การกลับคืนสู่ความสงบของพลายมหิฬามุข : หน้า 93/125

อย่างนั้น เคยให้น้ำ ก็ให้เหมือนเดิม ถึงเวลา อาบน้ำก็อาบ เวลาฝึกก็ฝึก เวลานอนก็นอน อ้อ... แต่หมู่นี้ พอตกกลางคืน จะมีเสียงหนวกหูน่า รำคาญเหลือเกิน” ควาญช้างผู้หนึ่งสาธยาย ธรรมใกล้โรงช้างนั้น เมื่อพลายมหิฬามุขได้ฟัง บ่อยเข้าๆ จิตใจจะโอบอ้อมอารี กลับเป็นช้างที่ดี ดังเดิมพระเจ้าข้า” พระเจ้าพรหมทัตจึงโปรดให้กระทำตามคำ อำมาตย์บัณฑิตซักถามได้ความว่าเป็นเสียง แนะนำของอำมาตย์บัณฑิต พลายมหิฬามุขเมื่อ ที่มาซ่องสุมอยู่ใกล้ๆ จึงเชื่อว่าพลายมหิฬามุขมี ได้ฟังถ้อยคำสนทนาของผู้มีศีลทั้งหลาย เป็นต้นว่า นิสัยเปลี่ยนไปเพราะได้ฟังถ้อยคำของพวกโจร ครั้น ควรมีเมตตากรุณา ควรโอบอ้อมอารี มีความสำรวม ตกเวลากลางคืน ท่านบัณฑิตได้มาพิสูจน์ความจริง ฯลฯพลายมหิฬามุขได้ฟังธรรมอยู่เป็นประจำเช่นนั้น ด้วยตนเอง แล้วกราบทูลให้พระเจ้าพรหมทัต ก็กลับเป็นช้างที่มีความสงบเสงี่ยมเรียบร้อยดังเดิม ทรงทราบ พระองค์จึงมีรับสั่งให้จับโจรกลุ่มนั้นมา พระเจ้าพรหมทัตทรงดีพระทัยมาก จึงได้พระราช ลงโทษ แล้วทรงปรึกษากับอำมาตย์บัณฑิตว่า “พลายมหิฬามุขฟังถ้อยคำของพวกโจรจน เป็นช้างเกเรไปแล้ว ท่านบัณฑิตคิดว่ามีทางใดบ้าง ที่จะทำให้กลับเป็นช้างที่ดีดังเดิมได้” อ้ามาตย์บัณฑิตกราบทูลเสนอแนะว่า “ขอเดชะ โดยนิสัยของพลายมหิฬามุขนั้น จะเชื่อฟังคำสั่งสอนเสมอ การที่จะให้กลับเป็นช้าง ที่ดีได้นั้น ควรจะเชิญผู้ทรงศีลทั้งหลายไปสนทนา ทานรางวัลมากมายแก่อำมาตย์บัณฑิตผู้นั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงประชุมชาดกว่า พลายมหิฬามุข ได้มาเป็นพระภิกษุรูปนี้ พระเจ้าพรหมทัตพระองค์นั้น ได้มาเป็น พระอานนท์ อำมาตย์บัณฑิต ได้มาเป็นพระองค์เอง ๙๔ เมษายน ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร