การบวชและการปฏิบัติธรรม : หน้า 105/112

ไตร่ตรองทบทวนหลายเที่ยว กลายเป็นสามเณรจุลลปินถูกผู้มี ระหว่างเดินรอนแรมมาตาม ไม่เพียง ทาง ผ่านพบผู้คนมากมาย ฐานะ ทั้งยากจนและปานกลาง ครั้นย่าง แล้วจึงตัดสินใจ ขออนุญาตท่านตา เท้าล่วงเข้าประตูพระนครราชคฤห์ ออกบวชปฏิบัติธรรม เพื่อทำให้ถึง เห็นตึกสูงตระหง่าน ปราสาทใหญ่ ที่สุดแห่งทุกข์โดยเด็ดขาด จุลลปันถกผู้เคยเฉลียวฉลาด ได้ ปัญญาทึบในทันใด ดอกบัวโกกนุท มีกลิ่นหอม ไม่ปราศจากกลิ่นหอม ซึ่งบานแต่ โตโอฬารตระการตา เมื่อผู้นำทาง ปรารถนาบวช จงบวชเถิด เข้าฉันได พามาหยุดยืนที่หน้าประตูบานใหญ่ พ่อ" ท่านเศรษฐีบอกอนุญาตหลาน ท่านจงดูพระอังคีรสผู้ไพ จ้าในอากาศ ฉะนั้น แล้วกล่าวขึ้นว่า นี้คือปราสาทของ คนโตด้วยหยาดน้ำตานองหน้านาน โรจน์ เหมือนพระอาทิตย์ส่องแสง ท่านตาท่านยายของคุณหนู สองพี่ นักหนาแล้วที่ดวงตาทั้งคู่ของท่าน น้องต่างตกตะลึงจังงังความรู้สึกนั้น ต้องเปียกชุ่มอยู่กับคราบน้ำตาเพราะ เปรียบเหมือนถูกฉุดจากแดนนรก ทุกข์ใจรุมเร้า บัดนี้ ดวงตาคู่เดิม แล้วถูกส่งขึ้นสรวงสวรรค์ในทันที กลับชุ่มฉ่ำขึ้นมาอีกครั้งด้วยหยาดน้ำ ตาเย็น เพราะความปีติที่จะได้เห็น ทันใด คาถาเพียงสั้น ๆ บทเดียว ตามข้างต้น สามเณรจุลลบันถูกใช้ เวลาท่องถึง ๔ เดือน ยังจำไม่ได้ สาเหตุนั้น เนื่องจากเศษกรรมใน ทั้งสองได้รับความรักความ ชายผ้าเหลืองของพระหลานชาย อดีตตามส่งผล คือ ณ กาลแห่ง เมตตาความเอาใจใส่ ได้รับการ ท่านเศรษฐีพาหลานชายไป บำรุงบำเรอด้วยเสื้อผ้าประณีตบรรจง กราบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อ อาหารชั้นดีมากมายหลากรสหลาย ขอบวช ทรงอนุญาตให้บวชได้ตาม แบบ ตกค่ำ ท่านตากับท่านยายยัง ความประสงค์ กรุณาพาไปฟังธรรมที่พระอารามด้วย พระมหา นอก เป็นพระ เป็นประจํา ภิกษุผู้ใฝ่การศึกษา และเคร่งครัด มหาบันถูกฟังพระธรรมเทศ ในการประพฤติปฏิบัติตามพระธรรม นาแล้วพิจารณาครองตาม ทั้งยัง วินัย ดังนั้น เพียงเวลาไม่นาน คิดเปรียบเทียบระหว่างชีวิตของตน ท่านก็ได้บรรลุอรหัตผล กับน้องและมารดา เราสองคนพี่ สุขด้วยอมตธรรมผ่านไปได้ น้องเกิดและอยู่อย่างยากจน บุญ ระยะหนึ่ง พระมหาปันถูกเริ่มคิด อันใดส่งผล จึงได้มาเสวยสุข ณ ถึงจุดลปันถูกน้องชาย ซึ่งเคยได้ ปราสาทกับท่านตาท่านยาย มารดา ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน เราจะ นั้นเล่า เสวยสุขมาแต่อ้อนแต่ออก ช่วยจุลลปันถูกให้ลิ้มรสสุขบรมสุขนี้ บาปอันใดส่งผล จึงเห็นผิดเป็นชอบ ได้หรือไม่หนอ พระเถระตัดสินใจ ยอมละทรัพย์มากมายและความสุข ไปเยี่ยมท่านตา แล้วเอ่ยวาจาขอให้ สบายทั้งหลาย ไปตรากตรำลำบาก จุลลปันถกบวช ท่านเศรษฐีผู้มี กับทาสหนุ่มบิดาเรา ซึ่งหาสง่าราศี ดวงตาเห็นธรรมแล้ว บอกอนุญาต ไม่ได้เลย ด้วยความเต็มใจ สิ่งใดเล่า คือหลักประกัน เนื่องจากจุลลปันถกบวชเมื่อ สุขที่เราได้ในปัจจุบันจะไม่เปลี่ยนไป อายุยังไม่ถึง ๒๐ ปี ดังนั้นจึง ในเมื่อพระพุทธองค์ทรงย้ำอยู่เนืองๆ ต้องบรรพชาเป็นสามเณร ตั้งอยู่ใน ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอนิจจัง คือ ศีล ๑๐ หลังจากบรรพชาแล้ว อดีตสมัยพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า พระจุลลปันถกเป็นภิกษุผู้มีปัญญา เฉลียวฉลาด ท่านเคยหัวเราะขบขัน เมื่อเห็นพระภิกษุรูปหนึ่งท่องจำพระ คาถาไม่ได้ ภิกษุรูปนั้นเกิดความ อายจึงละความเพียรเลิกเรียนธรรม กรรมนั้นจึงไปตกกับผู้ก่อ คือ พระ จุลลปันถูกมาหลายภพหลายชาติ กระทั่งเหลือเพียงเศษกรรมในชาตินี้ พระอรหันต์มหาปันถกพยา- ยามเคี่ยวเข็ญ ใจเย็นเปลี่ยนวิธีสอน ครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ไม่ประสบผล คงเป็นเพราะว่าสามเณรน้องชาย เป็นผู้อาภัพในพระศาสนา จึงหมด โอกาสทำให้ถึงที่สุดแห่งทุกข์ ดังนั้น ท่านจึงบอกให้สามเณรน้องชายสา สิกขา กลับไปช่วยท่านตาประกอบ อาชีพแบบฆราวาสวิสัย สามเณรจุลลปินถูกมีใจรักใน พระพุทธศาสนา ไม่ยอมสึก ท่าน อยู่ต่อจนกระทั่งอายุครบได้บวชเป็น พระภิกษุ (อ่านต่อฉบับหน้า) กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๐