ความทรงจำในวัยเด็ก : หน้า 111/125

เรื่อง สม 00 มัยผมเป็นเด็กวัดอยู่กับหลวง อา นานๆ จึงจะได้ยินเสียง เครื่องบินผ่านมาสักครั้ง ตอนนั้น หลวงอาจะหยุดสอนหนังสือหรือ สอนธรรมะให้ผมลงชั่วขณะ เพราะ เสียงหอนเห่าของบรรดาหมาวัดดัง กลบไปหมด “ที่หมามันทอนเพราะเสียง เครื่องบินไชเข้าไปรบกวนประสาท หูของมัน” หลวงอาอธิบายให้ผมฟัง เมื่อเงียบเสียงลง “หมามันอาจจะอยากให้ เครื่องบินร่อนลงมาให้ขี่เหมือนที่ ผมคิดก็ได้นะครับ” ผมพูดตามที่คิด “สนามบินไม่มี... ถ้าเครื่อง มันร่อนลงตรงนี้เราคงถูกจมดิน ไปเลย..... อะไรที่มันไกลตัวเป็นไป ไม่ได้ อย่าไปคิดถึงมันให้เสียเวลา เสียการเสียงานเลยเจ้าหนู” ว่าแล้ว หลวงอาก็ตั้งหน้าตั้งตาถ่ายทอด ความรู้ให้ผมต่อ สิ่งเหล่านี้คือพื้นฐานความรู้ ความเชื่อมั่นที่ผมได้รับมาในวัยเด็ก สิบปีผ่านไป ผมมีโอกาสเข้า เรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง 0าง 0 น กั น เรื่อง : พ.พ. ภาพ : สือพงศ์ ลีลพนัง เพราะนายจ้างที่หลวงอาช่วยฝาก ฝังให้ผมไปทํางานด้วย อยากให้ผม ไปเรียนเป็นเพื่อนหลานชายจอมแก่น ซึ่งเป็นหลานกำพร้าทายาทคนเดียว “คอยจดโน้ต... คอยตัว... ของท่าน ๑๑๒ เมษายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร