การสร้างศาสนสถานเพื่อยกใจคน : หน้า 26/128

พื้นที่คลุมเป็นจังหวัด ๆ เพราะเขาเคยมีพระเป็นจำนวนหมื่นๆ มาก่อน เขาสร้างสิ่งเหล่านี้กันขึ้นมาอย่างใหญ่โตนี่ เขามี ข้อคิดอะไรหรือ รวยมากนักหรือ หรือไม่มีอะไรจะทำเลย ไปสร้างเอาไว้ เปล่า ไม่ใช่เพราะรวยมากหรอก แต่ว่าใครก็ ตาม เมื่อได้ศึกษาธรรมะกันมากเข้าๆ จะเกิดข้อคิดเหมือนๆ กันอยู่ข้อหนึ่งว่า คนเรานี่น่ะไม่ว่าคนชาติไหนศาสนาไหน ตื่นเช้าขึ้นมาก็ทํามาหากิน แล้วตลอดวันก็ดิ้นรนต่อสู้กันไป แข่งขันกันประกอบอาชีพกันไป มีการดำเนินชีวิตที่วนเวียน อยู่อย่างนี้ ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตาย พอเห็นอย่างนี้ก็นึกเปรียบเทียบว่า แล้วเรานี่มันจะ ต่างกับสัตว์โลกชนิดอื่นอย่างไร หมูหมากาไก่ ช้างม้าวัวควาย เช้ามันก็ต้องออกหากิน แล้วตกเย็นมันก็กลับรังนอน วงจร ชีวิตของสัตว์เหล่านี้เป็นอย่างนี้ตลอดตั้งแต่เกิดจนตาย แล้ว ถ้าชีวิตของคนเรายังออกหากินตอนเช้าแล้วกลับบ้านตอนเย็น เป็นอยู่เช่นนี้โดยไม่คิดที่จะยกใจตัวเองให้สูงขึ้นมา ชีวิตคน ด้วยความวิริยะอุตสาหะ ชาวจีนได้สลักพระพุทธรูปจากหินพันองค์ ใน จะไม่ต่างจากชีวิตสัตว์เลย เพราะฉะนั้นชาวพุทธพอพิจารณา เมือง Chien-fo yai เรื่องนี้แล้วก็จะเห็นเหมือนๆ กันว่า มันถึงเวลาของเราแล้ว นอกจากทำมาหากินแล้ว ยังต้องหาทางยกใจให้นึกถึงบุญ หมู่บ้าน ยกใจของคนในตำบล ให้มายึดมั่นในพระพุทธเจ้า ยกใจให้พ้นบาป คือนึกถึงพระพุทธเจ้า นึกถึงพระธรรม นึก ถึงพระสงฆ์ นี่สำหรับผู้ที่ยังไม่เข้าถึงธรรมะในตัว อย่าง น้อยก็ต้องนึกถึงสิ่งเหล่านี้ แล้วจะทำให้ใจของเขาสูงขึ้นมา ในธรรมะของพระพุทธเจ้า ในพระอรหันตเจ้าทั้งหลาย แต่ ถ้าทำกันแบบตำบลมันก็ได้แบบตำบล แต่ถ้าจะทำในระดับ จังหวัด ก็อย่างที่เราเห็นกัน แต่ละจังหวัดก็จะมีวัดใหญ่ๆ เมื่อปู่ย่าตาทวดของชาวพุทธมีความคิดที่แตกต่างออก ประจำจังหวัด แล้วก็มีการก่อสร้างโบสถ์ใหญ่ๆ มีศาลาใหญ่ๆ จากชาวโลกทั้งหลายว่า ไม่ใช่เอาแต่ทำมาหากินอย่างเดียว แต่ต้องหาทางยกใจให้สูงขึ้น ยกใจให้พ้นจากบาป ให้มา เกาะเรื่องบุญแทนอย่างนี้ ท่านจึงได้ศึกษาค้นคว้าธรรมะ แล้วก็ตั้งใจปฏิบัติธรรมกันจริงๆ จังๆ แต่ถ้าทำเพียงลำพังก์ เอาตัวรอดได้เฉพาะตัวเอง ส่วนสมาชิกในครอบครัวหลายๆ คนอาจจะตามนึกตามคิดถึงคุณธรรมความดีเหล่านี้ยังไม่ได้ ดังนั้นห้องพระก็เกิดขึ้นในบ้าน ในแต่ละวันผู้ที่เป็นหัวหน้า ครอบครัวก็นำสวดมนต์ไหว้พระก่อนนอน เช้าขึ้นมาก็สวด มนต์ไหว้พระกัน บูชาข้าวพระกัน เสร็จแล้วใครจะไปทำ งานทำการอะไรก็ทำกันไป เมื่อทำกันอย่างนี้ทั้งครอบครัว ใจก็เป็นบุญเป็นกุศล กันทั้งครอบครัว ทีนี้ถ้าจะให้ใจเป็นบุญเป็นกุศลกันทั้งหมู่ บ้าน ทั้งตำบล ปู่ย่าตาทวดก็เลยสร้างวัดกันขึ้นมา เป็นวัด สำหรับหมู่บ้าน วัดสำหรับตำบล เจดีย์สำหรับหมู่บ้าน เจดีย์สำหรับตำบลก็ถูกสร้างขึ้นมา เพื่อที่จะยกใจของคนใน กัลยาณมิตร ๒๔ ไว้ประชุมคน แล้วก็มีเจดีย์ใหญ่ๆ เอาไว้ยกใจคนอีกเหมือน กัน โบราณท่านทำกันมาอย่างนี้ การที่ปู่ย่าตาทวดของเราได้เปิดแนวทางไว้ให้อย่างนี้ว่า จะยกใจคนจำนวนมาก ก็จะต้องสร้างถาวรวัตถุในพระพุทธ ศาสนาให้ใหญ่ขึ้นไปตามลำดับ ให้พอเหมาะพอสมกับจำนวน คนที่จะมาใช้ประโยชน์ ถ้าจะสร้างวัดหรือศาสนสถานประ จำหมู่บ้านก็ให้โตพอเหมาะกับหมู่บ้าน ถ้าจะสร้างไว้ประจำ ตำบลก็ให้โตพอเหมาะกับตำบล ถ้าจะสร้างไว้ประจำอำเภอ ก็ต้องให้โตพอเหมาะกับอำเภอ ถ้าจะสร้างไว้ประจำจังหวัด ก็ต้องให้โตให้ใหญ่พอเหมาะกับจังหวัด คราวนี้ถ้าจะสร้าง ให้เป็นเครื่องยกใจของคนทั้งประเทศ ยกใจของคนทั้งโลก ก็จำเป็นที่จะต้องสร้างให้ใหญ่เป็นเงาตามตัวขึ้นมา ใหญ่พอ ที่คนทั้งประเทศ หรือชาวพุทธทั่วโลก เมื่อเห็นแล้วจะเกิด ความเลื่อมใส นึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ นึกถึงพระ ธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าได้ พฤษภาคม ๒๕๓๘ นึกถึงพระอรหันต์