ธรรมะ & สุขภาพ : หน้า 68/125

ธรรมะ & สุขภาพ โดย : นพ.ประภาส อุตรานันท์ พี ย ง ห า ก า ล พ บ ณเสถียร หมายเลขยี่สิบ เชิญ ห้องตรวจห้าด้วยค่ะๆ” เสียงเจ้าหน้าที่เรียกคนไข้ดังลอด ลำโพงตัวเก่าออกมาตอนสายของเช้าวันนี้ “คุณวันดี หมายเลขเก้า รับยา ด้วยค่ะ” ข้าพเจ้าแว่วเสียงเชื้อเชิญให้คน ไข้รับยาอีกสำเนียงแทรกแข่งกับเสียงแรก นอกนี้ยังมีเสียงคุณพยาบาลสอน สุขศึกษาคนไข้เอย เสียงคนไข้คุยแลก เปลี่ยนประสบการณ์เกี่ยวกับความเจ็บป่วยกันในระหว่าง นั่งรอตรวจ และเสียงอื่น ๆ ที่อื้ออึงอยู่ในห้องโถงชั้นล่าง ของตึกผู้ป่วยนอก ข้าพเจ้าพาตัวเองผ่านสรรพเสียงที่อื้ออึง ใจที่ มุ่งมั่นเดินทางไปถึงโต๊ะทำงานก่อนตัวเสียอีก จึงทำให้ เสียงดังกล่าวเลือนหายเหมือนหมอกที่คลายจาง “สวัสดีค่ะ คุณหมอคืนก่อนอยู่เวรเหนื่อยไหมค่ะ” คุณพยาบาลประจำแผนกถามรับยามเช้า “โชคดีครับ ได้นอนพักหน่อย ขอบคุณครับ” “คุณหมอคะ ตะกี้นี้ห้องฉุกเฉินเขาโทรตาม รู้สึก ว่าคนไข้เก่าของเรามีปัญหามาค่ะ” “คนไข้ คนเก่า?” ข้าพเจ้านึกสังหรณ์ใจชอบกลกับคำๆ นี้ แหม แต่ไม่น่ามีอะไรหรอก เพียงแค่แปลกใจ ทำไมใจถึง สะดุดได้ ห้องฉุกเฉิน ข้าพเจ้าคิดไปเหมือนร้านขายของ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ว่าได้ ทั้งคนไข้ ญาติ รวมถึงเจ้า ๖๘ เมษายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร หน้าที่โรงพยาบาล ค่อนข้างแออัด ส่วน หมอเฉพาะทางแต่ละคนต่างก็ง่วนกับ คนไข้ที่ตนเองได้รับมา “มาจากแผนกจิตเวชใช่ไหมค่ะ คน ไข้ของคุณหมออยู่เตียงโน้นค่ะ” พยาบาล ทักพลางชี้ไปทางขวา ข้าพเจ้ามองเห็นคนไข้ภายในชุดนอน บนรถเข็นคนไข้ สองข้างมีผู้หญิงวัยกลาง คนและวัยสาวเฝ้าดูอยู่ แม้ญาติทั้งสอง จะไม่เจ็บไม่ไข้ แต่สีหน้าที่กังวลและท่า ทางที่เลื่อนลอยทำให้ชวนคิดว่า คงมีความทุกข์ไม่หย่อน ไปกว่าชายคนนั้นเท่าใดนัก ยิ่งใกล้ตัวเหมือนยิ่งคุ้น ข้าพเจ้าคลับคล้าย คลับคลา แต่ความคิดมันเหมือนติดที่ริมฝีปาก “สวัสดีค่ะ คุณหมอนั่นเอง ดีใจที่ได้เจอคุณหมอ อีก” หญิงคนสูงวัยกว่าทักข้าพเจ้าก่อน แววตาของ เธอแลดูเหมือนจะมีความหวัง เหมือนดังไฟได้เชื้อเมื่อ ใกล้มอด ข้าพเจ้านึกแปลกใจว่าทำไมชายคนนี้ถึงดูซีดกว่า ปกติมากนัก มองผิวเผินอาจคล้ายคนนอนหลับ แท้จริง แล้วเปลือกตาสองข้างหมดแรงดึงขึ้น แต่ยังพอเห็น ตาดำลอดโผล่ออกมาบ้าง ลมหายใจเข้าออกดูแผ่วเบา เหมือนใกล้จะหยุดนิ่งเสียนี่กระไร สุปราณี ภรรยาของชายคนป่วยได้เล่าให้ข้าพเจ้า ฟังว่า คืนก่อนสามีดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิม ได้ บอกให้เธอนอนหลับไปก่อน ไม่ต้องห่วงตัวเขา เธอ หลงไว้ใจ ตกกลางดึก รู้สึกว่าแฉะๆ คล้ายน้ำเจิ่งนอง บนเตียงนอน เธอเปิดไฟดู พบว่าน้ำนั้นเป็นเลือดที่