การสอนการทอผ้า : หน้า 95/125

ถามลักษณ์เหี่ยว โดย : ลักขณา ศกุนะสิงห์ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๔ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ ๕ เมืองเหนือ หนูกำลังสอนน้อง ซึ่งเริ่มจะเป็นสาวไล่ ๆ กับหนู ให้ปั่นด้ายเพื่อทอผ้าค่ะ บญจ์ลองดูเองแล้วกันนะว่า มันต่างกันตรง บ้างก็ลุกขึ้นยืน น้าน้อยจึงแกล้งพูดว่า ไหนบ้าง ฉันเองสังเกตว่าหญิงแต่งงานแล้ว (ต่อจากฉบับที่แล้ว) ที่นั่งอยู่ท้ายรถชะโงกศีรษะเพื่อเงี่ยหูฟังให้ชัด “อยากรู้มั้ยเอ่ยว่าอาหารพิเศษนั้นคืออะไร “อยากทราบครับ” เสียงดังจากท้ายรถ “อะไรคะอาจารย์” ไกด์กนกวรรณถาม “หมาดำค่ะ” มีอะไรไม่รู้คล้ายไม้อันใหญ่เสียบเป็นพนักขึ้นมา อร่อยนะ” ดูตลกจังเลยนะเบญจ์ คงไม่ใช่ปิ่นปักผมหรอกนะ “อาจารย์ครับ ผมเคยทราบมาจากใคร ก็จำไม่ได้ เขาว่าอีก้อมีอาหารจานพิเศษใช่มั้ย ครับ” เสียงไกด์หนุ่มแทรกเข้ามาในหูของฉัน “ใช่จ้ะ จานพิเศษจริงๆ ชาวอีก้อชอบกิน และถือว่าสำคัญมาก ถ้าใครไม่กินถือว่าเสียชาติ เกิด ฉะนั้นเกิดมาชาตินี้ต้องกินอย่างน้อยหนึ่ง ครั้ง แล้วถือว่ากินแล้วแข็งแรง ไม่เจ็บไข้ได้ป่วย อาหารนั่นคือ...” น้าน้อยหยุดพูด กวาดสายตา ไปทั่วรถ ทำให้นักศึกษาเงียบกริบเช่นกัน คน ๔๖ เมษายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร “โอ๊ย...กินเข้าไปได้ไงคะ ร้ายกาจทารุณ เสียงสาวหนึ่งโวยวาย ขณะที่อีกหลายคนทำ เสียงเรอเหมือนลมขึ้นจากท้องไล่ขึ้นมา คงรู้สึก พะอืดพะอมอยากคายแก้วกระมัง ไม่ใช่อะไร หรอกจะเบญจ์ ก็พวกเราสนิทชิดชอบหมาแมว มากไป ก็เลี้ยงแล้วเล่นคลุกคลีที่บ้าน จนรู้สึกว่า เป็นสัตว์น่ารัก ไปที่ไหนก็เจอ เลยรู้สึกชอบกล