พระเจ้ามหากัปปินะและการบวช : หน้า 103/125

ดาวุด พระเจ้าข้า” “แล้วมีเรือมีแพไหม” “ไม่มีพระเจ้าข้า” แสงสว่างของพระจันทร์หรือของพระ อาทิตย์ คงมิใช่แสงสว่างของเทวดา มาร พรหม ครุฑ หรือนาค แต่อย่างใด เห็น เพื่อพระราชทานทรัพย์สามแสนแก่ พวกข้าพระองค์” “พวกท่านพูดเกินไปแล้ว พวก เมื่ออำมาตย์ทูลตอบเช่นนั้น ที่เราจะได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านทำประโยชน์อะไรให้กับพระราชวัง พระเจ้ามหากัปปินะจึงตรัสว่า “เมื่อ เรามัวห่วงคือห่วงถึงพวกพาหนะเช่น เรือเป็นต้น ชาติคือความเกิดย่อมน่า เข้าไปหาความแก่ และความแก่ย่อม นำเข้าไปหาความตาย เราเป็นผู้ไม่มี ความสงสัย ออกเดินทางมาแล้วก็เพื่อ อุทิศแด่พระรัตนตรัย ด้วยอานุภาพ แห่งพระรัตนตรัยนั้น ขอน้ำนี้จงอย่า ได้เป็นน้ำ ขอให้เราข้ามไปโดยสะดวก” แล้วทรงระลึกถึงคุณของพระรัตนตรัย ระลึกถึงพระพุทธคุณ คือ องค์พระ สัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยเดชะคุณของ แม่น้ำนั้นได้กลายสภาพ พระพุทธคุณ แล้วเป็นแน่” ทรงดำริดังนั้นแล้ว จึง พระเจ้ามหากัปปินะทรงเลื่อมใสอะไร เสด็จลงจากหลังม้าพระที่นั่ง ทรง พระดำเนินเข้าไปเฝ้าตามแนวแสงแห่ง พระพุทธรัศมีนั้น ครั้นทรงแลเห็น พระบรมศาสดา ก็ทรงถวายบังคม แล้วประทับนั่ง ณ สถานที่อันสมควร พร้อมกับอำมาตย์หนึ่งพันคน พระ บรมศาสดาทรงแสดงอนุปุพพิกถาแก่ พระองค์พร้อมทั้งพวกอำมาตย์ เมื่อ จบพระธรรมเทศนาแล้ว พระเจ้ามหา กับปีนะ พร้อมกับอำมาตย์หนึ่งพันคน พระองค์ทรงทูลขอบรรพชา จึงรับสั่งให้พระราชทานทรัพย์แก่พวก ท่านมากมายถึงเพียงนี้” พระอุโนชเทวี “ข้าแต่พระราชเทวี พวกข้า ทรงสงสัยยิ่งนัก พระองค์มิได้กระทำอะไรเลย เพียง แต่แจ้งข่าวสารอย่างหนึ่ง ให้ทรงทราบ เท่านั้น” “พวกท่านบอกข่าวสารนั้นแก่ เราบ้างได้หรือไม่” “พระเจ้าข้า พวกข้าพระพุทธ เจ้ากราบทูลว่า พระพุทธเจ้าทรงอุบัติ ขึ้นแล้วในโลก” “ทรงทราบเรื่องนี้แล้ว พระองค์ พระราชทานทรัพย์แก่พวกท่านเท่าไร” “หนึ่งแสนพระเจ้าข้า” “พระเจ้ามหากัปปินะพระราช ทานทรัพย์หนึ่งแสนแก่พวกท่าน ด้วย ก็บรรลุโสดาปัตติผล เป็นน้ำที่แข็งราวกับแผ่นหินดาด พระ องค์พร้อมด้วยบริวารกับมาอีกหนึ่ง พันตัว จึงสามารถข้ามไปได้อย่าง สบายๆ โดยที่มาทุกตัวจะเปียกแค่ ปลายไปเท่านั้น ต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระบรม ศาสดาทรงทราบด้วยพระญาณว่า ใน การบวชครั้งนี้จะมีบาตร าตรและจีวรบังเกิด ขึ้นอย่างอัศจรรย์ แก่พระเจ้ามหากัป ปีนะและพวกอำมาตย์ เนื่องด้วยผล แห่งบุญกุศลที่สั่งสมมา ในสมัยของ พระกัสสปะพุทธเจ้า โดยพระองค์และ พวกอำมาตย์ได้เคยถวายจีวรหนึ่งพ้น ทรงทราบข่าวสารเพียงแค่นี้ไม่ควรค่า กันเลย แต่เราจะให้ทรัพย์สามแสนนั้น พวกท่านควรจะมีข่าวแจ้งแก่เราอีก” พวกพ่อค้ากราบทูลข่าวอีกสอง เมื่อข้ามแม่น้ำสายแรกไปแล้ว พระองค์ก็เสด็จมาพบกับแม่น้ำอีก สองสายคือ นิลวาหนา และจันทภา คา ทรงถามอำมาตย์ด้วยคำถามเช่น ผืนแด่พระปัจเจกพุทธเจ้าหนึ่งพันองค์ เดิม ทรงระลึกถึงพระธรรมคุณ และ และถวายจีวรสองหมื่นผืนแต่ภิกษุสอง อย่าง พระอโนซาเทวีรับสั่งให้พระราช พระสังฆคุณตามลำดับ แม่น้ำทั้งสอง สายก็กลายสภาพเป็นของแข็ง เอื้อ อำนวยให้พระองค์และบริวารข้ามไป ได้โดยสะดวก พอเสด็จพระราชดำเนินล่วงพ้น แม่น้ำทั้งสามสายนั้นไปได้ พระเจ้า มหากัปปินะ ได้ทอดพระเนตรเห็น ฉัพพรรณรังสีที่แผ่ซ่านออกจากพระ วรกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึง หมื่นองค์ จึงทรงอนุญาตและทรงบวช ให้ด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทา ฝ่ายพวกพ่อค้า เมื่อเดินทาง ไปถึงกรุงราชคฤห์แล้ว ก็ถวายข่าวสาร ที่พระเจ้ามหากัปปินะส่งไปถวายแต่ พระอโนชาเทวี ซึ่งพระนางได้ตรัสถาม พวกพ่อค้าเหล่านั้นว่า ทานทรัพย์ครั้งละสามแสน พ่อค้า เหล่านั้นจึงได้ทรัพย์ทั้งหมดเป็นสิบสอง แสน ครั้นแล้วพระอในชาเทวีจึงตรัส ถามพวกพ่อค้าว่า “เวลานี้พระเจ้ามหากัปปินะ เสด็จไปไหน” “พระองค์รับสั่งว่าจะบวชอุทิศ “เหตุใดพวกท่านจึงมาที่นี่ แด่พระบรมศาสดา แล้วก็เสด็จไป “พระเจ้ามหากัปปินะทรงส่ง พระเจ้าข้า” ทรงดำริว่า “แสงสว่างอย่างนี้ คงมิใช่ พวกข้าพระพุทธเจ้ามาเฝ้าพระนาง “พระองค์ทรงฝากข่าวอะไรถึง ๑๐๔ เมษายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร