มันแล้ว ชาติใดชาติหนึ่งก็จะมาเกิด มีขันติมาก ๆ แล้วจะมีโอกาสสร้าง เพราะฉะนั้นที่สุดของชีวิตทุก ๆ ชีวิต เป็นคน เมื่อเกิดเป็นคนสะสมความดี ก็คือว่า วันหนึ่งเราต้องเข้านิพพาน มากเข้า ๆ ก็เข้าถึงธรรมกาย เข้าถึง แน่ ๆ ต่างกันแต่ว่าช้าหรือเร็ว ใคร นิพพานได้เหมือนกัน สำหรับเรื่อง ตั้งใจทำความดีก็เข้านิพพานได้เร็วใคร นิพพานนี้ ศาสดาอื่น ๆ ในโลกไม่รู้จัก ไม่ตั้งใจก็เข้านิพพานได้ช้า แต่ที่สุด มีแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้นที่ทรง ของทุก ๆ ชีวิตต้องเข้านิพพานทั้งนั้น รู้จัก เพราะฝึกพระองค์ถูกทาง จึงทรง ถามว่าเร็วหรือช้าจะมีประโยชน์ หรือ ยืนยันขันแข็งว่ามีจริง มีข้อดีข้อเสียต่างกันอย่างไร ก็ตอบได้ ว่า ถ้าเร็วก็หมดทุกข์เร็ว ถ้าช้าก็ยัง ต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกนาน ตอง เป็นทุกข์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องไห้เสียน้ำ ตาอีกหลายร้อยหลายพันโอ่งกว่าจะเข้า นิพพานกับเขาได้ ไม่เฉพาะแต่มนุษย์เรา แม้สัตว์ เดียรัจฉานทั้งหลาย เมื่อพ้นเวรของ ๒๘ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ โอวาทข้อที่ ๒ นี้เท่ากับบอกว่า ที่สุดของชีวิตน่ะ เราจะไปนิพพานกัน นะ เข้านิพพานแล้วสุขจริง ๆ แต่มี ข้อแม้ตรงที่ต้อง "อดทน" อดทนทำ ความดีให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป อดทนได้มาก เท่าไร ก็ไปนิพพานได้เร็วเท่านั้น พูดอีกนัยหนึ่งก็คือให้อดเปรี้ยวไว้กิน หวาน ทำอะไรอย่าเอาแต่อารมณ์ ให้ ต นหิ ปพฺพชิโต ปรูปฆาตี สมโณ โหติ ปริวิเหฐยนฺโต บรรพชิตผู้ฆ่าสัตว์อื่น เบียด เบียนสัตว์อื่น ไม่ชื่อว่าสมณะเลย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้ให้ เห็นความแตกต่างระหว่างบรรพชิตและ สมณะไว้อย่างชัดเจน ทรงกล่าวว่า “สมณะ” แปลว่า “สงบ” ส่วนผู้ที่ อ้างตัวว่าเป็นนักบวช เป็นบรรพชิต แล้วยังชอบฆ่าสัตว์บูชายัญก็ดี ยังชอบ เบียดเบียนกลั่นแกล้งวางอำนาจกับชาว โลกอยู่ก็ดี อย่าได้ไปไว้ใจ อย่าได้ไป
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More