ประสบการณ์การอบรมธรรมทายาท : หน้า 35/125

หน้าปก (ปัจจุบันคือพระสุธรรมยานเถร เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย) พระรูปนี้ผ่อง ใส ดูเทปก็อื้อ! สอนแบบหลวงพ่อวัดปากน้ำ อยากฟังว่าท่านจะสอนยังไง ได้คุยกับน้อง ที่ยืนอยู่ที่ซุ้ม ดูเขามีมารยาทดี ยอมรับว่า ส่วนหนึ่งผมประทับใจกัลยาณมิตรที่ทำงาน ด้านนี้ เพราะการต้อนรับดี แสดงว่าธรรมะ มีสิ่งดี ทำให้คนละเอียดอ่อน นุ่มนวล ปฏิสันถารดี คุยกับเขาเรื่องไปวัดไปยังไง ขึ้นรถมาวัดครั้งแรกวันอาทิตย์ต้นเดือนที่ ๔ เมษายน ๒๕๓๐ ผมไปวัด ๓ ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชาย ครั้ง ก็ล้างที่เขี่ยบุหรี่ ทิ้งเลย รู้สึกว่าไม่ต้องสูบแล้ว คุณแม่ก็ไม่ เชื่อนะ ผมเห็นว่ามันเป็นโทษเอง พอใจ ละเอียดเข้าจะเห็นเป็นภาพเลยว่า บุหรี่ เข้าไปทำลายในตัวเราและคนรอบข้าง ทน ไม่ไหวเลยต้องหยุด ไม่แตะต้องอีกเลย ตอนนั้นเริ่มรักษาศีล ๘ เตรียมเนื้อเตรียม ตัวลุย เพราะจะมีการอบรมธรรมทายาท ภาคพรรษา รุ่นที่ ๓ ปี ๒๕๓๐ มีข้อความ ประชาสัมพันธ์ว่า “ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูก ผู้ชาย” ผมประทับใจมากนะ รู้สึกภูมิใจ ว่าเราได้บวชมาแล้วหนึ่งครั้ง ถ้าบวชอีกครั้ง ก็จะไม่สึก ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าเราสะ สางทุกอย่างได้ เรื่องนี้ทุกคนสามารถทำได้ การอบรมช่วงแรกรู้สึกร้อนมาก มี ฝึกวินัยภาคสนามที่โรงเรียนการบินกำ แพงแสน มีข้อดีว่าทำให้เราไม่สำอาง ที่ ปักกลดก็เปียก ๆ ดินนิ่มดี นอนสบาย ที่ ได้มากเลยคือ พระที่มาอบรมท่านยังหนุ่ม พวกเรามีประสบการณ์ทางโลกมามาก ต้อง ทำตามท่าน ได้ลดทิฏฐิมากทีเดียว ที่ประ ทับใจคือท่านมาอนุโมทนาบุญหลังสั่งงานว่า แต่ละคน ถ้าอยู่ทางโลกก็มีลูกน้องเยอะแยะ เคยสั่งงาน แต่พอเข้ามาในวัดต้องมาถูกใช้ งานอย่างนี้ ถ้าพวกเราทำได้ จะเป็นบุญ มหาศาล เราก็ซาบซึ้งใจ ท่านกล่าวว่า หาก ท่านล่วงเกินอะไรไปก็ขออภัยด้วย ผมรู้สึก ว่าคนปฏิบัติธรรมใจงาม ก็เลยอยากเป็น อย่างนั้นบ้าง” ประกาศนียบัตรที่แสนภูมิใจ “สิบวันแรกที่ให้นั่งสมาธิตลอดนี่เป็น การฝึกที่ดีมาก พอบวชปุ๊บก็จะมีการเรียน ช่วงว่างก็เตรียมที่พัก เพราะพระสงฆ์ใน พรรษานี่ต้องอยู่ในที่มุงบัง ทางวัดสร้างไม่ ทัน ประทับใจมากได้ช่วยสร้างถาวรวัตถุ บางคนรูปร่างเขาก็บอบบางแต่ก็อยู่ได้ คน เราพอได้ปฏิบัติธรรมก็เข้มแข็งขึ้น เราอยู่ ในธรรมะ จิตใจจะเบิกบาน ตอนบวชมี ความสุขมาก เดินๆ ไปรู้สึกว่าชีวิตที่มี ความสุขอย่างนี้ เราไม่เคยเจอมาก่อน และ ความลำบากทางกายไม่มีผลเลย ผมภูมิใจมากนะ วันที่รับประกาศ นียบัตรจากหลวงพ่อ ภูมิใจมากกว่าการ ผ่านสถาบันใดๆ ปริญญาบัตรสู้ไม่ได้ เรา สำเร็จจากสถาบันนี้แล้วนะ ชีวิตเราได้เริ่ม ต้นแล้ว ทางแห่งความดีของเรามีหลักแล้ว เพียงแค่ทำให้เราซาบซึ้งในพระคุณของพ่อ แม่ก็ถือว่ามีคุณค่ามหาศาล” จุดเริ่มต้นแห่งมิตรภาพ “พอจบการอบรมมา ไฟแรงมาก อยากรวมรุ่น ผมได้เป็นรองประธานรุ่น รวม ตัวกันเพื่อหาสถานที่ ได้ทำหน้าที่เยี่ยม ธรรมทายาทเก่าๆ ก็เลยไปเจอกับประพันธ์ เขาเป็นธรรมทายาท ภาคฤดูร้อน รุ่นที่ ๑ เป็นนายกสโมสรธรรมทายาทอยู่ เลยไป ช่วยกัน เขาเป็นรุ่นน้องผม ๒-๓ ปี แต่เขา ๑๔ ธรรมทายาท เปรียบเสมือนสะพานเชื่อมใจ เชื่อมสายใยอันบริสุทธิ์ นําพาชีวิตของคนจํานวนมาก ไปสู่ความสุข ความสำเร็จ อันไพบูลย์อย่างแท้จริง กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๗ ๒๕