การบวชของเจ้าชายยุธัญชัย : หน้า 91/112

ต้องระเหยหายไป... "ขอถวายบังคมพระองค์ผู้ พระองค์ทรงครุ่นคิดทบทวน ทรงเป็นจอมทัพ ผู้แวดล้อมด้วย ถึงความเป็นจริงของชีวิต ทรงคิด มิตรและอำมาตย์ ข้าแต่พระทูล ว่า พระองค์จะดำรงตนอยู่เช่นนี้ กระหม่อม หม่อมฉันปรารถนาจะ ปล่อยชีวิตให้เป็นตามที่มันเป็นไป บวช ขอได้โปรดทรงอนุญาตเถิด" ครอบครองราชสมบัติและอาณา พระเจ้าสัพพทัตได้ฟังดังนั้น ประชาราษฎร์ จวบจนกระทั่งชรา ก็แปลกพระทัย และสิ้นพระชนม์ไป เช่นปกติชีวิต "อะไรกันลูกพ่อ อะไรทำให้ มนุษย์ที่เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร เจ้าคิดอย่างนั้น เจ้าไม่พอใจเรื่อง หรือว่า น่าจะมีทางหนึ่งทางใดที่ อะไรหรือ บอกพ่อ พ่อจะจัดการให้” สามารถจะพาคนให้พ้นจากความ “หามิได้เสด็จพ่อ ไม่มีสิ่งใด ชราและความตายไปได้ การบวช! เลยที่หม่อมฉันไม่พอใจ หม่อมฉัน น่าจะเป็นวิธีเดียวที่ทำให้คนพ้น ได้รับความสุขสมบูรณ์เพียบพร้อม จากการเวียนว่ายตายเกิดอีก ทุกอย่าง แต่หม่อมฉันปรารถนา คิดดังนี้แล้วเจ้าชายยุธัญชัย จะมีที่พึ่ง ที่พึ่งสำหรับชีวิต ที่ความ จึงตัดสินพระทัยเด็ดขาด เสด็จไป หาพระเจ้าสัพพทัต พระราชบิดา กราบทูลว่า แก่ชราจะมาครอบงำไม่ได้ จะ กำจัดไม่ได้ จะแสวงหาอมตนิพ พาน หม่อมฉันจึงจำต้องสละ ความสุขทางโลก ขอพระองค์โปรด อนุญาตให้หม่อมฉันบวชเถิด" "ลูกเอ๋ย ลูกอย่าคิดบวชเลย ลูกเป็นที่มั่นหมายของพ่อแม่ และ ราษฎร ที่จะได้สืบราชสมบัติปก ครองไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินแทนพ่อ” "ข้าแต่พระราชบิดาผู้ทรงเป็น จอมทัพ ขอพระองค์อย่าทรงห้าม หม่อมฉันบวชเลย เรื่องปกครอง แผ่นดินขอให้เป็นภาระของผู้อื่นเถิด "ลูกเอ๋ย เจ้าเป็นที่รักยิ่งของ พ่อแม่ สิ่งใดเป็นความสุขของลูก พ่อแม่ยินดีทำให้เสมอ สิ่งใดที่ เป็นความสุข เป็นที่ต้องการ เป็น ที่รักที่ยินดีของลูก จงบอกพ่อเถอะ อย่าไปบวชเลยนะลูก” "ข้าแต่พระราชบิดาที่เคารพ ยิ่งของหม่อมฉัน ไม่มีสิ่งใดอีกแล้ว กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๙๙