โอวาทปาฏิโมกข์ : หน้า 26/112

โอวาทปาฏิโมกข์ หัวใจของพระพุทธศาสนา ต่อจากหน้า ๑๗ คนละอย่างกับ พระปาติโมกข์ ที่พระ ภิกษุต้องไปลงโบสถ์ฟังกันทุก ๑๕ วัน หรือทุกกึ่งเดือน ตามปกติพระภิกษุจะ ต้องลงโบสถ์เพื่อฟังพระปาติโมกข์อย่าง น้อยทุกกึ่งเดือน คือวันพระขึ้น ๑๕ ค่ำ และวันพระแรม ๑๕ ค่ำ พระปาติโมกข์ หมายถึง ศีล ๒๔ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ เห็นเป็นโอกาสดี จึงทรงประทานพระ ๒๒๗ ข้อ ซึ่งเป็นแม่บทที่พระภิกษุ โอวาทซึ่งเป็นพระโอวาทที่ไม่เหมือน จะต้องจดจำให้ดีสำหรับเป็นวินัยควบ ครั้งใด เพราะผู้ฟังในครั้งนี้ล้วนเป็น คุมตัวเองและหมู่คณะ แต่ "โอวาท พระอรหันต์ซึ่งหมดกิเลสแล้ว ปาฏิโมกข์” ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรง การประชุมครั้งนี้ต้องถือเป็นการ แสดงในครั้งนั้น เป็นพระโอวาทที่เป็น ประชุมที่ยิ่งใหญ่และให้ผลมาก เพราะ หลักเป็นประธานในการประกาศพระ มีเหตุอัศจรรย์เป็นแรงสนับสนุนถึง ๔ ประการคือ ๑. พระภิกษุจำนวนมาก ถึง ๑,๒๕๐ รูป มาประชุมกัน โดยมิได้ นัดหมาย ๒. พระภิกษุเหล่านั้นล้วนเป็น เอหิภิกขุอุปสัมปทา คือเป็นพระภิกษุ ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงประทาน การอุปสมบทให้ด้วยพระองค์เอง ๓. พระภิกษุเหล่านั้นล้วนเป็น พระอรหันต์ทรงอภิญญา 5 ทั้งสิ้น ไม่ใช่พระอรหันต์ธรรมดา ๆ ๔. วันนั้นเป็นคืนวันเพ็ญเดือน คืนวันเพ็ญถือเป็นเวลาที่ดีที่สุด ๓ ด้วยกัน ท่านเรียกว่า โอกาสโลก เป็นใจ คือ กลางคืนอากาศไม่ร้อน ทั้งดวงจันทร์ ก็สว่างนวล ไม่มีเมฆหมอกมาบัง ท้องฟ้าแจ่มใส เหมาะอย่างยิ่งในการ ฟังธรรม “โอวาทปาฏิโมกข์” กับ การสวด “ปาติโมกข์” - สำหรับโอวาทปาฏิโมกข์นี้ เป็น ศาสนา ในโอวาทปาฏิโมกข์ ข้อความ ๓ ตอน ตอนที่ ๑ ขนตี ปรม ตโป ตีติกขา ความอดทน คือ ความทนทาน เป็นตบะอย่างยิ่ง นิพพาน ปรม วทนฺติ พุทธา ท่านผู้รู้ทั้งหลาย ย่อมกล่าว พระนิพพานว่าเป็นเยี่ยม นหิ ปพฺพชิโต ปรูปฆาตี สมโณ โหติ ปร์ วิเหฐยนฺโต บรรพชิตผู้ฆ่าสัตว์อื่น เบียดเบียนสัตว์อื่น ไม่ชื่อว่าสมณะเลย เอต พุทฺธานสาสน์ นี้เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า ทั้งหลาย