การทำความดีและการกลั่นกรองใจ : หน้า 34/112

ทําความดี การทำใจให้ผ่องใส ก็จะ เริ่มเกิดขึ้นในตัวเองโดยอัตโนมัติ ทั้งนั้นแหละ เขาให้ด้วยความเคารพ ทำความดี และกลั่นกรองใจให้ใสยิ่ง ในทาน ด้วยความเคารพในธรรมะที่ ขึ้นอีก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้และเคารพ ๒.อนูปฆาโต การไม่เข้าไปทำ ๔.มฤตญญตา ๑ ภตฺตสุสม ร้ายกัน ปัญหาข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้นไม่ ว่าพระภิกษุสามเณรท่านตั้งใจปฏิบัติ ความเป็นผู้รู้ประมาณในภัตตาหาร หนักหนาสาหัสแค่ไหน ตามที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนเอาไว้ บางคนไม่รู้จักประมาณในการกิน กลาย ห้ามใช้ความรุนแรงเข้าแก้ปัญหาเด็ด เขาจึงนำของมาถวายให้ท่านได้ดำเนิน ว่ากรณีใด ชาด อย่าทําร้ายกัน อย่าลงมือลงไม้ กัน อย่าถึงกับล้างผลาญกันเลย เพราะถ้าไม่รุนแรงกันแล้ว วันหน้ายัง พอมีทางเจรจากันรู้เรื่อง รุนแรงกัน เมื่อไร ก็จองเวรกันไม่รู้จบเมื่อนั้น ยิ่ง ชีวิตอย่างสะดวกสบาย ถ้าพระเณร ไม่สำรวมในปาฏิโมกข์ ไม่สำรวมศีล ก็กลายเป็นพระไม่จริง เณรไม่จริง เมื่อ ไปบริโภคใช้สอยของของเขาเข้าก็แบก บาปละซิ เป็นพระจึงต้องหมั่นสำรวม เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ปกครองบ้านปกครอง ในปาฏิโมกข์ให้ดี แม้เป็นฆราวาสก็ เมือง จะแสดงความกำแหงหาญอะไร ต้องหมั่นสำรวมศีลเช่นกัน อย่างน้อย ก็ไม่ทำทั้งนั้น เพราะจะเป็นการก่อเวร วันธรรมดาก็รักษาศีล ๕ วันโกน วัน สองข้างทาง แบกบาปไปหลายภพ หลายชาติ ถ่วงให้ไม่ได้ไปนิพพานกับ เขาหรอก โดยย่อคือระวังมือ ระวัง เท้าให้ดี อย่าแกว่งไปหาเสี้ยน ถ้า ระวังได้ ก็เป็นการละชั่ว ทำความดี กลั่นกรองใจให้ใสอีกขั้นหนึ่ง 07. พระ ก็รักษาศีล ๘ ถ้าไม่ระวังกันจะ มีนรกเป็นที่ไป พวกเราบางคนสงสัยว่า ศีลของ ฉันก็ดีนะ ทำไมคนโน้นยังไม่ชอบฉัน คนนี้ยังไม่พอใจฉัน บางคนทำท่าชัง น้ำหน้าฉันด้วย ก็ตอบว่า เนื่องจาก ศีลน่ะดีแล้ว แต่มารยาทหลาย ๆ อย่าง ของเรายังดีไม่พอ เช่น มารยาทใน การนั่งฟังเทศน์ไม่ดี นั่งไปก็หาวไป เรือไป บางทีก็ปล่อยกลิ่นปล่อยเสียง ทำความ ปาฏิโมกเข จ สวโร ความ สำรวมในพระปาฏิโมกข์ สำหรับพระ ภิกษุ ปาติโมกข์คือศีล ๒๒๗ ข้อ ต้อง หมั่นสำรวมให้ดี ถ้าสำรวมไม่ดี ทำ พลาดตกหล่นไป การดำรงชีวิตใน น่าเกลียดออกมาจากตัว เพศพระภิกษุสามเณรจะลำบากเพราะ รำคาญให้กับคนข้าง ๆ อย่างนี้ถึงศีล ต้องอาศัยให้ชาวบ้านเขาเลี้ยง คิดดู จะดีอย่างไรก็ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ให้ดี ข้าวปลาอาหารที่ชาวบ้านเขา ไม่มีใครอยากร่วมงาน เพราะฉะนั้น เอามาให้ฉัน สบงจีวรที่เขานำมาให้นั่ง ทุกคนจึงต้องให้ความสำคัญของการฝึก เสื่อที่เขาเอามาปูให้นั่งศาลา สิ่งของ มารยาท ไม่ว่าจะเป็นมารยาทในการ เหล่านี้ ถ้าว่าไปแล้วโบราณท่านใช้อยู่ กิน การนอน การเดิน การนั่ง แม้ที่สุด คำหนึ่งว่า “พระเณรนี้ใช้ของบนหัว เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ควรซักทำความสะอาด อยู่เสมอ เพื่อไม่ให้กลิ่นสาบของเรา ไปรบกวนคนที่อยู่ใกล้ ๆ ตัว โดยย่อคือ ต้องนุ่มนวล อ่อน ชาวบ้าน” ทำไมจึงว่าอย่างนั้น ดูเอาก็ แล้วกัน ชาวบ้านน่ะ เวลาเอาของมา ถวายพระ เขาจบอธิษฐานขึ้นเหนือหัว โยน แต่ไม่อ่อนแอ ซึ่งก็เป็นการละชั่ว เป็นคนกินล้างกินผลาญ บางคนไม่รู้ จักเลือกของว่า ของใดควรกินหรือไม่ ควรกิน คนกินเป็นต้องฉลาดในการ พิจารณาว่า ฤดูนี้ เดือนนี้ของสิ่งใดดี และราคาถูก ของสิ่งใดราคาแพง ของ ที่แพงเพราะฤดูกาลก็อย่าขึ้นซื้อ ควร มองหาของอย่างอื่นที่จะชดเชยแทนกัน ได้และราคาถูกกว่าด้วย อย่างไรก็ตาม อย่าลืมว่าน่าจะมีคุณค่าอาหารทัดเทียม คือทั้งต้องเลือกอาหารเป็น กันด้วย และต้องมีความรู้ทางด้านโภชนาการ คือรู้คุณค่าอาหาร ไม่เช่นนั้นก็ยากที่ จะอยู่ในโลกนี้ได้อย่างผาสุก แม้ในการปฏิบัติธรรม ถ้าไม่มี ความรู้เกี่ยวกับเรื่องอาหารเสียบ้าง ร่างกายก็อาจจะทนทานไม่ไหว ทําให้ เสียการปฏิบัติธรรม กินมากเกินไปก็ ไม่ดี กินน้อยเกินไปก็ไม่ดี ยิ่งอดก็ยิ่ง ไม่ดีหนักเข้าไปอีก ให้รู้จักประมาณใน การกินนี้ เป็นเรื่องให้รู้จักระวังรักษา สุขภาพนั่นเอง เพราะถ้ากายเนื้อป่วย ไข้ไม่แข็งแรงเสียแล้ว การปฏิบัติธรรม ของเราก็ไม่ราบรื่น ตรงกันข้าม ถ้า เรารู้จักเรื่องโภชนาการอย่างดี เราก็ จะสามารถรักษาสุขภาพได้ดี ถึงคราว ปฏิบัติธรรมก็ปฏิบัติได้ก้าวหน้าเร็ว ยก ตัวอย่างง่าย ๆ เพียงแค่กินมากเกินไป สัก ๔-๕ ค่า ยังทำให้เกิดผลเสีย คือ ทำให้ง่วงง่าย นั่งสมาธิก็สัปหงก โงกเงา ซึมเซา และจะท้อแท้ในที่สุด โดยย่อ ก็คือ ระวังท้องนั่นเอง ๑๒ กัลยาณมิตร กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕