การเผชิญหน้ากับความจริง : หน้า 114/125

เจ้าพนักงานสอบถามเราสองคน ท่านก็มาปรากฏให้เห็น เป็นภาพ ผมกลับรู้สึกคล้ายกับว่าหลวงอาท่าน “ทรัพย์สินทั้งหมดเป็นของ แห่งความเมตตาอาทรเป็นห่วงเป็นใย ยังอยู่ ยังพร้อมที่จะเรียกผมไป เขาฉันไม่ขอมีส่วนแบ่ง” เธอตอบ เป็นไปอย่างบริสุทธิ์สะอาด ฉะฉานโดยไม่เสียเวลาคิด “เจ็บคราวนี้ผมควรจะใช้ เธอช่างเหมือนลมพายุที่พัด ธรรมะบทไหนมาเยียวยารักษาใจ มาแล้วพัดไป ทิ้งละอองฝุ่นแห่ง ให้กลับคืนได้ครับหลวงอา” ผม ความเศร้าค้างคาใจผมไว้เพียงคน ถามท่านออกมาดังๆ เดียว เรียนหนังสือ เรียนธรรมะจากท่าน มีเสียงเครื่องบินแว่วดังอยู่ เบื้องบน หมารุ่นใหม่ในลานวัด แหงนคอมองหาที่มาของเสียง แล้ว เห่าหอนอย่างที่ผมเคยเห็นเคยได้ยิน เสียงคล้ายของหนัก ๆ ตกลง ไม่นานเครื่องบินลำนั้นก็ลับ ไปจากสายตา บรรดาหมาๆ พากัน “ฉันไปแล้วนะพินิจ” เธอ ข้างๆ ตู้ แม้จะมีความอยากรู้เพียง บอกลาก่อนจะเรียกแท็กซี่มิเตอร์ที่ น้อยนิด แต่กำลังของมันก็มาก หยุดส่งเสียง ผมยืนนิ่งและเงียบ โฉบเข้ามาให้จอดรับ พอที่จะฉุดให้ผมลุกขึ้นไปดู ผมโทรศัพท์ไปบอกลาหยุด ประตูตู้แย้มค้างไว้เล็กน้อย จากนั้นก็ยังกะตายขับรถกลับเข้า ผมเอื้อมมือไปเปิดประตูเพื่อจะปิด บ้าน รสชาติของชีวิตเมื่อวานนี้กับ วันนี้แตกต่างกับวันอื่น ๆ ที่ผ่าน ผมก็กระทบกับสมุดเงินฝากที่วาง พลางนึกสำรวจใจตนเอง “เราไม่น่าจะหลวมตัวไปหลง เข้าไปใหม่ ขณะนั้นสายตาของ ไปราวกับไม่ใช่โลกใบเดียวกัน อยู่บนชั้น ลมคนลวงโลกอย่างนั้นเลย” ครั้น คิดไปอย่างนั้น ก็เกิดความคิดอีก อย่างหนึ่งแทรกเข้ามาแทน “อย่าไป คิดถึงมันให้เสียเวลาเลยเจ้าหนู” ผมเปิดประตูห้องนอนเดิน ผมยืนตัวชาวูบวาบ เมื่อเปิด ผมก็เลยได้สติคิดเอาคำสอน เข้าไปทิ้งตัวลงบนเตียง นึกอยาก ดูข้างในเห็นรายการถอนเงินไป ในอดีตของหลวงอามาเป็นที่พึ่ง.... จะหลับตาแล้วหลับไปเลยชั่วกัปชั่ว เหลือแค่เศษติดค้างเป็นยอดคงเหลือ กัลป์ หลับไปโดยไม่ต้องฝันไม่ต้อง ช่างหน้าเนื้อใจเสือ ตัวเป็นคนแต่ พบใครให้ใจมันยิ่งไปกว่านี้ ภาพความทรงจำเก่าๆ ผุด นรกขุมลึกสุด ใจต่ำทรามราวหลุดออกมาจากแดน ผ่านเข้ามาในห้วงคิด ยิ่งสลัดภาพ ยิ่งเกิดยิ่งชัดเจนและยิ่งทำให้เป็นทุกข์ คนเลวๆ” “อยู่ให้ทรมานไปทำไม... ตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียเลยดีไหม” นอนแล้วหลับไป จะใช้วิธีนี้เป็นทางออก ก็ เลยต้องมาคิดต่ออีกว่า จะตาย แบบไหนอย่างไรจึงจะไม่เจ็บปวด “ตายด้าน” คำแนะนำนั้นฟังคล้ายเสียง หลวงอาผู้ล่วงลับ พอนึกถึงหลวงอา ภาพของ เมื่อจิตใจฟื้นคืนสู่ปกติ ผม ได้กลับไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ หลวงอา ณ วัดเดิมที่เก็บอัฐิของ ท่านไว้ บรรยากาศในวัดตามที่เห็น เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมาก แต่ใจ ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือน่าส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการวารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้ “เรื่องอะไรเราจะตายเพราะ พอคิดขึ้นมาได้ก็เลยกลับไป กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๗ ๑๑๕