การฝึกสมาธิและการรักษาศีล : หน้า 35/112

๕. ปนตญฺจ สยนาสน์ ที่ จะได้สักที ตัวอย่าง เช่น รู้ว่าศีล ๕ ดี นอนที่นั่งอันสงัด คนเราหากไปอยู่ แต่ก็ไม่ตั้งใจปฏิบัติให้เคร่งครัด ความ ในที่จ้อกแจ้กจอแจ ไม่ว่าใครใจก็ฟัง จริงอยากจะปฏิบัติเหมือนกัน แต่อด เป็นพระจึงต้องหมั่น ง่าย ถึงเวลาจะปฏิบัติธรรม จะฝึก สมาธิใจก็รวมเป็นหนึ่งยาก มันคอย จะเตลิดไป วิธีแก้ก็คือให้เลือกอยู่ในที่ สงบ ๆ เพื่อให้ใจอยู่กับเนื้อกับตัว เผลอไม่ได้ พอรู้สึกคัน ๆ เป็นต้อง ตบผัวะลงไปทุกที ถามว่าตั้งใจจะตบ ยุงให้ตายหรือเปล่า ตอบว่าเปล่า แต่ มือมันไปโดยอัตโนมัติบางครั้งไม่อยาก จะด่าจะว่าใครเลย แต่มันก็เคยปาก สำรวมในปาฏิโมกข์ให้ดี วัดก็ได้ ป่าก็ดี เผลอแผล็บเดียวด่าไปแล้วตั้งหลายชุด ถ้าเป็นที่สงบ ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ ก็เพราะเรายังไม่ แม้เป็นฆราวาส ก็ต้องหมั่น สํารวมศีลเช่นกัน สำหรับพวกเราที่อยู่กลางเมือง ได้ฝึกสมาธิ ตราบใดที่ยังไม่ได้ฝึกสมาธิ กลางกรุงหาความสงบไม่ค่อยจะได้ คุณธรรมต่าง ๆ เหล่านี้จะไม่เกิดขึ้น วัดพระธรรมกายก็จัดธุดงคสถานไว้ เลยอย่างแน่นอน ให้แล้ว วันธรรมดาอยู่บ้านก็อยู่ไป วัน ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ ก็แบกกลดมาก แล้วกัน มีที่เงียบ ๆ ที่พวกเราช่วย กันซื้ออยู่กลางทุ่ง ท่าไว้ให้แล้วนะ แม้ที่สุด ในบ้านเรือนของเราก็ ต้องจัดมุมสงบ ขึ้นด้วย เช่น มี ห้องพระไว้ในบ้าน แม้ที่สุด เราเรียนเรื่องขันติ คือ ความอดทน เรารู้ว่าความอดทนน่ะดี แต่ทำอย่างไร จะให้เรามีความอดทน ยิ่ง ๆ ขึ้นไป ลองสุ่มสี่สุ่มห้าไปแล้วก็ ตั้งหลายอย่าง หัดวิ่งมาราธอนก็แล้ว ๆ ไปต่อยมวยก็แล้ว กีฬาก็เล่นแล้ว แต่ ตรวจสอบดูความก้าวหน้าทางจิตก็พบ ว่าไม่ได้ทำให้เรามีความอดทนอะไร สำหรับทุกคนใน มากขึ้นมาเลย โดยเฉพาะความอดทน บ้านไว้ปลีกตัว ประเภท ตีติกขา ครั้นมาเข้าวัดแล้ว ปฏิบัติธรรมหา จึงรู้ว่าอันที่จริงถ้าอยากจะฝึกให้ตนเอง มีความอดทน ไม่ต้องไปวิ่งมาราธอน ความสงบบ้าง โดยย่อ คือรู้จักหา ไม่ต้องไปต่อยมวย ไม่ต้องไปทำอะไร มุมสงบอยู่เพียง เสี่ยง ๆ ทั้งนั้น ทำง่าย ๆ เพียงลงมือ นั่งสมาธิ เมื่อนั่งสมาธิลงไปนั่นแหละ เป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกความอดทน ลำพัง ๆ บ้าง - 5.อธิจิตฺเต จ อาโยโค ประ กอบความเพียรในอธิจิต การประกอบ ความเพียรในอธิจิต หมายถึง การฝึก สมาธิภาวนาให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป เพราะเป็น ธรรมดาของปุถุชน แม้จะได้ฟังหรือ ร่ำเรียนธรรมะมามากมายตั้งแต่เล็ก จนโต ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคุณธรรมทั้งหลาย เพราะอะไร... ก็ลองถามตัวเอง ว่า ขณะที่เรานั่งอยู่ ถ้ามีใครมาร้อง เพลงเพราะ ๆ อยู่ข้างหลัง ระหว่าง การนั่งเฉย ๆ ไม่หันไปดูหน้าคนร้อง กับการหันไปดูนั้น อย่างไหนจะยาก กว่ากัน เราก็จะพบว่าการนั่งเฉย ๆ เหล่านั้นเป็นสิ่งดีแต่เราก็ปฏิบัติไม่ค่อย ไม่ใส่ใจยากกว่า เพราะมันเหมือนมี กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๒๓