การกินเนื้อหมา : หน้า 96/125

ถ้าต้องกินเนื้อหมา เบญจอาจจะเถียงว่าที่เป็ด ไก่ หมู เราก็เลี้ยงแบบสัตว์เลี้ยง แล้วก็เห็นกัน เกร่อ ทำไมกินบ่อยล่ะ ฉันก็ต้องแก้ตัวว่า ก็พ่อ แม่ปู่ย่าตายายท่านสอนให้กิน มาแต่อ้อนแต่ ออกนี่นา ก็เลยกินเรื่อยมาจนโต จนแก่จนเฒ่า โดยไม่รู้สึก ถ้าลองเราเลี้ยงหมาไว้กินตั้งแต่ดึก ดำบรรพ์ เราก็อาจเคยชิน แต่เราไม่ชินนี่นา อาหารเลี้ยงเขาจะเสียใจ ก็เลยหยิบมาชิ้นเล็กๆ หนึ่งชิ้น คือเขาตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ น่ะ แล้วลอง กินดู คือ รสชาติไม่เลว ไม่เหนียว ไม่มีกลิ่น อย่างเนื้อวัวเนื้อควาย ก็เลยเข้าใจว่าคงเป็นเนื้อ หมู กำลังนึกชมในใจว่า คือ...ชาวอีก้อคงฆ่าหมู เลี้ยงแขกกระมัง หมูจึงสดๆ เนื้อแดงดีจริง ครูก็เลยหยิบมาเพิ่มอีก ๒-๓ ชิ้น ทานด้วย ก็เลยมีอาการสวิงสวายน่าเป็นห่วงเมื่อได้ฟังนะซิ ความเอร็ดอร่อย พ่อหลวงเห็นเช่นนั้นก็ชอบใจ น้าน้อยปล่อยให้นักศึกษาวิจารณ์และโวย หยิบใส่จานให้ครูอีก ครูบอกพอแล้ว แกก็ไม่ วายเถียงกันอีกพัก จึงมีเสียงชายหนุ่มแทรก ฟังบอกว่า” “อร่อยนะ อาจารย์” ถามขึ้นว่า “อาจารย์ครับ อาจารย์ไปเยี่ยมชาวเขา “ค่ะ อร่อยดี เนื้อนุ่มดี ไม่เหนียวเลย” เผ่าอีก้อ เขาจัดเลี้ยงอาจารย์ด้วยเนื้อสุนัขรึเปล่า ครูพูดความจริงพร้อมกับสนองน้ำใจแกด้วย ครับ” “แน่นอน เลี้ยงจ้ะ” “แล้วอาจารย์ได้ลองลิ้มชิมรสรึเปล่าครับ รสชาติไปอย่างไรครับ” “ได้ซิจ๊ะ ที่ว่าได้น่ะก็เพราะแต่แรกไม่รู้ ถ้ารู้คงไม่กล้าลองเหมือนกัน ครูนึกว่าเป็นเนื้อ “กินดีนะอาจารย์ กินแล้วมีแรงดี กิน เยอะ ๆ นะอาจารย์” “ตัวครูก็คิดว่า เอ...ชาวเขาคงไม่ค่อยได้ กินเนื้อสัตว์เพราะเขาจน เขาอุตส่าห์ฆ่าหมูเลี้ยง แขกในงานปีใหม่ เลยอยากให้เราผู้เป็นแขก เกียรติยศได้หม่ำาเยอะๆ แต่ปากครูก็ไว แล้ว วัวเนื้อควาย ก็สีเนื้อมันแดงๆ ธรรมดาครูก็ ก็อยากเอาใจเขาพร้อมทั้งอยากรู้ว่าเป็นเนื้ออะไร เลี่ยงเนื้อวัวเนื้อควายอยู่แล้ว ไม่ชอบกลิ่นและ แน่ แล้วมีกรรมวิธีทำยังไงถึงอร่อย จะได้นำวิธี ตั้งใจสละ แต่ไปเช่นนั้นก็เกรงใจเขา ถ้าปฏิเสธ ไปทำที่บ้านบ้าง ก็เลยถามว่า หนูก็ปั่นด้ายเป็นนะคะ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๗ ๕๗