นิพพานและความอดทน : หน้า 29/112

ความอดทนต่อการยั่วเย้าทั้งหลายเป็น นิพพานมี ๒ อย่าง ตบะ คือเป็นเครื่องเผาผลาญบาป เผา ผลาญกิเลส เผาผลาญความชั่วอย่างยิ่ง พระอรหันต์ทั้งหลาย ท่านรู้ท่านเห็น เท่ากับทรงบอกพระภิกษุสามเณรและ พระนิพพาน ท่านจึงขยายความและ ชาวพุทธทั้งหลายว่า “เกิดมาเป็นคน ต้องอดทนนะลูก” โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทนต่อการกระทบกระทั่ง อดทนต่อ ความเย้ายวนต่าง มิฉะนั้นแล้ว ชาตินี้จะเอาดีไม่ได้ อุดมการณ์ข้อที่ ๒ นิพพาน ปรม วทนฺติ พุทธา ท่านผู้รู้ทั้งหลายย่อมกล่าวพระ นิพพานว่าเป็นเยี่ยม คำว่า "นิพพาน" มีค่าแปล ค่า ท่านผู้นั้นหมดกิเลสบริสุทธิ์อย่างยิ่งแล้ว พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และ ก็จะถูกดึงดูดเข้าไปอยู่ในนิพพานนั้น เพื่อเสวยความสุขตลอดไปโดยไม่ถอย หลังกลับ การได้รับความสุขอย่างยิ่ง ในนิพพานเป็นนี้ อุปมาเหมือนทหาร หลบเข้าไปในบังเกอร์ หรือหลุมหลบภัย กระสุน หรือระเบิดก็ตามเข้าไปทำ อันตรายไม่ได้ ต่างกันแต่ว่าเป็นการ หลบเข้าไปอยู่ชั่วครั้งชั่วคราว ในนิพ พานเป็นนี้ ทุกข์โศกโรคภัยใด ๆ ก็ไม่ บันทึกไว้อ่านดูในพระไตรปิฎกก็จะพบ นิพพานนั้นมี ๒ อย่าง คือ สอุปาทิเสสนิพพาน และอนุปาทิเสส นิพพาน ซึ่งนักปฏิบัติธรรมมักพูด เป็นภาษาชาวบ้านให้เข้าใจได้ง่าย ๆ ว่า สอุปาทิเสสนิพพาน คือ นิพพานเป็น และอนุปาทิเสสนิพพาน คือ นิพพาน ตาย สามารถเข้ามารบกวนจิตใจได้เลย พระอรหันต์สามารถเข้านิพพาน นิพพานเป็นคือนิพพานประเภท เป็นหรือสอุปาทิเสสนิพพาน อยู่เป็น ที่เข้าได้ตั้งแต่ผู้หมดกิเลสนั้นยังมีชีวิตอยู่ เช่น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเข้านิพ- อธิบายได้หลายอย่างตามสถานะที่ต้อง พานเป็นทันทีที่พระองค์ตรัสรู้ เมื่อคืน การเน้น เช่น นิพพาน ปรม วทนต์ พุทธา นิพพานคือความเป็นเยี่ยมไม่มีสิ่งใด เสมอเหมือน นิพพาน ปรม สุข นิพพานคือ ความเป็นสุขอย่างยิ่ง นิพพาน ปรม์ สุญญ์ นิพพาน คือความเป็นสูญอย่างยิ่ง วันเพ็ญ กลางเดือน 5 ก่อนพุทธศักราช ๔๕ ปี แล้วพระองค์ก็ทรงสั่งสอนชาว โลกเรื่อยมา พระอรหันต์สาวกทั้งหลาย เช่น พระโมคคัลลาน์ พระสารีบุตร พระ อนุรุทธ ฯลฯ ก็เข้านิพพานเป็นทันที ที่หมดกิเลสเป็นพระอรหันต์ แล้วต่าง ก็ช่วยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประกาศ พุทธพจน์ ๒ บทหลังนี้เองที่ พระศาสนาจนตลอดอายุของท่าน ชาวพุทธ ทั้งภิกษุ สามเณร อุบาสก นิพพานตาย คือนิพพานที่เข้า อุบาสิกามักนำมาถกเถียงกันเนื่องจาก เมื่อกายเนื้อแตกดับแล้ว ส่วนใหญ่ขาดการฝึกสมาธิอย่างถูกต้อง จริงจัง ถ้าใครก็ตามที่ฝึกสมาธิจนเข้า นิพพานอยู่ที่ไหน สุขในนั้นจนตลอดชีวิตของท่าน ไม่ใช่ เข้าไปหลบอยู่ชั่วคราว ส่วนพระโสดา บัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี ท่านเข้านิพพานเป็นได้เหมือนกัน แต่ เข้าได้ชั่วคราว ยังไม่แนบสนิท เดี๋ยว ก็ถอน เพราะฉะนั้นท่านก็มีสุข มีทุกข์ ปน ๆ กัน แต่สุขของท่านเป็นสุขยิ่ง กว่าสุขทางโลกของพวกเรามากมายนัก ส่วนอนุปาทิเสสนิพพาน หรือ นิพพานตาย เป็นอายตนนิพพาน (อ่านว่า อา-ยะ-ตะ-นะ-นิพพาน) ถาม ว่าอยู่ที่ไหน นักปฏิบัติธรรมทั้งหลาย ได้พบได้เห็นด้วยธรรมกายแล้วว่าอยู่พ้น จากภพสามไปอีกมาก ที่นั่นมีสภาพ สว่างเป็นแก้วใสทั้งหมด บริสุทธิ์ และ งดงามอย่างยิ่ง เมื่อผู้ใดเข้าถึงธรรม ถึงธรรมกายมีปัญญาทางธรรมสมบูรณ์ ถ้าถามว่านิพพานอยู่ที่ไหน ก็ กายย่อมรู้ย่อมเห็นได้ด้วยตนเอง จริงแล้ว ย่อมมีความเห็นตรงกันเป็น ตอบได้ทันทีว่าสอุปาทิเสสนิพพานหรือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเมื่อทรง เอกฉันท์ว่า นิพพานเป็นสิ่งที่เลิศที่สุด นิพพานเป็นนี้อยู่ที่ศูนย์กลางกายของ คือเมื่อใครบรรลุแล้วย่อมพ้นทุกข์และ ธรรมกายภายในตัวของเราเอง ตรงศูนย์กลางกายของธรรม เป็นสุขจริง สุขใด ๆ ทั้งที่เป็นของ มนุษย์และของทิพย์ย่อมไม่สามารถ เทียบเทียมได้ กายอรหัต เป็นเหตุว่างและบริสุทธิ์ อย่างยิ่ง เรียกว่า นิพพาน เมื่อใจของ พระชนม์ครบ ๘๐ พรรษาแล้ว ร่างกาย ที่ประกอบด้วยเลือดเนื้อของพระองค์ ก็ถึงคราวแตกดับไปเป็นธรรมดา ใน เวลานั้น พระองค์ทรงเดินฌานสมาบัติ ตั้งแต่ปฐมฌานถึงอรูปฌาน เดินทบ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕ กัลยาณมิตร ๒๗