การเข้าใจอาสวะและอวิชชา : หน้า 22/125

อาสวะของภพนะเป็นอย่างนี้ ไม่ใช่ ด้วยทีเดียว ถอนไม่ออกทีเดียว รู้ แต่เพียงอาสวะของภพเท่านั้นอวิชชา ไม่จริง ด้วยรสชาติของรู้ไม่จริง มัน ก็มีอีกด้วย ไม่ใช่ละทิ้ง อวิชชานั้น ตัวไม่รู้ไม่จริงในภพ ไม่สิ้นสงสัย ติดอยู่ในภพนั้น อยากจะอยู่ในภพ อยากจะติดอยู่ในภาพร่ำไป เพราะ อวิชชานั่นเป็นตัวสำคัญนัก นี่เรียก ว่าติดอยู่ในภพ เรียกว่า ภวาสวะ บังคับบัญชาแน่นหนาอยู่ ออกไม่ได้ ถ้าไก่ก็ติดอยู่ในกระเปาะฟองไข่ ถ้ามนุษย์ติดอยู่ในกามภพ ติดอยู่ ในรูปภพ ติดอยู่ในอรูปภพ ออกไม่ ได้ เพราะอวิชชาสวะนี้เอง ออกไม่ ได้ ถ้ารู้จักอวิชชาสวะแล้ว เหมือน ส่วนทิฏฐาสวะ ไม่อยู่ในประเด็นนี้ อย่างกับพระอรหัตที่แสดงในเบื้อง ติดอยู่ใน แต่เอามาอธิบายด้วย ความเห็น (ผิด) ความเห็นนั่น ไม่ใช่พอดี พอร้ายนะ รบกับเกาหลีนะ รบกับ ไต้หวันนะ เวลานี้นั่นนะรบกันยุ่ง เหยิงหมด ยุ่งยากมากมายเที่ยวนะ นั่นแหละ นั่นเรื่องอะไรละ ทิฏฐา นะ ต้นนั้นนั่นแหละ พ้นจากอวิชชาไป นี่อาสวะเป็นสำคัญนี้ตั้งใจจะอธิบาย ในเรื่องอวิชชาสวะ นี้ให้เข้าใจ กา มาสวะ ภวาสวะ ทิฏฐาสวะ อวิชชา สวะ อวิชชาสวะ ที่สำคัญนักที่ เดียว เมื่อเข้าใจดีแล้วจะได้พาตน ลำดับไป ไม่เหลือเลย เด็กก็ละ เรื่อยไปจนถึงแก่เฒ่าชรา ละหมด ไม่เหลือเลย ละไป ผู้มีปัญญาเห็น เหตุนี้ว่าเป็นภัยในความตายทีเดียว ก็ความตายทั้งนั้น พวกนี้ไม่ใช่อะไร มีชีวิตอยู่ทั้งนั้น ว่าข้อนี้เป็นภัยใน ความตาย ท่านทั้งหลายเมื่อรู้จักเช่น ๕๐ นี้แล้ว ก็ควรเร่งทำบุญ บุญทั้งหลาย นั่นแหละ อันจะนำความสุขมาให้ เหมือนเจ้าภาพได้อุตส่าห์มาทำบุญ ทำกุศลวันนี้ เข้าใจว่ากาลล่วงไป กาลผ่านไป ราตรีล่วงไป ชั้นของ วัยก็ละลำดับไปไม่เหลือเลย เพราะ ฉะนั้น จึงได้เร่งอุตส่าห์พยายามอยู่ ถึงนครชัยศรี รวมกันมาเกือบตั้ง คน หรือ ๕๐ คนกว่าเสียอีก วันนี้ มาบริจาคทานที่วัดปากน้ำ มาทำ กุศลนี่แหละ ทำกุศลแล้วได้กุศล ได้วางในบทเบื้องท้ายว่า ตตฺถ อป นั่นแหละ จะให้ถึงซึ่งความสุขแท้ ปมาเทน สมมา เทศพพ์ ในเหตุนี้ เหตุนี้แลท่านบรรดามาสโมสรใน ท่านทั้งหลายไม่ควรประมาท อย่า สถานที่นี้ทุกถ้วนหน้า ด้วยอำนาจ เลินเล่อ อย่าเผลอตัว ถ้าเผลอตัวไป สัจวาจาที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติเทศนา วันคืนล่วงไป ๆ นะ ไม่รอใครนะ เรา มาตั้งแ งแต่ต้นจนอวสานนี้ รอใครก็ช่างเถอะความตายไม่รอเลย สุขสวัสดีจงบังเกิดมีแด่ท่านทั้งหลาย ความตายไม่รอเลยสักวินาทีเดียว บรรดามาสโมสรในสถานที่นี้ทุกถ้วน วันคืนเดือนปีล่วงไปเท่านั้น ท่านจึง หน้า อาตมภาพชี้แจงแสดงมาพอ ได้วางตำรับตำราไว้ว่า อาเจนติ กาลา ตรยนติ รตฺติโย โย คุณา อนุปุพพ์ ชหนุติ เอต์ ภย์ มรณ เปกมาโน กุลสถาน กยิราถ สุ สวะ ความเห็นมันไม่ตรงกันหละ หลีกลัดลุล่วงพ้นจากเครื่องถ่วงเครื่อง มันแก่งแย่งกันละ มันไม่ถูกต้อง ทั้ง เครื่องตรึงทั้งหลายเหล่านี้ มี ร่องรอยกัน อวดความเห็นอวดเชิด นิพพานเป็นที่ไปในเบื้องหน้า ท่าน ความเห็นกันหละ ต้องประหารซึ่ง กันและกัน ไม่ใช่พอดีพอร้ายทิฏฐิ ๆ นั่งอยู่ดี นะ ลุกขึ้นรบ ขึ้นต่อย ขึ้นยิง ขึ้นแทงกันทีเดียว นั่นเพราะ อะไร ที่เป็นเช่นนั้นเพราะความเห็น ของตัวไม่ตรงกัน ทำตามความเห็น ของตัว ความเห็นมันก็มีรสชาติ เหมือนกัน ไม่ใช่พอดีพอร้าย เออ! เวลาจะไม่พอ ย่อเสียเถอะ แบบ เดียวกัน รู้จักความเห็นละก็เป็น อาสวะเหมือนกัน ยังมีอวิชชาแอบ อยู่ด้วย อวิชชาสวะ อยู่กลางๆ รู้ ไม่จริงด้วย ไอ้รสชาติของรู้ไม่จริง ขาวหาน แปลเนื้อความว่า กาลเวลา มันก็เหมือนเกลือกกลั้วอยู่เต็มไป ผ่านไป ราตรีล่วงไป ชั้นของวัยละ ขอความ สมควรแก่เวลา สมมติยุติธรรมิกถา โดยอรรถนิยมความเพียงเท่านี้ เอา ก็มีด้วยประการฉะนี้ ๒๒ เมษายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร